اعتماد پارت|۵۲|

ا/ت

فاصلمونو زیاد کرد..
–برو‌ بیرون..میخوام استراحت کنم
با پوزخند خیرش شدم،بازم نادیدم گرفته بود.
از اتاقش خارج شدم،سردرگم بودم،از این وضعیت بلاتکلیفی با قلبم خسته بودم..
برگشتم تو اتاقمو تا نیمه های شب نتونستم چشم رو هم بزارم..مدام فکر میکردم،به همه چیز خصوصا به اینده!
صبح منتظر موندم همه برن و بعد من صبحونمو بخورم
وقتی دیدم ماشیناشون از باغ خارج شد رفتم پایین و بی حوصله یه چیزی خوردمو برگشتم بالا.
اعصبی بودم،نمیخواستم با کسی حرف بزنم.
از پنجره به بیرون خیره شده بودم که با باز شدن یهویی در صدامو بالا بردم و گفتم:این اتاقم که در نداره هرکی دوست داره میاد و میره
با دیدن تهیونگ که مثل همیشه خونسرد و با لبخنده مهربونی نگام میکرد از حرفم پشیمون شدم
–دوباره چیشده؟ اعصبی به نظر میای
نگاهمو دادم سمت پنجره و گفتم:چیزیم نیست
–مشخصه..دیشب بازم بحث کردین؟
نفسمو بیرون فرستادم و گفتم:نه
–پس چته؟
به انگشتام خیره شدم
–نمیدونم دکتر،نمیدونم
–من فکر میکنم اینجا یکیو داریم که عاشق شده
سریع سرمو بالا اوردم
–نه..معلومه که نه،عاشق کی؟!
صاف وایستاد و با غرور گفت:من اندازه عمره تو تجربه دارم بچه،میخوای از من پنهون کنی؟
–نهایتا سی سالته دیگه
–سی و پنج
–چیی؟ یعنی از اون دیو بزرگتری؟
–اره
باورم نمیشد..
–خب حالا نمیخوای بگی؟
–چی بگم دکتر؟ فرض کنیم عاشق شدم چه اثری داره تو زندگیم
متفکر بهم زل زد
–پس واقعا عاشق شدی
–تهیونگگگگ
ایندفعه اسمشو صدا زدم تا هی اون جمله رو تکرار نکنه
–خودتو قول نزن،وقتی نگاش میکنی چشمات حستو داد میزنن ا/ت،لازم نیست بابتش خجالتزده باشی
–خجالتزده نیستم فقط..
سکوت کردم،فقط میترسیدم،میترسیدم همه چیز یک طرفه باشه.
–فقط چی؟
–میترسم..ادمی که من میخوام اونطوری نیست،بی انعطاف و بی حس نیست تهیونگ
سرشو تکون داد و چند لحظه بهم زل زد
–دوسش داری؟
سوال یهوییش متعجبم کرد،دوسش داشتم؟!
نمیدونم..وقتی نزدیکشم ضربان قلبم بالا میره و هیجان زدم
هرلحظه میترسم اتفاقی براش بیوفته..
وقتی میبینمش فقط میخوام ساعت ها خیرش بشم..
حالا دوسش دارم؟!
–دوسش داری..فقط نمیخوای قبول کنی
تهیونگ انگار تمام ذهنمو داشت میخوند
–اگه واقعا دوسش داری کنارش بمون و اینو بهش بگو اما..زمانی که بهش اعتراف کردی نباید انتظار داشته باشی اونم این کارو کنه،هرگز نمیکنه،کسیه که حتی اگه دیوانه‌وار عاشق کسی باشه هیچوقت به زبون نمیارتش اما…
مکث کرد!
منتظر بودم ادامه حرفشو بشنوم تا شاید چیزه دلگرم کننده‌ای لابه لای جملاتش پیدا کنم.
–اما همه‌ی دنیا رو بخاطرش به هم میریزه،اگه میخوای کنارش بمونی اگه واقعا میخوایش باید با اخلاقای زننده و بدش با داد و بیداد هاش و خلافاش کنار بیای..باید با بیرحمیاش کنار بیای..باید همونطور که هست قبولش کنی.
قلبم از حرفاش مچاله شد.
ناراحت تر و سردرگم تر شدم.
حالا واقعا نمیدونستم چی درسته و چی غلط.
–میخوامش..اما هیچی از ترسم نسبت به آیندمون کم نمیشه
لبخنده دلگرم کننده‌ای زد و گفت:همه چیز درست میشه،بهش اعتماد کن
منم لبخنده کمرنگی زدم
زمانی که اتاقو ترک کرد تازه به خودم اومدم
ترجیح دادم برم تو باغ و کمی قدم بزنم