نمیبخشمت p.9
مجبور شدم پارت ۹ رو در دو قسمت قرار بدم !
---
بخش اول
ایتاچی تکیه داده بود به تنهٔ درختی کهنسال، در عمق جنگلی که هنوز نفسش به بوی خون و باران دیشب آلوده بود. مأموریت آنبو تمام شده بود، اما ردِ گرم زندگیِ گرفته‌شده، نمناک و چسبناک، روی دستکش‌هایش نفس می‌کشید. ماسک را از صورت برداشته بود. نگاهش به افق دوخته شده بود؛ آنجا که آسمان، تکه‌تکه از میان شاخه‌های شکسته، مثل زخمی باز دیده می‌شد.
چه بیرحمانه بود این زندگی که حتی از روی جنازهٔ عزیزانت هم بی‌اعتنا عبور می‌کرد. سه روز گذشته بود. سه روز از آخرین لمس، از آخرین نگاه، از آن سقوطی که انگار هنوز در اعماق سینه‌اش به پایان نرسیده بود. فردا می‌شد چهار روز. و یک سال بعد، می‌شد یک سال. این فکر، مثل زهرِ رقیق‌شده‌ای در رگ‌هایش می‌دوید: روزی از راه می‌رسید که ده سال از این لحظه گذشته باشد، و او همچنان نفس بکشد، مأموریت برود، غذا بخورد، و صبح‌ها در جهانی از خواب بیدار شود که شیسویی در آن نیست. تصورش محال بود، محال‌تر از تصورِ آسمانی بی‌ماه.
صدایی آرام و بی‌تکلّف از کنارش بلند شد. کاکاشی هم پشت به همان تنهٔ درخت نشسته بود. کتابی نیمه‌باز روی زانویش بود ، اما نگاهش نه روی صفحه‌ها، که روی ایتاچی سنگینی می‌کرد.
ایتاچی: «گفتی دوستت شارینگانش را به تو بخشیده؟»
کاکاشی حتی پلک نزد. «بله. همراه با یک قول.»
«آیا لازم است به چنین قولی پایبند باشی؟» لحن ایتاچی بازجویی‌گرانه نبود، کنجکاویِ خشک و خالی هم نبود.
کاکاشی نگاهش را به دستانش انداخت، به خونِ خشک‌شده‌ای که زیر ناخن‌هایش خط انداخته بود. «قصدش را دارم.»
سکوتی میانشان نشست. از آن سکوت‌هایی که میان دو شینوبیِ زخم‌خورده، بی‌آنکه کلمه‌ای رد و بدل شود، فریاد می‌زند «می‌فهمم». باد از لای برگ‌ها خش‌خش کوتاهی کرد، انگار که طبیعت هم سر تسلیم فرود آورده باشد. بعد، کاکاشی آرام به سمت او چرخید و با همان لحن دقیق و حساب‌شده‌اش که انگار هر کلمه را پیش از گفتن روی ترازوی روحش وزن می‌کرد، گفت: «من از ماجرای شیسویی خبر دارم. آیا ربطی به آن دارد؟»
ایتاچی سرش را پایین‌تر آورد، طوری که سایه، نیمِ بیشتری از صورتش را بلعید. جوابی نداد. سکوتش از هر فریادی رساتر بود: همه‌چیز ربط دارد.
کاکاشی نگاهش را از او نگرفت. «می‌دانم که نزدیکش بودی. اگر چیزی لازم داری، لطفاً به من بگو.» و در همان «لطفاً» چیزی شکست که به‌ندرت از دهان کاکاشی شنیده می‌شد. نه ترحم، چیزی در آن بود از جنسِ کسی که خودش، سال‌ها عهد با مردگان را روی شانه‌هایش می‌کشید و جای دقیق زخم را می‌شناخت.. کسی که خودش پدر، هم‌تیمی و استادش را در زیر خاک دیده بود و خوب می‌دانست برای بعضی زخم‌ها نه درمانی وجود دارد، نه توان انتقامی.
«متشکرم، قربان.» صدای ایتاچی بی‌حالت بود، اما در سینه‌اش، جایی پشت قفسِ دنده‌ها، گرمای کوچکی تپید و خاموش شد. مثل اخگری که پیش از خاکستر شدن، برای یک لحظه نور بدهد.
زندگی ادامه داشت. و این، بی‌رحمانه‌ترین قانون جهان بود ..
---
---
بخش اول
ایتاچی تکیه داده بود به تنهٔ درختی کهنسال، در عمق جنگلی که هنوز نفسش به بوی خون و باران دیشب آلوده بود. مأموریت آنبو تمام شده بود، اما ردِ گرم زندگیِ گرفته‌شده، نمناک و چسبناک، روی دستکش‌هایش نفس می‌کشید. ماسک را از صورت برداشته بود. نگاهش به افق دوخته شده بود؛ آنجا که آسمان، تکه‌تکه از میان شاخه‌های شکسته، مثل زخمی باز دیده می‌شد.
چه بیرحمانه بود این زندگی که حتی از روی جنازهٔ عزیزانت هم بی‌اعتنا عبور می‌کرد. سه روز گذشته بود. سه روز از آخرین لمس، از آخرین نگاه، از آن سقوطی که انگار هنوز در اعماق سینه‌اش به پایان نرسیده بود. فردا می‌شد چهار روز. و یک سال بعد، می‌شد یک سال. این فکر، مثل زهرِ رقیق‌شده‌ای در رگ‌هایش می‌دوید: روزی از راه می‌رسید که ده سال از این لحظه گذشته باشد، و او همچنان نفس بکشد، مأموریت برود، غذا بخورد، و صبح‌ها در جهانی از خواب بیدار شود که شیسویی در آن نیست. تصورش محال بود، محال‌تر از تصورِ آسمانی بی‌ماه.
صدایی آرام و بی‌تکلّف از کنارش بلند شد. کاکاشی هم پشت به همان تنهٔ درخت نشسته بود. کتابی نیمه‌باز روی زانویش بود ، اما نگاهش نه روی صفحه‌ها، که روی ایتاچی سنگینی می‌کرد.
ایتاچی: «گفتی دوستت شارینگانش را به تو بخشیده؟»
کاکاشی حتی پلک نزد. «بله. همراه با یک قول.»
«آیا لازم است به چنین قولی پایبند باشی؟» لحن ایتاچی بازجویی‌گرانه نبود، کنجکاویِ خشک و خالی هم نبود.
کاکاشی نگاهش را به دستانش انداخت، به خونِ خشک‌شده‌ای که زیر ناخن‌هایش خط انداخته بود. «قصدش را دارم.»
سکوتی میانشان نشست. از آن سکوت‌هایی که میان دو شینوبیِ زخم‌خورده، بی‌آنکه کلمه‌ای رد و بدل شود، فریاد می‌زند «می‌فهمم». باد از لای برگ‌ها خش‌خش کوتاهی کرد، انگار که طبیعت هم سر تسلیم فرود آورده باشد. بعد، کاکاشی آرام به سمت او چرخید و با همان لحن دقیق و حساب‌شده‌اش که انگار هر کلمه را پیش از گفتن روی ترازوی روحش وزن می‌کرد، گفت: «من از ماجرای شیسویی خبر دارم. آیا ربطی به آن دارد؟»
ایتاچی سرش را پایین‌تر آورد، طوری که سایه، نیمِ بیشتری از صورتش را بلعید. جوابی نداد. سکوتش از هر فریادی رساتر بود: همه‌چیز ربط دارد.
کاکاشی نگاهش را از او نگرفت. «می‌دانم که نزدیکش بودی. اگر چیزی لازم داری، لطفاً به من بگو.» و در همان «لطفاً» چیزی شکست که به‌ندرت از دهان کاکاشی شنیده می‌شد. نه ترحم، چیزی در آن بود از جنسِ کسی که خودش، سال‌ها عهد با مردگان را روی شانه‌هایش می‌کشید و جای دقیق زخم را می‌شناخت.. کسی که خودش پدر، هم‌تیمی و استادش را در زیر خاک دیده بود و خوب می‌دانست برای بعضی زخم‌ها نه درمانی وجود دارد، نه توان انتقامی.
«متشکرم، قربان.» صدای ایتاچی بی‌حالت بود، اما در سینه‌اش، جایی پشت قفسِ دنده‌ها، گرمای کوچکی تپید و خاموش شد. مثل اخگری که پیش از خاکستر شدن، برای یک لحظه نور بدهد.
زندگی ادامه داشت. و این، بی‌رحمانه‌ترین قانون جهان بود ..
---
- ۲.۸k
- ۰۹ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
