برده عمارت جئون

پارت ¹³⁸
حرفاش قلبم رو پاره پاره میکرد.
دلم می‌خواست حرف بزنم و از سختی هام براش بگم اما اون بیشتر خوشش می‌اومد.

انگار که با چاقو سلاخی میشدم وقتیکه با نیش حرف میزد:

-برو به یونا جونت برس جناب جئون
چرا اومدی اینجا؟

فقط،میخواستی لاغر شدنم و ببینی؟
اونم که پایین دیدی

دیگه چیزی ازم نمونده که برای تماشا اومدی

ابرویی بالا انداخت و پاکت و کارتون ها رو جلو کشید و گفت:

-میخواستم بندازمشون دور چون یونا دیگه ازشون استفاده نمیکنه

اما گفتم کی بهتر از تو که بهشون نیاز داری

قلبم برای یه لحظه وایساد و نزد.
بهم دست نزده بود اما انگار یکی سیلی محکمی توی صورتم کوبیده بود.

نگاهم روی کارتون کفشا ثابت موند و قطره اشک سمجی از گوشه چشمم چکید.

حالم بد بود.
شایدم دیوونه شده بودم که از جام بلند شوم.

با غیظ کارتون ها رو از روی میز پایین انداختم و فریاد کشیدم:

-برو بیرون عوضی
خودم کار میکنم و میخرم
احتیاجی هم به تو ندارم

با حال بد به عقب هلش دادم:

-از خودت و اون زن آشغالت هم متنفرم
برو از اتاقم بیرون نا...

هنوز حرفم تموم نشده بود که با خونسردی تن راست کرد و گفت:

-از رو زمین برشون دار و به خاطر لطفی که در حقت کردم تشکر کن

تو لیاقت خوبی یونا و نداشتی
اون ازم خواسته که برات بخرم

سرم رو به علامت نه تکون دادم و با لجبازی به اون چشمای درشت و سیاه زل زدم:

-من بمیرمم اینکارو نمیکنم

یونا هم فقط واسه اینکه به چشمت بیاد داره خودشیرینی میکنه والا...

دستش رو که روی سگک کمربندش کشید ساکت شدم:

-زبونت و کوتاه میکنی یا خودم کوتاه کنم؟

نگاهم بالا رفت و روی چشم های تاریکش نشست.

اون چرا قبول کرد.
چرا می‌خواست پیش اون زن خرد شم.

نمیتونستم حرف بزنم،بی نفس لب زدم:

-چرا...چرا اینقدر نامرد شدی؟