هیچ جا خانه پدری نمی شود

هیچ جا خانه پدری نمی شود
جای که بوی بچگی هایت را می دهد
از درب کهنه و رو رفته اش که وارد می شوی
صدای خنده و بازی بچگی ات را می شنوی
چشم هایت را می بندی و در خاطراتت جان می گیری صدای کودکی را می شنوی که در گوشه ی حیاط و پشت درخت ها قایم باشک
می کند ..می خندد و با خنده اش شبیه بچگی هایت ذوق می کنی ...
مگر می شود چنین جای بود شاد نبود
مگر می‌شود عطر متفاوت غذای مادرت
را استشمام کنی و خوشحال نباشی!
اصلا مگر می‌شود کنار مادرت بنشینی
چند استکان چای اجباریش را بنوشی و
احساس خوشبختی نکنی ؟
بهترین گوشه دنیا خانه ایست
که کودکی هایت میان گل های باغچه اش
نفس می کشد ..بهترین کاخ دنیا هم برات بسازند .. هیچ کجا خانه ی پدری نخواهد شد..