نام تو را روی شمشیر حک کردم (پارت اول)
وقتی چشم باز کرد ، تنها چیزی که دید خلاء تاریکی بود که در آن گرفتار شده بود. تاریکی مطلق. همان چیزی که بار ها او را بلعیده بود و بعد در روشنایی سطحی رها کرده بود!
خاطرات ناگهان به ذهنش هجوم آوردند.
زندگی اولش به عنوان یک دختر عادی... زیبا بود...معمولی بود...
زندگی دومش به عنوان یک دانش آموز نابغه...جذاب بود...
و زندگی سومش و آخرین زندگی که تاکنون تجربه کرده بود ، به عنوان یک آیدل...زیبا و به یاد ماندنی بود.
اما در همه ی این روشنی های سطحی همواره سایه ی تاریکی با او هم قدم بود و لحظه ای هم او را رها نکرده بود!
مرگ ناگهانی در شب تولد ۱۶ سالگی...
همیشه این گونه بود. در هر سه زندگی ، در یک شب معین ، از دست می رفت...
_آدریانا...دختر قشنگ من!
چشم هایش را به سختی روی چهره ی آشنای زن متمرکز کرد.
_دوباره اتفاق افتاد...دوباره ۱۶ سالگی و مرگ...نمی دونم چرا این بلا سرت میاد! ن-نگران نباش! من دوباره تو رو به زندگی بر می گردونم! من-
آدریانا پس از مدت ها لب هایش را به اعتراض گشود:
+مامان! کافیه...من این بار از زندگیم راضی بودم! دیگه نمی خوام! وقتشه سرنوشتم رو بپذیرم!
زن چشمانش را بست...آرام زمزمه کرد:
_تو هیچی نمی دونی...آدریانا...وقتی که من این لکه ی ننگ رو از کتاب زندگیت رد می کنم ، نوری درخشان می بینم...تو ناجی این مردمی و کسی سعی داره تو رو بکشه! اجازه نمیدم بار دیگه دخترم رو از سرنوشت نورانیش محو کنه!!
مادرش به حرف های او توجهی نکرد...در واقع برایش مهم نبود او چه می گوید! مانند هر مادر دیگری تنها چیز مهم برایش سعادت دخترش بود و بس!
چشم هایش را باز کرد...چشم هایش انگار ، اقیانوسی بودند که انتهایشان معلوم نیست.
آرام نشست...موهای طلایی رنگش روی شانه های کوچکش ریخت...
به دستانش نگاه کرد؛ کوچک و لطیف...نرم و ظریف..به اطرافش نگاه کرد؛ تخت نرم و لباس های زیبا و جواهرات...بلند شد و از پنجره بیرون را نگاه کرد ؛ طبیعت سرسبز و آسمان درخشان و قلعه هایی که سینه ی آسمان را شکافته بودند...و در نهایت فهمید که او...حالا...شاهدخت هشت ساله ی یک کشور وسیع بود!!
خاطرات ناگهان به ذهنش هجوم آوردند.
زندگی اولش به عنوان یک دختر عادی... زیبا بود...معمولی بود...
زندگی دومش به عنوان یک دانش آموز نابغه...جذاب بود...
و زندگی سومش و آخرین زندگی که تاکنون تجربه کرده بود ، به عنوان یک آیدل...زیبا و به یاد ماندنی بود.
اما در همه ی این روشنی های سطحی همواره سایه ی تاریکی با او هم قدم بود و لحظه ای هم او را رها نکرده بود!
مرگ ناگهانی در شب تولد ۱۶ سالگی...
همیشه این گونه بود. در هر سه زندگی ، در یک شب معین ، از دست می رفت...
_آدریانا...دختر قشنگ من!
چشم هایش را به سختی روی چهره ی آشنای زن متمرکز کرد.
_دوباره اتفاق افتاد...دوباره ۱۶ سالگی و مرگ...نمی دونم چرا این بلا سرت میاد! ن-نگران نباش! من دوباره تو رو به زندگی بر می گردونم! من-
آدریانا پس از مدت ها لب هایش را به اعتراض گشود:
+مامان! کافیه...من این بار از زندگیم راضی بودم! دیگه نمی خوام! وقتشه سرنوشتم رو بپذیرم!
زن چشمانش را بست...آرام زمزمه کرد:
_تو هیچی نمی دونی...آدریانا...وقتی که من این لکه ی ننگ رو از کتاب زندگیت رد می کنم ، نوری درخشان می بینم...تو ناجی این مردمی و کسی سعی داره تو رو بکشه! اجازه نمیدم بار دیگه دخترم رو از سرنوشت نورانیش محو کنه!!
مادرش به حرف های او توجهی نکرد...در واقع برایش مهم نبود او چه می گوید! مانند هر مادر دیگری تنها چیز مهم برایش سعادت دخترش بود و بس!
چشم هایش را باز کرد...چشم هایش انگار ، اقیانوسی بودند که انتهایشان معلوم نیست.
آرام نشست...موهای طلایی رنگش روی شانه های کوچکش ریخت...
به دستانش نگاه کرد؛ کوچک و لطیف...نرم و ظریف..به اطرافش نگاه کرد؛ تخت نرم و لباس های زیبا و جواهرات...بلند شد و از پنجره بیرون را نگاه کرد ؛ طبیعت سرسبز و آسمان درخشان و قلعه هایی که سینه ی آسمان را شکافته بودند...و در نهایت فهمید که او...حالا...شاهدخت هشت ساله ی یک کشور وسیع بود!!
- ۱۴.۰k
- ۲۱ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط