THE PROMISE WE LEFT BEHIND

THE PROMISE WE LEFT BEHIND

قولی که جا گذاشتیم

P.1 — The Little Promise (روایت از زبان ا.ت)

تابستون بود؛ از اون تابستون‌هایی که انگار هیچ‌وقت تموم نمی‌شن.

من هفت سالم بود و هوسوک هشت سالش بود.

خونه‌هامون توی یه کوچه بودن و تقریباً هر روز با هم بازی می‌کردیم. هوسوک همیشه پرحرف بود و من بیشتر وقت‌ها فقط به حرف‌هاش گوش می‌دادم.

اون روز روی تاب بازی نشسته بودم که هوسوک با دو تا بستنی از راه رسید.

هوسوک: هییی! چرا تنهایی نشستی؟

ا.ت: منتظر تو بودم.

هوسوک: یعنی بدون من حوصله‌ات سر می‌ره؟

ا.ت: آره!

هوسوک: وااای! پس من خیلی مهمم!

ا.ت: خیلی هم مغروری!

هوسوک خندید و یکی از بستنی‌ها رو بهم داد.

چند دقیقه بعد، هر دو روی تاب‌ها نشسته بودیم و به آسمون نگاه می‌کردیم.

هوسوک: وقتی بزرگ بشیم، می‌خوای چیکاره بشی؟

ا.ت: نمی‌دونم... تو چی؟

هوسوک: من می‌خوام خواننده بشم! روی یه صحنه‌ی خیلی بزرگ!

ا.ت: پس منم میام تماشات می‌کنم.

هوسوک: قول می‌دی؟

ا.ت: قول!

کمی سکوت کردم. بعد با صدای آرومی گفتم:

ا.ت: هوسوک؟

هوسوک: هوم؟

ا.ت: من وقتی بزرگ بشم، می‌خوام با تو ازدواج کنم.

هوسوک برای چند ثانیه نگاهم کرد و بعد خنده‌اش گرفت.

هوسوک: جدی می‌گی؟!

ا.ت: آره... ولی تو نخند!

هوسوک: باشه، نمی‌خندم!

بعد انگشت کوچیکش رو جلو آورد.

هوسوک: پس یه قول دیگه! وقتی بزرگ شدیم، دوباره همدیگه رو پیدا می‌کنیم.

انگشت کوچیکم رو دور انگشتش حلقه کردم.

ا.ت: حتی اگه خیلی دور بشیم؟

هوسوک: حتی اگه بریم اون سر دنیا!

اون روز، هوسوک یه ستاره‌ی کوچیک روی دفتر نقاشی‌ام کشید.

هوسوک: اینم نشونه‌ی قولمونه. هر وقت ستاره دیدی، یادت بیفتم!

من هم لبخند زدم.

اما هیچ‌کدوممون نمی‌دونستیم که فقط چند روز دیگه برای دیدن هم فرصت داریم...

چون درست سه روز بعد، همه‌چیز تغییر کرد...........
ادامه دارد..........