گوشیش همیشه رو حالت زنگ بود،

گوشیش همیشه رو حالت زنگ بود،
آنلاینشو که نگاه میکردی میگفتی این کار و زندگی نداره اصلا،
اینباکس ایمیلاش دو تا نمیشه
هر دقیقه داره چکشون میکنه،
تاحالا نشده بود که زنگ بزنی و جواب نده
یا صبح زود بری در خونش و دیر در و باز کنه...
یه بار بهش گفتم:
من تو کارِ تو موندم همیشه آنلاینی،همیشه جواب میدی،نشده تاحالا به بوق دوم برسه جواب دادنت،
از باز کردنِ در خونتم که نگو...
گفت:یاد گرفتم سبک بخوابم تا منتظر نذارم کسی رو پشت در،
زنگ گوشیم یه جوره که کسی منتظر نمونه تا جواب بدم،
زود جواب ایمیلا و پیامارو میدم،
چون میدونم اونی که بهم پیام داده منتظرِ جوابه...
از انتظار بدم میاد،
از اینکه کسی رو منتظر بذارم خیلی بیشتر بدم میاد...
از انتظار بدم میاد چون چشیدمش،هرلحظه و ساعت...
منتظرم در خونم زده شه،
برام پیام بیاد،
ایمیل بزنه که دارم برمیگردم..
گوشیم دوباره زنگ بخوره همون زنگ مخصوصش...
از منتظر گذاشتنِ کسی بدم میاد...
آخه من میدونم هر یه ثانیه ای که منتظرِ چیزی هستی
یک سال میگذره...