می‌گفت: هر زنی که می‌بینم طلاق گرفته یا شوهرش فوت شده، می

می‌گفت: هر زنی که می‌بینم طلاق گرفته یا شوهرش فوت شده، میگم آفرین. چه خوب کردی جدا شدی! خلاص! حالا زندگیو می‌فهمی.
و با حسرتی که در نگاهش موج می‌زد به من گفت: راااااحت شدی!!!
می‌گفت من اصلا دوست نداشتم اینطور فکر کنند. اما بنظرم روی دل و زبان خیلی زنها و مردهای متاهل همین نشسته!! ...
حرفهایش تلخ بود اما چرا اینطور تفکری رایج است؟! اینهم ریشه در اقتصاد خانواده ها دارد؟! یا مساله دوری ما از همدیگر است؟ آنقدر دور که متارکه زن و مرد یا رفتن فرزند از خانه، عادی شده باشد!؟ خدا نکند هم‌خانه شده باشند آدمها و نه خانواده؛ وقتی حرف از خانواده می‌زنیم، از گرمترین و امن‌ترین و مستحکم‌ترین پناه آدمها می‌گوییم.
می‌گفت: کی بشه منهم راحت بشم و برای خودم زندگی کنم!
گفتم: تو از الان هم میتوانی و باید برای خودت زندگی کنی. شاید شیوه زندگی‌ات غلط است. آنرا درست کن. یک مادر و همسر فداکار درب‌وداغون به چه درد می‌خورد؟! راهش جدا شدن نیست که.
و فکر کردم ما چقدر بلد نیستیم زندگی کردن را؛ همین