^فیک جونگکوک^(پارت۸۳)
اشکها بیاجازه از چشمهام میریختن و همراه با هر قطره، انگار یه تکه از قلبم هم داشت از چشمم سر میخورد پایین. از شدت اون فشار عاطفی که توی سینم بود، ناخودآگاه ابروهام توی هم رفته بود؛ یه اخم کمرنگ و بیاراده که نشون میداد چقدر بین این همه عشق و این همه درد، در حال دریدنم.
جونگکوک روی لبه تخت نشسته بود، با اون قامت درشتش که حالا کمی از شدت مستی و خستگی، خم شده بود. من هم پایین تخت، بین پاهای اون نشسته بودم. تمام تمرکزم رو گذاشته بودم روی دستش؛ روی اون زخمهایی که حالا با چسبزخم پوشونده شده بودن. انگار داشتیم یه جور معامله بیصدا میکردیم؛ من داشتم درد بدنش رو تسکین میدادم و اون… اون با اون سکوت سنگینش، آروم آروم روح من رو از جا کنده بود.
وقتی کارم تموم شد، انگار محیط اون اتاق برام خیلی تنگ شده بود. سنگینی نگاهش و بوی عطر تنش با تلخی الکل، داشت خفم میکرد. خواستم بلند شم، خواستم فرار کنم به اتاق خودم،که یهو…
یه نیروی ناگهانی، یه کشش محکم، مچ دستم رو گرفت. قبل از اینکه بتونم واکنش نشون بدم، تعادلم رو از دست دادم و یه ضربه سنگین، من رو مستقیم روی پاهاش نشوند. از جا پریدم، اما دست اون، مثل یه زنجیر گرم و محکم، من رو همونجا نگه داشته بود.
"نرو…"
فقط یه کلمه بود. یه زمزمه خشدار و لرزون که انگار از ته یه چاه عمیق درد بیرون میومد. سرم رو بالا گرفتم و چشمم افتاد به چشمهاش. و اونجا بود که انگار دنیا برای من ایستاد. چشمهاش…خمار خمار، چقدر سیاه و عمیق و در عین حال، چقدر بیدفاع. اونقدر زیبا بودن که حتی میترسیدم بهشون زل بزنم؛ انگار اگه زیاد نگاهشون میکردم، توی اون سیاهی بیانتها گم میشدم و دیگه هیچوقت بیرون نمیومدم. زیباترین چشمهایی بودن که توی عمرم دیده بودم.
ناخودآگاه، نگاهم از اون چشمها لغزید و رفت روی چسبزخم روی پیشونی و گونه زخمیش. یه کنجکاوی احمقانه، یه جور تشنه دونستن، توی وجودم بالا گرفت. ذهنم شروع کرد به سوال پرسیدن، سوالهایی که لرزه به تنم مینداخت:
"اون وقتی به من نگاه میکنه… آیا چشمهای من هم براش به همین قشنگیان؟"
"وقتی دستم رو لمس میکنه…دستام… دستام چطورن؟"
"آیا صدام… صدای من هم برای اون، همونقدر شیرین و قشنگه که اون صداش رو میشنوم؟"
غرق این دنیای خیالی و پر از لرزش شده بودم که صدای دوبارش، مثل یه شوک، من رو به خودم آورد.
"چرا اینطوری نگام میکنی..؟"
____
ادامه دارد...
جونگکوک روی لبه تخت نشسته بود، با اون قامت درشتش که حالا کمی از شدت مستی و خستگی، خم شده بود. من هم پایین تخت، بین پاهای اون نشسته بودم. تمام تمرکزم رو گذاشته بودم روی دستش؛ روی اون زخمهایی که حالا با چسبزخم پوشونده شده بودن. انگار داشتیم یه جور معامله بیصدا میکردیم؛ من داشتم درد بدنش رو تسکین میدادم و اون… اون با اون سکوت سنگینش، آروم آروم روح من رو از جا کنده بود.
وقتی کارم تموم شد، انگار محیط اون اتاق برام خیلی تنگ شده بود. سنگینی نگاهش و بوی عطر تنش با تلخی الکل، داشت خفم میکرد. خواستم بلند شم، خواستم فرار کنم به اتاق خودم،که یهو…
یه نیروی ناگهانی، یه کشش محکم، مچ دستم رو گرفت. قبل از اینکه بتونم واکنش نشون بدم، تعادلم رو از دست دادم و یه ضربه سنگین، من رو مستقیم روی پاهاش نشوند. از جا پریدم، اما دست اون، مثل یه زنجیر گرم و محکم، من رو همونجا نگه داشته بود.
"نرو…"
فقط یه کلمه بود. یه زمزمه خشدار و لرزون که انگار از ته یه چاه عمیق درد بیرون میومد. سرم رو بالا گرفتم و چشمم افتاد به چشمهاش. و اونجا بود که انگار دنیا برای من ایستاد. چشمهاش…خمار خمار، چقدر سیاه و عمیق و در عین حال، چقدر بیدفاع. اونقدر زیبا بودن که حتی میترسیدم بهشون زل بزنم؛ انگار اگه زیاد نگاهشون میکردم، توی اون سیاهی بیانتها گم میشدم و دیگه هیچوقت بیرون نمیومدم. زیباترین چشمهایی بودن که توی عمرم دیده بودم.
ناخودآگاه، نگاهم از اون چشمها لغزید و رفت روی چسبزخم روی پیشونی و گونه زخمیش. یه کنجکاوی احمقانه، یه جور تشنه دونستن، توی وجودم بالا گرفت. ذهنم شروع کرد به سوال پرسیدن، سوالهایی که لرزه به تنم مینداخت:
"اون وقتی به من نگاه میکنه… آیا چشمهای من هم براش به همین قشنگیان؟"
"وقتی دستم رو لمس میکنه…دستام… دستام چطورن؟"
"آیا صدام… صدای من هم برای اون، همونقدر شیرین و قشنگه که اون صداش رو میشنوم؟"
غرق این دنیای خیالی و پر از لرزش شده بودم که صدای دوبارش، مثل یه شوک، من رو به خودم آورد.
"چرا اینطوری نگام میکنی..؟"
____
ادامه دارد...
- ۲۳.۶k
- ۱۴ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط