مافیای من

#مافیای_من
پارت ۴۷

ویو جونگکوک:

توی فضایِ نیمه‌تاریکِ سالن، سنگینیِ نگاهِ پدر جیمین رو روی خودم حس می‌کردم. سعی می‌کردم خونسرد باشم، اما خونِ روی دستم داشت بهم یادآوری می‌کرد که چقدر کنترل از دستم خارج شده.

وقتی رسیدیم به عمارت، سکوتِ سنگینی بینمون بود. بابای جیمین با اون قدم‌های بلند و باوقارش، منتظرمون بود. توی سالنِ اصلی، وقتی درها بسته شد، اون مستقیم اومد سمت من. چشم‌هاش مثل دو تا تیغه‌ی یخ، منو می‌کاوید.

پدر جیمین (با صدایی که از ته چاه می‌اومد و هیچ لرزشی نداشت):
_جئون… فکر کردی با یه ذره توضیح دادن و بی‌خیال شدن، می‌تونی ردِ خون رو از روی دستت پاک کنی؟ اون آدم رو از کجا آوردی و چرا فکر کردی اینجا جایِ درگیر شدن‌های بیخودته؟

یه نفس عمیق کشیدم و مستقیم توی چشم‌هاش زل زدم. دیگه نمی‌خواستم عقب‌نشینی کنم.

جونگکوک: اون آدم پا از حدش فراتر گذاشت. من فقط اون چیزی رو که باید، بهش یادآوری کردم. اگه قرار بود هر کسی هر کاری دلش خواست اینجا بکنه، دیگه عمارتِ شما امن نبود.
نمیدونم اون حرومی از کجا پیداش شد اما...

هنوز حرفم کامل نشده بود که صدای میرا در اومد

میرا: اقا اونو ببخشید اون کاری نکرد همش تقصیر من بود اون بخاطر من با اون مرد درگیر شد...

لحظه‌ای سکوت شد. فکر کردم شاید بخواد داد و بیداد کنه یا دستور بده منو بیرون بندازن، اما اتفاقِ عجیبی افتاد. لبخندِ محوی، که بیشتر شبیه یه جورِ تلخ و پنهان بود، روی لب‌هاش نشست. اومد جلو و با آرامشِ ترسناکی، دستش رو گذاشت روی شونه‌ی من و دو بارآروم زد.

پدر جیمین: همون‌طور که می‌گی… اما یادت باشه، قدرت بدونِ کنترل، فقط باعثِ سقوط می‌شه.

بعد از اینکه دستش رو از روی شونه‌م برداشت، نگاهش رو چرخوند سمت جیمین و ا/ت که با نگرانی منتظر بودن. با همون لحنِ سرد و مقتدرش گفت:

پدر جیمین: چهار روز دیگه روز عروسیه. حواستون باشه این چند روز اتفاقی نیفته که همه‌چی رو به‌هم بریزه.

بعد، بدونِ اینکه منتظرِ جواب بمونه، چرخید و با قدم‌های سنگین به سمتِ اتاقش رفت.

من هم بدون حرف دیگه ای رفتم سمت اتاقم چون قبلا اینجا زندگی میکردم یک اتاق داشتم و میدونم که جیمین دست به اون اتاق نمیزنه و هنوزم وسایل خودم اونجاست.

درِ اتاقم رو که بستم، تکیه دادم به در و چشمام رو بستم. سکوتِ اتاق داشت منو دیوونه می‌کرد. با عصبانیت مشت‌م رو کوبیدم به دیوار و زیر لب غریدم:

جونگکوک: لعنتی… اون مرتیکه‌ی حرومزاده… اگه یه بار دیگه بخواد به میرا نزدیک بشه، این بار فقط با مشت تموم نمی‌شه. باید پیداش کنم… باید پیداش کنم و حسابش رو از همون‌جا که شروع کرد، پس بگیرم.

ویو ا/ت:

وقتی به اتاق رسیدیم، میرا مثل یه سایه‌ی لرزان، خودش رو انداخت توی تخت. من هم کنارش نشستم و سعی کردم با لمس کردنِ دستش، بهش آرامش بدم.

میرا (با صدای لرزون): ا/ت… اون… اون واقعاً ترسناک بود. نگاهِ جونگکوک… انگار اصلاً اون آدم رو نمی‌دید، فقط می‌خواست نابودش کنه. من… من از قدرتِ اون می‌ترسم، ولی… ولی انگار نمی‌تونم چشم ازش بردارم.

میرا شروع کرد به تعریف کردنِ تمامِ اتفاقاتِ توی حیاط. از اون صدای برخوردِ مشت‌ها گرفته تا اون لحظه‌ای که جونگکوک با اون چشم‌های وحشی به دشمنش نگاه کرد. هر کلمه‌ای که می‌گفت، انگار یه تکه از اضطرابِ من رو هم جابه‌جا می‌کرد.
میرا کمی مکث کرد. نگاهش به دست‌های خودش بود که هنوز از شدتِ هیجان و ترس کمی می‌لرزید. یه سکوتِ سنگینِ عجیب بینمون حاکم شد، از اون سکوت‌هایی که انگار توش همه‌چیز داره گفته می‌شه، اما هیچ‌کس جرئت نمی‌کنه به زبون بیاره.

میرا (با صدایی که سعی می‌کرد عادی باشه اما یه لرزشِ ریز داشت):

آخه… ا/ت… تو واقعاً ندیدی. اون… اون فقط یه آدمِ قدرتمند نبود. اون انگار… انگار یه هیولایِ کنترل‌شده بود. من فقط… فقط از این همه خشونتش می‌ترسم. همینه، فقط ترس…

من (با یه لبخندِ کج و یه نگاهِ نافذ که انگار داشت از تهِ چشمانش می‌خوندش):

میرا، چرت و پرت نگو! خودت خوب می‌دونی ما الان کجای مسیریم و تو داری با چی می‌جنگی. ترسِ تو، یه چیزِ دیگه است…میرا (سریع پرید وسط حرفم و صورتش یهو مثل گوجه‌فرنگی سرخ شد، انگار که انگار یه رازِ خیلی بزرگ رو لو داده باشم):

چی؟ من چی گفتم؟ اصلاً من که حرفی نزدم! تو داری از چی حرف می‌زنی؟ من فقط داشتم درباره‌ی خطرِ اون مرد می‌گفتم!

میرا سریع خودش رو چرخوند و پتو رو تا زیر چونه‌اش بالا کشید تا اون نگاهِ خوانای من رو نبینه، اما من می‌دونستم… می‌دونم که پشتِ اون پتو، چقدر داره با خودش کلنجار می‌ره...

پایان پارت47