رمان سوکوکو _ پارت 23
هوای تو🕯💫✨>>>
#پارت23🍋🟩🌱
~•~•~•23•~•~•~
دازای زنده بود... نمیتونست اونقدر راحت بمیره. بعد اونهمه سختی، بعد اونهمه دوندگی، باورش برام غیرممکن بود که تموم شده باشه. با اینحال، الان درست کنار قبرش نشسته بودم...
*
چشمام آروم باز شد. سقف سفید و نور تند بیمارستان مافیا توی چشمم دوید. زیر لبی با خودم تکرار کردم:«اون..فقط یه خواب بود»
اون گوشه، سوتا با یکی از پرستارا پچپچ میکرد.
با صدای گرفته گفتم:
«دازای... کجاست؟»
آروم اومد سمتم، نشست روی لبه تخت و گفت:
«بیخیال نمیشی نه؟... دازای زندهست. فقط توی کماست، فعلاً نمیتونی ببینیش.»
کما؟ یعنی هنوز نفس میکشید؟ پس چرا بهم تسلیت گفتن؟
زیر لب زمزمه کردم:
«اگه زندهست، اون پرستار چرا گفت تسلیت میگم؟»
سوتا یه لحظه سکوت کرد، بعد آهسته جواب داد:
«آکوتاگاوا مرده... همون پسری که باهامون اومد کلبه.»
یه سرمای عجیب از نوک انگشتام تا ته مغزم دوید. صداها محو شدن... آخرین چیزی که یادمه، فقط تاریکی بود.
*
یه صدا توی گوشم میپیچید:
«چویا؟ چویا؟ چویای من؟»
یه چیز گرم لابهلای موهام میلغزید، مثل نوازش. بدنم سبک بود، انگار روی ابر خوابیده باشم. نکنه... مرده بودم؟
ولی اون صدا هنوز میاومد؛ نزدیکتر، آشناتر...
پلکامو باز کردم. دازای رو دیدم. لبخندش، همون لبخند خاص همیشگی، جوری که انگار همهچی دوباره روشن شد.
گفتم: «دازای؟ تو اینجایی؟»
با اون خندهی هزارمعنیش گفت:
«انگار هویجم حافظهش پریده!»
بعد دستشو گذاشت روی گونم، نیشخند زد:
«نگفته بودی اونقدر دوستم داری که شهر رو وایم زیر و رو میکنی!»
لبخندم بیاختیار محو شد. با صدای گرفته پرسیدم: «چند وقت خواب بودم؟»
لبخندش کمی لرزید:
«یه ماه.»
نفس توی گلوم حبس شد. بدون فکر خودمو پرت کردم تو بغلش. سرم روی سینش بود و بوی خاص تنش پخش شده بود توی نفسهام...
تا تونستم هواشو نفس کشیدم... بوی دازای، بوی خونه، بوی آرامش بعد طوفان.
***
اون صبح، هنوز آفتاب درست بالا نیومده بود که زد به در خونهم. اومده بود تا دنبال فیودور بگردیم.
همهی سرنخها محو شده بودن... ولی ما هنوز افراد فیودور رو زنده نگه داشته بودیم!
و یه چیز دیگه، موریسان؛ که حالا با خیال راحت تو دفترش مشغول کار بود. انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده، انگار نه من رئیس بودم نه دازای.
البته ناراحت نبودم. همینکه موریسان زنده بود، خودش معجزه ست. مسلط گفتم: «اول میریم سراغ موریسان. فردا کارت تعطیله، واضح بود؟»
خندید، دستشو توی موهام فرو کرد.
با صدایی که سراسر نشاط بود گفت :«همهچی مثل پنج سال پیش شده.»
با یه لبخند گوشهدار جواب دادم:
«جز اینکه الان یه معما برای حل کردن داریم.»
موهامو بههم ریخت، رفت سمت در، با همون خونسردی همیشگی گفت:«تازه شروعشه.»
[سلااام🩷✨خب میدونم کوتاه تر از بقیه پارتاس ولی زودتر دادم💙 خب همین دیگه شرط پارت بعد هم 100 لایکه🫀ولی اگه تا قبل عید پر نشد جمعه پارت میدم💝☀(چه دست و دل بازممم🔥)
#پارت23🍋🟩🌱
~•~•~•23•~•~•~
دازای زنده بود... نمیتونست اونقدر راحت بمیره. بعد اونهمه سختی، بعد اونهمه دوندگی، باورش برام غیرممکن بود که تموم شده باشه. با اینحال، الان درست کنار قبرش نشسته بودم...
*
چشمام آروم باز شد. سقف سفید و نور تند بیمارستان مافیا توی چشمم دوید. زیر لبی با خودم تکرار کردم:«اون..فقط یه خواب بود»
اون گوشه، سوتا با یکی از پرستارا پچپچ میکرد.
با صدای گرفته گفتم:
«دازای... کجاست؟»
آروم اومد سمتم، نشست روی لبه تخت و گفت:
«بیخیال نمیشی نه؟... دازای زندهست. فقط توی کماست، فعلاً نمیتونی ببینیش.»
کما؟ یعنی هنوز نفس میکشید؟ پس چرا بهم تسلیت گفتن؟
زیر لب زمزمه کردم:
«اگه زندهست، اون پرستار چرا گفت تسلیت میگم؟»
سوتا یه لحظه سکوت کرد، بعد آهسته جواب داد:
«آکوتاگاوا مرده... همون پسری که باهامون اومد کلبه.»
یه سرمای عجیب از نوک انگشتام تا ته مغزم دوید. صداها محو شدن... آخرین چیزی که یادمه، فقط تاریکی بود.
*
یه صدا توی گوشم میپیچید:
«چویا؟ چویا؟ چویای من؟»
یه چیز گرم لابهلای موهام میلغزید، مثل نوازش. بدنم سبک بود، انگار روی ابر خوابیده باشم. نکنه... مرده بودم؟
ولی اون صدا هنوز میاومد؛ نزدیکتر، آشناتر...
پلکامو باز کردم. دازای رو دیدم. لبخندش، همون لبخند خاص همیشگی، جوری که انگار همهچی دوباره روشن شد.
گفتم: «دازای؟ تو اینجایی؟»
با اون خندهی هزارمعنیش گفت:
«انگار هویجم حافظهش پریده!»
بعد دستشو گذاشت روی گونم، نیشخند زد:
«نگفته بودی اونقدر دوستم داری که شهر رو وایم زیر و رو میکنی!»
لبخندم بیاختیار محو شد. با صدای گرفته پرسیدم: «چند وقت خواب بودم؟»
لبخندش کمی لرزید:
«یه ماه.»
نفس توی گلوم حبس شد. بدون فکر خودمو پرت کردم تو بغلش. سرم روی سینش بود و بوی خاص تنش پخش شده بود توی نفسهام...
تا تونستم هواشو نفس کشیدم... بوی دازای، بوی خونه، بوی آرامش بعد طوفان.
***
اون صبح، هنوز آفتاب درست بالا نیومده بود که زد به در خونهم. اومده بود تا دنبال فیودور بگردیم.
همهی سرنخها محو شده بودن... ولی ما هنوز افراد فیودور رو زنده نگه داشته بودیم!
و یه چیز دیگه، موریسان؛ که حالا با خیال راحت تو دفترش مشغول کار بود. انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده، انگار نه من رئیس بودم نه دازای.
البته ناراحت نبودم. همینکه موریسان زنده بود، خودش معجزه ست. مسلط گفتم: «اول میریم سراغ موریسان. فردا کارت تعطیله، واضح بود؟»
خندید، دستشو توی موهام فرو کرد.
با صدایی که سراسر نشاط بود گفت :«همهچی مثل پنج سال پیش شده.»
با یه لبخند گوشهدار جواب دادم:
«جز اینکه الان یه معما برای حل کردن داریم.»
موهامو بههم ریخت، رفت سمت در، با همون خونسردی همیشگی گفت:«تازه شروعشه.»
[سلااام🩷✨خب میدونم کوتاه تر از بقیه پارتاس ولی زودتر دادم💙 خب همین دیگه شرط پارت بعد هم 100 لایکه🫀ولی اگه تا قبل عید پر نشد جمعه پارت میدم💝☀(چه دست و دل بازممم🔥)
- ۶۹.۵k
- ۲۶ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط