فیک:ساسنگ فن من پارت۱۲۲

جسمم فریاد میزد تا دوباره این پسربچه رو به تصاحب خودم دربیارم اما
عقلم میگفت حاال درست وقتی که احساساتمون در حال طی مسیر درستیه,
نباید با یک حرکت عجولانه خرابش کنم.
-هی. . .
با سیخونکی که جین به پهلوم زد به سمتش برگشتم.
-چیه؟
_از فردا باید بیای استودیو. . . برای همکاریت با هوسوک. . . با منیجرش هماهنگ کردم
گردنم رو به چپ و راست خم کردم تا از کسلی خارج بشم.
_باشه
-بهتره برگردی آپارتمان خودت. . . از اینجا تا استودیو یک ساعت راهه. .

نگاهی به کوک انداختم که درحال خندیدن به حرف های هارا بود و دوباره
به سمت جین برگشتم.
-نمیتونم. . . کوک اینجاست
_بهم نگو که واقعا عاشقش شدی؟
اخمی کردم و لب زدم:
-چرا نباید بشم؟
پلکی زد و بعد از چند لحظه سکوت گفت:
-حس میکنم اینجا چیزخورت کردن. . . دیگه اون تهیونگ سابق نیستی
-خفه شو. . . در عوض کمکم کن جونگکوکو بیارم آپارتمان خودم
شونه ای بالا انداخت و با صدای آرومتری گفت:
_اقای جئون اول دیکتو با همون چاقویی که دستشه میبره, بعد اجازه میده پسرشو ببری جایی که خودش نیست
با دیدن چاقوی تیزی که برق میزد, بزاقم رو به زحمت پایین دادم و پاهام
رو بهم نزدیک کردم؛ حتی دلم نمیخواست این اتفاق رو تصور کنم.
اما هرطور که شده من باید جونگکوک رو با خودم میبردم؛ اینجا حتی
نمیتونستم هروقت که میخوام دوست پسرم رو ببوسم.
بیشتر شبیه یک مجتمع اصالح و تربیت بود تا خونه
شاید بهتر بود, هرچه زودتر نامزدیم رو واقعا رسمی کنم. در این صورت
آقای جئون هم دیگه بهانه ای نداشت.
اما آیا فن هام چنین چیزی رو میپذیرفتن؟ هرچند دیگه برام مهم نبود. من
به اندازه ی کافی برای خاطر اونها زندگی کرده بودم. . . حالا وقتش بود که
طبق خواسته ی خودم, عمرم رو با کسی که دوستش داشتم بگذرونم.
____________________________________
بعد از چند ساعت سر و کله زدن با هوسوک و کار روی آهنگ های آلبوم,
حس میکردم مغزم از شدت فشار درحال شکافته شدنه.
بعد از مدت ها بالاخره ماشین خودم رو برداشته بودم و میتونستم رانندگی
کنم.
گشتن تو خیابونا وقتی شب میشه, همیشه این احساس رو به من میده که
انگار زندم. زمانیکه شهر از نور و مردم پر میشه, قلبم رو آروم میکنه.
ساعت هشت شب بود و باید به دنبال جونگ کوک میرفتم تا از دانشگاه
برش دارم
آستین پیراهن خاکی رنگم رو باال دادم و دستی لابه لای موهای آشفته ام
کشیدم.
بی وقفه کار کردن, اون هم برای چندین و چند ساعت, به طور محسوسی
روی چهره ام اثر گذاشته بود و آثار خستگی به خوبی درش دیده میشد.
نیم ساعت زمان کافی بود تا بتونم ماشین رو جلوی ورودی پارک کنم و
پیامی به کوک بدم تا زودتر بیاد.
خوردن یک شام دو نفره, بهترین زمان برای صحبت در مورد خیلی از
مسائل بود.
دستی روی صورتم کشیدم و با دهانی که برای خمیازه باز شده بود, به
صندلی تکیه دادم.
با دیدن جونگ کوک که درحال صحبت با دوست هاش از ورودی دانشگاه
خارج میشد, بی اختیار لبخندی زدم.
اما لبخندم به آرومی با دیدن اینکه کوک تو آغوش پسر قدبلندی فرو رفته
بود و میخندید, از بین رفت.
با هربار فشار داده شدن بدنش بین بازوهای اون پسر, انگشت های من هم
انقباض بیشتری پیدا میکردن.
دستم رو روی بوق گذاشتم و نوربالا زدم تا اون دو نفر رو متوجه خودم کنم.
هردو سرجاشون بالا پریدن و کوک با دیدن ماشین من, خیلی سریع از جمع
دوست هاش خداحافظی کرد و به سمت من اومد.
اخم صورتم رو پوشونده بود و هیچ کاری بجز دندون قروچه کردن,
نمیتونستم انجام بدم.
-سلام. . .
با بستن در ماشین و خیره شدن به من, سری تکون دادم و بدون اینکه
زحمت جواب دادن رو به خودم بدم با غیظ ماشین رو از جاش کندم و
شروع به رانندگی کردم.
-خوبی؟
جوابی ندادم و پام رو بیشتر روی پدال گاز فشار دادم.
-امم. . . خسته ای؟