تکپارتی یونگمین.گربه ی شب.پسرک افتاب
نام: گربهی چشمشب، پسرکِ آفتاب
شهر، در مه خوابیده بود. باران روی آسفالت میرقصید و چراغهای خیابان، مثل رویاهای نصفهنیمه در دل شب میسوختند. جایی در همین شهر، گربهای با چشمانی مثل شب راه میرفت؛ آرام، بیصدا، درست مثل کسی که به بودنش مطمئن نیست. او همیشه گربه نبود. گاهی، وقتی ماه با مه حرف میزد و پنجرهها هنوز خوابشان نبرده بود، تنش تغییر میکرد. پنجهها پوست میشدند، موها فرو میریختند و چشمانش... همان میماندند. چشمهایی که انگار هزار سال گریه کردهاند.
اما آن شب فرق داشت. سرما خودش را تا استخوان رسانده بود، و دلِ گربه تهیتر از همیشه بود. قدمهایش سست شد. نفسهایش کم شد. و وقتی برای آخرین بار به آسمان نگاه کرد، از خودش چیزی به خاطر نیاورد. نه اسم، نه خانه، نه دلیلِ ماندن.
در آن لحظه، صدایی از جنس نور به گوشش رسید. صدایی که مثل اولین روز بهار، نرم بود و مطمئن. «کوچولو... حالت خوبه؟» و آن صدا از دهان پسری آمد که خورشید را در چشمانش قایم کرده بود. جیمین، با گونههایی گلانداخته، دستی لرزان و دلی که نمیدانست چرا اینقدر تند میتپد. به گربه نزدیک شد. روی زمین نشست. از سرمای سنگ فرش نترسید. فقط نگاه کرد. همان نگاه کافی بود تا گربه بفهمد هنوز کسی هست که ببیندش.
و در همان لحظه، پیش از آنکه گربه پلک بزند، تنش دوباره تغییر کرد. نه دردناک، نه ترسناک. مثل شعری که خودش را کامل کند، آرام، روان، طبیعی. حالا مردی لاغر، با چشمهایی پر از بغضِ مانده، در آغوش جیمین افتاد. دستهای پسرک دورش حلقه شد. نه بهخاطر ترحم. نه از ترس. بلکه از چیزی ساده: مهربانی.
«تو نجاتم دادی...» صدایش زمزمهای بود که فقط جیمین شنید. و جیمین لبخند زد، مثل کسی که همیشه منتظر شنیدن همین یک جمله بوده.
از آن شب، دیگر گربهای در کوچههای مهآلود دیده نشد. فقط مردی با چشمانی به رنگ شب، که دستهایش را دور پسرکی کوچک حلقه میزد و برایش قصه میخواند. پسرکی که بیآنکه بفهمد، آفتاب را به قلبِ گمشدهی مردی آورد که تنها بلد بود در تاریکی زندگی کند.
و اینگونه، بی آنکه کلمهای از عشق گفته شود،
عشق اتفاق افتاد.
شهر، در مه خوابیده بود. باران روی آسفالت میرقصید و چراغهای خیابان، مثل رویاهای نصفهنیمه در دل شب میسوختند. جایی در همین شهر، گربهای با چشمانی مثل شب راه میرفت؛ آرام، بیصدا، درست مثل کسی که به بودنش مطمئن نیست. او همیشه گربه نبود. گاهی، وقتی ماه با مه حرف میزد و پنجرهها هنوز خوابشان نبرده بود، تنش تغییر میکرد. پنجهها پوست میشدند، موها فرو میریختند و چشمانش... همان میماندند. چشمهایی که انگار هزار سال گریه کردهاند.
اما آن شب فرق داشت. سرما خودش را تا استخوان رسانده بود، و دلِ گربه تهیتر از همیشه بود. قدمهایش سست شد. نفسهایش کم شد. و وقتی برای آخرین بار به آسمان نگاه کرد، از خودش چیزی به خاطر نیاورد. نه اسم، نه خانه، نه دلیلِ ماندن.
در آن لحظه، صدایی از جنس نور به گوشش رسید. صدایی که مثل اولین روز بهار، نرم بود و مطمئن. «کوچولو... حالت خوبه؟» و آن صدا از دهان پسری آمد که خورشید را در چشمانش قایم کرده بود. جیمین، با گونههایی گلانداخته، دستی لرزان و دلی که نمیدانست چرا اینقدر تند میتپد. به گربه نزدیک شد. روی زمین نشست. از سرمای سنگ فرش نترسید. فقط نگاه کرد. همان نگاه کافی بود تا گربه بفهمد هنوز کسی هست که ببیندش.
و در همان لحظه، پیش از آنکه گربه پلک بزند، تنش دوباره تغییر کرد. نه دردناک، نه ترسناک. مثل شعری که خودش را کامل کند، آرام، روان، طبیعی. حالا مردی لاغر، با چشمهایی پر از بغضِ مانده، در آغوش جیمین افتاد. دستهای پسرک دورش حلقه شد. نه بهخاطر ترحم. نه از ترس. بلکه از چیزی ساده: مهربانی.
«تو نجاتم دادی...» صدایش زمزمهای بود که فقط جیمین شنید. و جیمین لبخند زد، مثل کسی که همیشه منتظر شنیدن همین یک جمله بوده.
از آن شب، دیگر گربهای در کوچههای مهآلود دیده نشد. فقط مردی با چشمانی به رنگ شب، که دستهایش را دور پسرکی کوچک حلقه میزد و برایش قصه میخواند. پسرکی که بیآنکه بفهمد، آفتاب را به قلبِ گمشدهی مردی آورد که تنها بلد بود در تاریکی زندگی کند.
و اینگونه، بی آنکه کلمهای از عشق گفته شود،
عشق اتفاق افتاد.
- ۳.۲k
- ۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط