### 🖤 **Part 9: سوگندِ خاکستر و نور**
### 🖤 **Part 9: سوگندِ خاکستر و نور**
آرامشی که در آغوشِ تهیونگ پیدا کرده بودم، از هر نوع آرامشی که تا به حال تجربه کرده بودم، متفاوت بود. این آرامش از جنسِ امنیت نبود؛ از جنسِ تسلیم شدن در برابرِ حقیقتی بود که هر دو میدانستیم.
او مرا محکمتر در آغوش گرفت، طوری که انگار میخواست تکهتکهی وجودم را در تاریکیِ سینهاش پنهان کند. سرش را از روی شانهی من بالا آورد و با دستانی که حالا دیگر از آن خشونتِ وحشیانه خبری نبود، با لمسی به بینهایت ملایم، گونهی خیسِ مرا پاک کرد.
چشمانِ تیره و عمیقش، حالا مثلِ اقیانوسی در شب بود؛ آرام، بیانتها و پر از راز. او برای مدتی طولانی، فقط به من خیره شد، انگار داشت با هر بارِ پلک زدن، تصویری از من را در حافظهی فولادینش حک میکرد تا اگر روزی از هم جدا شدیم، هیچچیز را فراموش نکند.
«النا...» نامم را طوری ادا کرد که انگار اولین بار است که معنای یک کلمه را میفهمد. «من همیشه فکر میکردم قدرت یعنی اینکه بتونم همه چیز رو کنترل کنم. اینکه بتونم با یه اشاره، زندگی یا مرگِ کسی رو تعیین کنم. اما الان... وقتی تو رو اینطوری تو بغلم دارم، میفهمم که واقعاً قدرتمند نیستم. من فقط یه زندانیِ ترسِ خودم هستم.»
او پیشانیاش را به پیشانیِ من تکیه داد. گرمای نفسهایمان در هم آمیخته بود.
«من نمیتونم قول بدم که دنیا رو برات زیبا کنم. من نمیتونم قول بدم که از سایهها جدا بشی. اما قول میدم...» او مکث کرد، انگار داشت با کلماتِ سنگینِ خودش مبارزه میکرد. «قول میدم که اگه روزی تاریکیِ من باعثِ گم شدنت شد، خودم رو به آتیش بزنم تا تو بتونی راهِ برگشت رو پیدا کنی. من بهت قول میدم که حتی اگه تمامِ دنیا با من علیه تو باشه، من آخرین سنگری خواهم بود که تو میتونی بهش تکیه کنی.»
اشکِ گرمی از چشمِ تهیونگ روی گونهی من لغزید. این اولین بار بود که او اجازه میداد آسیبپذیریاش را به من نشان دهد. این بزرگترین هدیهی او بود؛ فراتر از هر ثروت یا قدرتی که داشت.
من دستهایم را بالا آوردم و صورتش را میانِ دستانم گرفتم. پوستِ او، گرم و پر از تضاد بود؛ مثلِ همان زندگیای که داشتیم.
«من از تاریکیِ تو نمیترسم، تهیونگ...» با صدایی که از عمقِ قلبم برمیآمد، گفتم. «من فقط از این میترسم که تو تنهایی توی این تاریکی بمونی. اگه قرار باشه توی این دنیای سیاه باشیم، پس بیا... بیا با هم توی همین تاریکی گم بشیم، اما حداقل با هم.»
او لبخندِ محوی زد؛ لبخندی که در آن هم رنج بود و هم امید. و بعد، با آرامشی که از یک طوفانِ آرام گرفته شده بود، لبهایش را بر لبهای من گذاشت. این بوسه، برخلافِ تمامِ برخوردهای قبل، نه از روی مالکیت بود و نه از روی خشم؛ این بوسه، یک سوگند بود. سوگندی که در میانهی خاکسترهای سوختهی زندگیمان، نوری کوچک اما ماندگار روشن کرد.
در آن لحظه، هیچ دشمنی، هیچ قانون و هیچ مرزی وجود نداشت. فقط من بودم و او؛ دو روحِ زخمی که در آغوشِ هم، معنایِ زندگی کردن را دوباره کشف میکردند
۳۰ لایک
۳۶ کامنت❌❌
آرامشی که در آغوشِ تهیونگ پیدا کرده بودم، از هر نوع آرامشی که تا به حال تجربه کرده بودم، متفاوت بود. این آرامش از جنسِ امنیت نبود؛ از جنسِ تسلیم شدن در برابرِ حقیقتی بود که هر دو میدانستیم.
او مرا محکمتر در آغوش گرفت، طوری که انگار میخواست تکهتکهی وجودم را در تاریکیِ سینهاش پنهان کند. سرش را از روی شانهی من بالا آورد و با دستانی که حالا دیگر از آن خشونتِ وحشیانه خبری نبود، با لمسی به بینهایت ملایم، گونهی خیسِ مرا پاک کرد.
چشمانِ تیره و عمیقش، حالا مثلِ اقیانوسی در شب بود؛ آرام، بیانتها و پر از راز. او برای مدتی طولانی، فقط به من خیره شد، انگار داشت با هر بارِ پلک زدن، تصویری از من را در حافظهی فولادینش حک میکرد تا اگر روزی از هم جدا شدیم، هیچچیز را فراموش نکند.
«النا...» نامم را طوری ادا کرد که انگار اولین بار است که معنای یک کلمه را میفهمد. «من همیشه فکر میکردم قدرت یعنی اینکه بتونم همه چیز رو کنترل کنم. اینکه بتونم با یه اشاره، زندگی یا مرگِ کسی رو تعیین کنم. اما الان... وقتی تو رو اینطوری تو بغلم دارم، میفهمم که واقعاً قدرتمند نیستم. من فقط یه زندانیِ ترسِ خودم هستم.»
او پیشانیاش را به پیشانیِ من تکیه داد. گرمای نفسهایمان در هم آمیخته بود.
«من نمیتونم قول بدم که دنیا رو برات زیبا کنم. من نمیتونم قول بدم که از سایهها جدا بشی. اما قول میدم...» او مکث کرد، انگار داشت با کلماتِ سنگینِ خودش مبارزه میکرد. «قول میدم که اگه روزی تاریکیِ من باعثِ گم شدنت شد، خودم رو به آتیش بزنم تا تو بتونی راهِ برگشت رو پیدا کنی. من بهت قول میدم که حتی اگه تمامِ دنیا با من علیه تو باشه، من آخرین سنگری خواهم بود که تو میتونی بهش تکیه کنی.»
اشکِ گرمی از چشمِ تهیونگ روی گونهی من لغزید. این اولین بار بود که او اجازه میداد آسیبپذیریاش را به من نشان دهد. این بزرگترین هدیهی او بود؛ فراتر از هر ثروت یا قدرتی که داشت.
من دستهایم را بالا آوردم و صورتش را میانِ دستانم گرفتم. پوستِ او، گرم و پر از تضاد بود؛ مثلِ همان زندگیای که داشتیم.
«من از تاریکیِ تو نمیترسم، تهیونگ...» با صدایی که از عمقِ قلبم برمیآمد، گفتم. «من فقط از این میترسم که تو تنهایی توی این تاریکی بمونی. اگه قرار باشه توی این دنیای سیاه باشیم، پس بیا... بیا با هم توی همین تاریکی گم بشیم، اما حداقل با هم.»
او لبخندِ محوی زد؛ لبخندی که در آن هم رنج بود و هم امید. و بعد، با آرامشی که از یک طوفانِ آرام گرفته شده بود، لبهایش را بر لبهای من گذاشت. این بوسه، برخلافِ تمامِ برخوردهای قبل، نه از روی مالکیت بود و نه از روی خشم؛ این بوسه، یک سوگند بود. سوگندی که در میانهی خاکسترهای سوختهی زندگیمان، نوری کوچک اما ماندگار روشن کرد.
در آن لحظه، هیچ دشمنی، هیچ قانون و هیچ مرزی وجود نداشت. فقط من بودم و او؛ دو روحِ زخمی که در آغوشِ هم، معنایِ زندگی کردن را دوباره کشف میکردند
۳۰ لایک
۳۶ کامنت❌❌
- ۶۵
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط