who are you

PART : ONE
___________________________
۸ نوامبر - ۳۰ : ۶
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ───────────ㅤㅤ
صدای گوش خراش و آزار دهنده ساعت گوشی دوباره مثل هر روز اتاق را فرا گرفت؛ هرچند دیگر تاثیر قبلی خودش را نداشت، گوش های ”نابی” به صدای بلند ساعت گوشی عادت کرده بود. هرچقدر هم که ساعت تلاش می کرد فایده نداشت.
این بار صدای بلند مادرش بود، قدم های محکمی که روی پارکت چوبی بلند و بلند تر می شد و سمت اتاق می آمد.
در را محکم باز کرد:« بیدار شو! همسایه ها رو بیدار کردی ولی خودت هنوز خوابی؟». با نیشگونی که مادرش از پایش گرفت با ناله و غر غر بدنش را کش داد و خمیازه کشید، زیر چشمانش سیاه و گود افتاده بود و رنگش پریده بود، مادرش دست به کمر و قوز کرده بالای سرش ایستاده بود:« باز هم تا صبح بیدار موندی؟!».
نابی با چشم های بسته و مو های پریشان سرش را بالا گرفت، انگار که از پشت پلک هایش مادرش را می بیند:«چه فرقی برای تو داره؟».
مادرش آهی کشید:«این دفعه دیر کنی پدرت تنها میره». دختر سر تکان داد و بالاخره از تخت بلند شد. در پذیرایی، میز نهارخوری پر بود از عکس ها و مطالب دست نویس، برگه های اطلاعات و زندگی چندین مقتول، پدرش با لباس یونیفرم پلیس بالای برگه ها ایستاده بود.
وقتی نابی را دید برگه ها را تند تند جمع کرد و لبخند زد:«صبح بخیر عسلی! زود تر حاضر شو».
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ***ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
در ماشین پدرش نشسته بود و کیفش را در آغوش گرفته بود، با تلفنش مشغول بود و درخواست یکی از دانش آموز ها را می خواند، همیشه در مدرسه پول میگرفت تا دانش آموز های مشخص شده را کتک بزند. دیگر حتی معاون ها هم بیخیال او شده بودند، بالاخره سکوت ماشین با صدای پدرش شکست:
-نابی مدیر مدرسه زنگ زد و بهم گفت که دوباره با دانش آموز ها درگیر شدی. می دونی که این جنبه ی خوبی برای من نداره ، متوجهی؟
- مدیر چرت و پرت زیاد میگه، نباید حرفاشو باور کنی
-نابی، من پدرتم بهتر از هر کسی میشناسمت
-بیخیال، من هم تفریح نیاز دارم!
-تفریح به این معنی نیست که به بقیه آسیب بزنی!
نابی دست به سینه ادای پدرش را در آورد و به بیرون خیره شد.وقتی به مدرسه رسیدند فورا پیاده شد و در را محکم و بدون خداحافظی بست تا فقط ثابت کند قهر کرده.
پدرش فقط خندید و دوباره به حرکت افتاد، نابی کیفش را یک طرفه روی شانه انداخت و تند تند داخل دوید، با دیدن دوستانش سمتشان رفت.
بهترین دوستش ”بومی” خندید :«دختر قیافت داغونه». نابی مشتی به شانه ی دختر زد:«دیشب کل یه سریالو دیدم!». بومی خندید و عینکش را صاف کرد:«به هر حال، یه دانش آموز انتقالی داریم». نابی پوزخندی زد. مشتش را بالا آورد:«میرم میزنمش! باید بفهمه ملکه های این مدرسه کیان!» بومی خندید و دستش را دور شانه ی دختر انداخت:«نه.. فکر نکنم این از اون مدلاش باشه، اونجا کنار لاکرا ایستاده، از اون پسراست که دماغش تو کتابه».
نگاه نابی به پسر مظلوم و آروم کنار لاکر افتاد که کتاب درسی در دستش بود، سمتت پسر رفت و دستش رو محکم کنار سر پسر روی لاکر کوبید:«هوی کرم کتاب!». پسر با چشم های سیاه براق به نابی خیره شد:«این مدل حرف زدن زیاد مودبانه نیست»، نابی شوکه شد و پوزخندش محو شد، سرش را کج کرد به صورت و رفتار های پسر نگاه کرد و سعی کرد پسر رو تشخیص بده، نگاهش به چسب اسم روی یونیفرم مرتب و اتو کشیده پسر افتاد ”لی-مینهو” . اسم را زمزمه کرد و آن را روی زبانش امتحان کرد:«اسمت بهت میاد، همونقدر ظریفی، بگذریم. من کیمـ...» مینهو حرفش را قطع کرد، کتابش را بست و سرش را بالا گرفت:«کیم نابی، پدرت پلیسه، برای بقیه در ازای پول قلدری میکنی، به علاوه توی درس افتضاحی و همیشه دیر میرسی مدرسه، دو بار اخراج موقت، 33 بار احضار به دفتر، چیزی جا موند؟».
نابی دهانش کمی باز بود، فورا سر تکان داد و به خودش آمد:«منو استاک میکنی؟خیلی ترسناکه که انقدر اطلاعات داشته باشی، اون هم به عنوان یه کرم کتاب».
مینهو بی توجه از کنارش رد شد، حتی به دختر اجازه حرف زدن نداد :«زنگ به زودی میخوره، بهتره زودتر بری سرکلاست».
نابی به مسیری که پسر طی کرد خیره بود درحالی که کاملا گیج شده بود تا جایی که پسر از دیدش خارج شد.
__________________________________
#کیپاپ #kpop #kpoper #kpopwall #blackpink #bts #btsarmy #exo #straykids #skz #asmr #pinterest #fyp #korea #japan #china #teayeon #tehyong #jeonjungkook #jungkook #namjoon #flower #yungbook #hyunjin #leeknow #minho #sunghoon #sungmin #bangtan #changbin #bangchan #lisa #jennie #rose #fiction #فیکشن