سناریو تایجو
رویاهای من🥀
P:::1
♡ ❍ㅤ ⎙ ⌲
ˡᶦᵏᵉ ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ ˢᵃᵛᵉ ˢʰᵃʳᵉ
Luna──★ ˙ ̟ !!
───── ⋆⋅☆⋅⋆ ─────
بارون تو خیابابون های توکیو میبارید، مردم یا تو کانون گرم خانواده تو خونشون بودن یا داشتن با کسی که دوستش داشتن زیر یه چتر تو بارون قدم میزدن
ولی من چی؟ به خاطر دعوای ناجور پدر و مادرم مجبور شدم از خونه بزنم بیرون، خیس آب شده بودم و به تابلو های نورانی خیابون نگاه میکردم، و زوج هایی رو میدیدم که غرق در نگاه همدیگه بودن یا پدر و مادری که از بچه هاشون مراقبت میکردن و بهشون لبخند های گرم میزدن.
تو زندگیم فقط یه رویا داشتم: داشتن کسی که دوستم داشته باشه
اما در عوض چی نصیبم شد؟ یه پدر عصبی و خشن و یه مادر تو سری خور و ضعیف
بابام دائم الخمر بود و مادرم جرئت و زور مقابله کردن با پدرم رو نداشت، ازدواج اونا اجباری بود و به دنیا اومدن من هم ناخواسته بود، مادرم همیشه بعد از اینکه بابام دعواش میکرد یا کتکش میزد عصبانیتش رو سر من خالی میکرد در صورتی که قبلش هم بابام اینکارو باهام کرده بود.
من فقط براشون یه کیسه بوکس بودم که هر کاری دلشون میخواد باهاش بکنن قبلا هم چند بار از خونه زدم بیرون و یا سعی کردم فرار کنم اما در نهایت بازهم برگشتم پیش اونا چون پولی برای خرج کردن و جایی برای موندن نداشتم اما حالا فهمیدم که اینکه بمیرم بهتر از اینه که پیش اونا زندگی کنم، چون بابام کار نمیکنه و به مادرم هم کاری نمیدن، خانواده ما خیلی فقیره پدرم پول های قرضیشو خرج مش.روب میکنه و چیزی به ما نمیرسه، کلی بدهی داریم و طلبکار ها همیشه میان در خونه ما و پدرم خودش رو قایم میکنه و مادرم با اون ها روبرو میشه و کلی التماس میکنه و وقت میخره
هیچوقت درک نکردم چرا مادرم اینقدر مراعات پدرم رو میکنه، پدرم بارها بهش خیانت کرده و هرگز دوستش نداشته به علاوه همچین زندگی سمی ای رو براش ساخته، بعضی وقتا فکر میکنم مادرم احمقه...
شایدم واقعا اینطوره ؟
به خاطر پدرم و وضعیت مادرم، دید بدی نسبت به مرد ها پیدا کردم و ازشون دوری میکنم
واقعا از ازدواج کردن میترسم، از مرد ها میترسم، از همه چیز و همه کس میترسم...
نمیدونم کی قراره کسی پیدا بشه که من رو از این وضعیت در بیاره؟ شاید اصلا کسی پیدا نشه؟
غرق در افکارم با پاهای بدون کفش و لباس های کهنه تو خیابون های خیس و بارونی توکیو راه میرفتم تا اینکه با صدای داد و بیداد از افکارم در اومدم، چند مرد داخل یه کوچه داشتن با هم دعوا میکردن و یه مرد قد بلند و هیکلی که داشت سیگار میکشید داشت با تحقیر نگاهشون میکرد ، مونده بودم ماجرا چیه؟ ولی من نباید دخالت میکردم، به من ربطی نداشت
تا اینکه اون مرد با دیدن من پوزخند تحقیر آمیزی زد و اومد جلو و با لحن نیش دار گفت:
"هی بچه، والدینت بهت یاد ندادن به مردم زل نزنی ؟ گدایی چیزی هستی ؟"
دهنم وا موند نمیدونستم چی بگم، چرا باید اینطوری باهام برخورد کنه؟ هرچند از قیافه اش معلوم بود آدم خوبی نبود...با صدای غمگین گفتم:
"ببخشید که مزاحمتون شدم، من دیگه میرم..."
بعد از گفتن این جمله یکم تعجب کرد انگار انتظار هر واکنشی رو داشت غیر از این
با صدای عصبانی و بلند که من رو یاد بابای خودم مینداخت داد زد:
"چطور جرئت میکنی اینطوری با من صحبت کنی دختره ی جن.ده؟!"
...
برای پارت بعد: 10 لایک
ادامه دارد...
ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹⋆.˚✮🎧✮˚.⋆˚˖𓍢🌷✧˚.🎀⋆
P:::1
♡ ❍ㅤ ⎙ ⌲
ˡᶦᵏᵉ ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ ˢᵃᵛᵉ ˢʰᵃʳᵉ
Luna──★ ˙ ̟ !!
───── ⋆⋅☆⋅⋆ ─────
بارون تو خیابابون های توکیو میبارید، مردم یا تو کانون گرم خانواده تو خونشون بودن یا داشتن با کسی که دوستش داشتن زیر یه چتر تو بارون قدم میزدن
ولی من چی؟ به خاطر دعوای ناجور پدر و مادرم مجبور شدم از خونه بزنم بیرون، خیس آب شده بودم و به تابلو های نورانی خیابون نگاه میکردم، و زوج هایی رو میدیدم که غرق در نگاه همدیگه بودن یا پدر و مادری که از بچه هاشون مراقبت میکردن و بهشون لبخند های گرم میزدن.
تو زندگیم فقط یه رویا داشتم: داشتن کسی که دوستم داشته باشه
اما در عوض چی نصیبم شد؟ یه پدر عصبی و خشن و یه مادر تو سری خور و ضعیف
بابام دائم الخمر بود و مادرم جرئت و زور مقابله کردن با پدرم رو نداشت، ازدواج اونا اجباری بود و به دنیا اومدن من هم ناخواسته بود، مادرم همیشه بعد از اینکه بابام دعواش میکرد یا کتکش میزد عصبانیتش رو سر من خالی میکرد در صورتی که قبلش هم بابام اینکارو باهام کرده بود.
من فقط براشون یه کیسه بوکس بودم که هر کاری دلشون میخواد باهاش بکنن قبلا هم چند بار از خونه زدم بیرون و یا سعی کردم فرار کنم اما در نهایت بازهم برگشتم پیش اونا چون پولی برای خرج کردن و جایی برای موندن نداشتم اما حالا فهمیدم که اینکه بمیرم بهتر از اینه که پیش اونا زندگی کنم، چون بابام کار نمیکنه و به مادرم هم کاری نمیدن، خانواده ما خیلی فقیره پدرم پول های قرضیشو خرج مش.روب میکنه و چیزی به ما نمیرسه، کلی بدهی داریم و طلبکار ها همیشه میان در خونه ما و پدرم خودش رو قایم میکنه و مادرم با اون ها روبرو میشه و کلی التماس میکنه و وقت میخره
هیچوقت درک نکردم چرا مادرم اینقدر مراعات پدرم رو میکنه، پدرم بارها بهش خیانت کرده و هرگز دوستش نداشته به علاوه همچین زندگی سمی ای رو براش ساخته، بعضی وقتا فکر میکنم مادرم احمقه...
شایدم واقعا اینطوره ؟
به خاطر پدرم و وضعیت مادرم، دید بدی نسبت به مرد ها پیدا کردم و ازشون دوری میکنم
واقعا از ازدواج کردن میترسم، از مرد ها میترسم، از همه چیز و همه کس میترسم...
نمیدونم کی قراره کسی پیدا بشه که من رو از این وضعیت در بیاره؟ شاید اصلا کسی پیدا نشه؟
غرق در افکارم با پاهای بدون کفش و لباس های کهنه تو خیابون های خیس و بارونی توکیو راه میرفتم تا اینکه با صدای داد و بیداد از افکارم در اومدم، چند مرد داخل یه کوچه داشتن با هم دعوا میکردن و یه مرد قد بلند و هیکلی که داشت سیگار میکشید داشت با تحقیر نگاهشون میکرد ، مونده بودم ماجرا چیه؟ ولی من نباید دخالت میکردم، به من ربطی نداشت
تا اینکه اون مرد با دیدن من پوزخند تحقیر آمیزی زد و اومد جلو و با لحن نیش دار گفت:
"هی بچه، والدینت بهت یاد ندادن به مردم زل نزنی ؟ گدایی چیزی هستی ؟"
دهنم وا موند نمیدونستم چی بگم، چرا باید اینطوری باهام برخورد کنه؟ هرچند از قیافه اش معلوم بود آدم خوبی نبود...با صدای غمگین گفتم:
"ببخشید که مزاحمتون شدم، من دیگه میرم..."
بعد از گفتن این جمله یکم تعجب کرد انگار انتظار هر واکنشی رو داشت غیر از این
با صدای عصبانی و بلند که من رو یاد بابای خودم مینداخت داد زد:
"چطور جرئت میکنی اینطوری با من صحبت کنی دختره ی جن.ده؟!"
...
برای پارت بعد: 10 لایک
ادامه دارد...
ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹⋆.˚✮🎧✮˚.⋆˚˖𓍢🌷✧˚.🎀⋆
- ۱۲.۹k
- ۰۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط