یک سری آدم ها هستند

یک سری آدم ها هستند
مدام ناراحت اند.
هر کاری هم که کنی دوست دارند
ناراحت بمانند. عجیب نیست...
آدم یک جاهایی از درد کشیدن لذت میبرد ...
از زمین خوردن.
عادت میکند به کم آوردن.
همه روزهایی را دارند
که فرو ریخته اند،
لبخند های الکی زده اند،
کرور کرور اشک دمِ مشکشان گذاشته اند...
حرفی نیست !
حرف آن است که در این روزها نمانی و دست و پا نزنی.
بحث آن جاست که چقدر میخواهی
به بد بودنت ادامه بدهی
که هم حالِ خودت به هم بخورد هم اطرافیان.
گاهی باید کَند و رفت از هر آنچه که تکه تکه نگه ات داشته.
غصه بخوری که چه ؟
چند بار زندگی میکنیم مگر ؛
که این هم به دستِ بهانه های الکی ...
درست شنیدی ؛ الکی !
خراب شود ...
هیچکس به اندازه خودِ آدم حالِ آدم را خوب نمیکند.
هیچکس بهتر از خودت نمیفهمد
که قهوه ی داغِ دمِ غروب چطور با روح و روانت بازی کرد
و بوی باران چگونه از خود بی خود ات میکند.
هیچ کس نمیداند ...
آدم ها ناراحت میشوند،
میشکنند،
جان نداده میمیرند،
اما یک جایی باید این قضیه را تمام کنند.
بیشتر از آن دیگر حال به هم زن است...
از ما گفتن ...