چشم های خمار p3
#چشم_های_خمار P3
فلیکس _ هیونجین + لینو # هان @
نمیتونست خوب ببینه همه جا تار بود توی یک جای دور افتاده درحال دویدن بود صدای شلیک میشنوید چند نفر دیگه هم کنارش بودن ولی صورت هاشونو نمیدید
• یونگبوک ! یونگبوک پشتت !
از خواب پرید رنگش پریده بود کابوس بود ؟ خیلی واقعی بود
سعی کرد خودشو جمع و جور کنه به ساعت نگاهی انداخت چقدر دیر پاشده امشب کسی توی طبقه نبود و اون سه تا بیرون کار داشتن پس فرصت خوبی بود باید حسابی میگشت دوربین هارو جوری طبیعی از کار انداخت که همه فکر کنن مشکل دوربینه پنجره ها خیلی محکم بود انگار ضد گلوگست
اروم به سمت اتاق لینو رفت خوبه که کلید رو کش رفته بود
اتاق رو کامل گشت و یک کلید پیدا کرد احتمالا ماله همون کشو قفل بود به ارومی درش رو باز کرد توش یک عکس بود
لینو… اینم هیونجنه اینم هان… هی پسر چقدر اشناس… مطمئن بود دیدش اره اره اون هاروعه چرا توی عکس با ایناست ؟ پسر کناری رو نمیشناخت ولی حس میکرد دیدتش اسم بالاش رو خوند
_ جونگین… چرا اینقدر اشناس ؟
به دختری که توی تصویر بود نگاه کرد
_ تینا… اینم اشناس چرا چیزی یادم نمیاد
به نفر اخر نگاه کرد… یک لحظه لقبش نتپید و دست هاش شروع به لرزش کرد
چرا ؟ چرا اون هم بود ؟ برای همین اینقدر اشنا بودن ؟ به خاطر همین از اولی که اومده اینجا همه چیز اشناس ؟
سریع وسایل رو گذاشت و به اتاقش رفت دستش رو به سمت گوشی برد تا به هارو زنگ بزنه ولی حس میکرد نباید این کارو بکنه یک حسی بهش میگفت نباید هیچی در مورد عکس بگه
هارو بهش گفته بود اتاق اون هارو نگرده و اونم برای کجکاوی این کارو کرد یعنی اون نمیخواست عکس رو ببینه ؟ نمیخواست بفهمه قبلا باهاشون دوست بوده ؟ نه… اون نمیخواست من بفهمم قبلا هم با اونا بودم
به صدای اسانسور حواسش جمع کرد و گوشی رو کنار گذاشت و بیرون رفت
نیم ساعت بعد
کنار هان نشسته بود
_ یک سوال همه طبقه ها یک تعداد اتاق دارن ولی چرا اینجا فقط ۸ تا اتاق داره ؟
هان بدون هیچ حرفی به پایین نگاه میکرد و استرس از چشم هاش معلوم بود
_ و یک چیز دیگه چرا همون اول به من این اتاق رو دادین ؟
هان نمیدونست باید چیکار کنه و چه جوابی بده
@ یونگ… فلیکس اینا همش اتفاقیه و من چیزی نمیدونم
متوجه دروغ گفتنش شد ولی فشار نیاورد و رفت شاید باید خودش میفهمید اونا توی عکس باهم بودن پس قبل اینکه حافظش رو از دست بده همو میشناختن تلفن رو برداشت و بهش زنگ زد
* خوب فلیکس چیز جدیدی فهمیدی ؟
_ اره فقط یک سوال تو گفتی اولین بار منو بیمارستان دیدی ؟
* اره از همونجا هم باهم اشنا شدیم دیگه
_ دروغگوی خوبی نیستی…بنگچان
صدایی از پشت تلفن نشنید
_ تعجب کردی ؟ فکر میکردی من احمقمو حافظم رو به دست نمیارم ؟
* یونگبوک ! تو همشو یادت نیست وایستا… باید باهات حرف بزنم
_ چرا گولم زدی ؟
* نزدم خودت ازم خواستی خودت گفتی اگه چیزی شد این کار هارو بکنم
_ خیلی وقت بود یونگبوک صدام نکردی بنگچان
نمیدونست باید چی بگه حقیقتا هیچی یادش نبود و میخواست اطلاعات بگیره و بدون هیچ حرفی قطع کرد
فلیکس _ هیونجین + لینو # هان @
نمیتونست خوب ببینه همه جا تار بود توی یک جای دور افتاده درحال دویدن بود صدای شلیک میشنوید چند نفر دیگه هم کنارش بودن ولی صورت هاشونو نمیدید
• یونگبوک ! یونگبوک پشتت !
از خواب پرید رنگش پریده بود کابوس بود ؟ خیلی واقعی بود
سعی کرد خودشو جمع و جور کنه به ساعت نگاهی انداخت چقدر دیر پاشده امشب کسی توی طبقه نبود و اون سه تا بیرون کار داشتن پس فرصت خوبی بود باید حسابی میگشت دوربین هارو جوری طبیعی از کار انداخت که همه فکر کنن مشکل دوربینه پنجره ها خیلی محکم بود انگار ضد گلوگست
اروم به سمت اتاق لینو رفت خوبه که کلید رو کش رفته بود
اتاق رو کامل گشت و یک کلید پیدا کرد احتمالا ماله همون کشو قفل بود به ارومی درش رو باز کرد توش یک عکس بود
لینو… اینم هیونجنه اینم هان… هی پسر چقدر اشناس… مطمئن بود دیدش اره اره اون هاروعه چرا توی عکس با ایناست ؟ پسر کناری رو نمیشناخت ولی حس میکرد دیدتش اسم بالاش رو خوند
_ جونگین… چرا اینقدر اشناس ؟
به دختری که توی تصویر بود نگاه کرد
_ تینا… اینم اشناس چرا چیزی یادم نمیاد
به نفر اخر نگاه کرد… یک لحظه لقبش نتپید و دست هاش شروع به لرزش کرد
چرا ؟ چرا اون هم بود ؟ برای همین اینقدر اشنا بودن ؟ به خاطر همین از اولی که اومده اینجا همه چیز اشناس ؟
سریع وسایل رو گذاشت و به اتاقش رفت دستش رو به سمت گوشی برد تا به هارو زنگ بزنه ولی حس میکرد نباید این کارو بکنه یک حسی بهش میگفت نباید هیچی در مورد عکس بگه
هارو بهش گفته بود اتاق اون هارو نگرده و اونم برای کجکاوی این کارو کرد یعنی اون نمیخواست عکس رو ببینه ؟ نمیخواست بفهمه قبلا باهاشون دوست بوده ؟ نه… اون نمیخواست من بفهمم قبلا هم با اونا بودم
به صدای اسانسور حواسش جمع کرد و گوشی رو کنار گذاشت و بیرون رفت
نیم ساعت بعد
کنار هان نشسته بود
_ یک سوال همه طبقه ها یک تعداد اتاق دارن ولی چرا اینجا فقط ۸ تا اتاق داره ؟
هان بدون هیچ حرفی به پایین نگاه میکرد و استرس از چشم هاش معلوم بود
_ و یک چیز دیگه چرا همون اول به من این اتاق رو دادین ؟
هان نمیدونست باید چیکار کنه و چه جوابی بده
@ یونگ… فلیکس اینا همش اتفاقیه و من چیزی نمیدونم
متوجه دروغ گفتنش شد ولی فشار نیاورد و رفت شاید باید خودش میفهمید اونا توی عکس باهم بودن پس قبل اینکه حافظش رو از دست بده همو میشناختن تلفن رو برداشت و بهش زنگ زد
* خوب فلیکس چیز جدیدی فهمیدی ؟
_ اره فقط یک سوال تو گفتی اولین بار منو بیمارستان دیدی ؟
* اره از همونجا هم باهم اشنا شدیم دیگه
_ دروغگوی خوبی نیستی…بنگچان
صدایی از پشت تلفن نشنید
_ تعجب کردی ؟ فکر میکردی من احمقمو حافظم رو به دست نمیارم ؟
* یونگبوک ! تو همشو یادت نیست وایستا… باید باهات حرف بزنم
_ چرا گولم زدی ؟
* نزدم خودت ازم خواستی خودت گفتی اگه چیزی شد این کار هارو بکنم
_ خیلی وقت بود یونگبوک صدام نکردی بنگچان
نمیدونست باید چی بگه حقیقتا هیچی یادش نبود و میخواست اطلاعات بگیره و بدون هیچ حرفی قطع کرد
- ۱۱.۳k
- ۲۰ بهمن ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
