فیک وقتی دخترشی ولی همیشه بین تو و برادرت فرق میذاشت
Part 60
ات ویو:به محض اینکه این کلمه ها از دهنش اومد بیرون قلبم شروع کرد به لرزیدن.....بدنم سر شده بود....موهام حس میکردم سیخ شدن.....اشکا تو چشمام جمع شدن....فهمیدم یه بغض خیلی عجیبی توی گلوم نشسته....داشتم خودمو خیلی خیلی خیلی زیاد کنترل میکردم که جلوی بابام گریه نکنم.....اما حرفاش....حس میکردم از ته دلش بودن....تا حالا بابا رو اینجو ی انقدر درب و داغون و شکسته ندیده بودم.....وقتی حرفاش تموم شد یه لحظه سکوتی بینمون برقرار شد.....نمیدوستنم چی بگم.....بغض تو گلوم...خاطره های سختی هایی که کشیدیم...شبایی که تا دیر وقت کار کردم.....تنهایی ها قرص های اعصاب و همه ی اینا مثل یه فیلم کوتاه جلوی چشمام پخش شدن....نمیدونستم چی بگم....کلمه ها توی گلوم قفل شده بودن......دهنمو باز کردم که یه چیزی بگم اما چیزی بیرون نیومد.....فقط من و بودم که داشتم خیره بهش نگاه میکردم...سرش پایین بود....حس میکردم خجالت میکشه که بخواد با من تماس چشمی بر قرار کنه......ولی بغضمو قورت دادم.....و شروع کردم به حرف زدن....
÷هواپیما رسیده....بهتره زودتر بریم قبل از اینکه جا بمونیم...اینجا جای این حرفا نیست
چمدونم رو گرفتم و به سمت هواپیما حرکت کردم...شوگا پشت سرم شروع کرد به حرکت....وقتی رسیدیم داخل هواپیما دستام رو دوباره گرفت
شوگا ویو:وقتی حرفام رو زدم انگار یه چیزی که خیلی سال ها تو گلوم بود یه طور خیلی عجیبی غیب شد....حس خیلی بهتری داشتم....ولی قطعا بعد از اینهمه کاری که باهاش کردم....حقش تنها عذر خواهی نیست...خیلی کارهای بیشتری هست که باید انجامش بدم......وقتی گفت که بریم سوار هواپیما بشیم دیگه چیزی نگفتم و رفتیم سوار هواپیما شدیم
ببخشید دیر شد😔😔🤌🏻🤌🏻
واقعا این چند وقته نمیدونم چرا حوصله ی نوشتن ندارم با این که کلی ایده های قشنگ دارم که بنویسم🥲
حس میکنم استعدادم داره خشک میشه🤌🏻😔
ات ویو:به محض اینکه این کلمه ها از دهنش اومد بیرون قلبم شروع کرد به لرزیدن.....بدنم سر شده بود....موهام حس میکردم سیخ شدن.....اشکا تو چشمام جمع شدن....فهمیدم یه بغض خیلی عجیبی توی گلوم نشسته....داشتم خودمو خیلی خیلی خیلی زیاد کنترل میکردم که جلوی بابام گریه نکنم.....اما حرفاش....حس میکردم از ته دلش بودن....تا حالا بابا رو اینجو ی انقدر درب و داغون و شکسته ندیده بودم.....وقتی حرفاش تموم شد یه لحظه سکوتی بینمون برقرار شد.....نمیدوستنم چی بگم.....بغض تو گلوم...خاطره های سختی هایی که کشیدیم...شبایی که تا دیر وقت کار کردم.....تنهایی ها قرص های اعصاب و همه ی اینا مثل یه فیلم کوتاه جلوی چشمام پخش شدن....نمیدونستم چی بگم....کلمه ها توی گلوم قفل شده بودن......دهنمو باز کردم که یه چیزی بگم اما چیزی بیرون نیومد.....فقط من و بودم که داشتم خیره بهش نگاه میکردم...سرش پایین بود....حس میکردم خجالت میکشه که بخواد با من تماس چشمی بر قرار کنه......ولی بغضمو قورت دادم.....و شروع کردم به حرف زدن....
÷هواپیما رسیده....بهتره زودتر بریم قبل از اینکه جا بمونیم...اینجا جای این حرفا نیست
چمدونم رو گرفتم و به سمت هواپیما حرکت کردم...شوگا پشت سرم شروع کرد به حرکت....وقتی رسیدیم داخل هواپیما دستام رو دوباره گرفت
شوگا ویو:وقتی حرفام رو زدم انگار یه چیزی که خیلی سال ها تو گلوم بود یه طور خیلی عجیبی غیب شد....حس خیلی بهتری داشتم....ولی قطعا بعد از اینهمه کاری که باهاش کردم....حقش تنها عذر خواهی نیست...خیلی کارهای بیشتری هست که باید انجامش بدم......وقتی گفت که بریم سوار هواپیما بشیم دیگه چیزی نگفتم و رفتیم سوار هواپیما شدیم
ببخشید دیر شد😔😔🤌🏻🤌🏻
واقعا این چند وقته نمیدونم چرا حوصله ی نوشتن ندارم با این که کلی ایده های قشنگ دارم که بنویسم🥲
حس میکنم استعدادم داره خشک میشه🤌🏻😔
- ۱۰۵.۸k
- ۱۲ فروردین ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۶۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط