این پارت قراره یه کوچولو احساسی بشه؛ شاید اولین ترک روی د
این پارت قراره یه کوچولو احساسی بشه؛ شاید اولین ترک روی دیوار سرد و محکم هیونجین...
### 🖤 دام موزی
### پارت چهارم: کابوس‌های نیمه‌شب
ساعت ۲:۳۷ بامداد...
عمارت هوانگ در سکوت فرو رفته بود.
فلیکس که برای خوردن آب از اتاقش بیرون آمده بود، هنگام عبور از راهرو صدای عجیبی شنید.
صدای برخورد چیزی با زمین...
و بعد صدای نفس‌های بریده‌بریده یک مرد.
فلیکس مقابل در اتاق هیونجین ایستاد.
فلیکس: آقای هوانگ؟
جوابی نیامد.
آرام در را باز کرد.
اتاق تاریک بود. فقط نور کم‌رنگ چراغ کنار تخت روشن بود.
هیونجین روی تخت نشسته بود. موهایش به‌هم‌ریخته و پیراهنش از عرق خیس شده بود. دستش را محکم روی سینه‌اش گذاشته بود و نفس‌های عمیقی می‌کشید.
فلیکس: آقای هوانگ... حالتون خوبه؟
هیونجین ناگهان سرش را بلند کرد.
هیونجین: گفتم وارد اتاقم نشو!
فلیکس از ترس یک قدم عقب رفت.
فلیکس: ببخشید... من فقط صدای...
هیونجین: بیرون!
فلیکس سرش را پایین انداخت.
فلیکس: باشه...
اما قبل از بستن در، آرام گفت:
فلیکس: فقط... امیدوارم حالتون بهتر بشه.
در بسته شد.
هیونجین دوباره به تاریکی خیره شد.
چند دقیقه گذشت.
بعد صدای آرامی از پشت در آمد.
فلیکس: من یه لیوان آب گذاشتم پشت در...
هیونجین چیزی نگفت.
فلیکس: شب بخیر، آقای بداخلاق.
صدای قدم‌های کوچک فلیکس در راهرو محو شد.
هیونجین به در نگاه کرد.
برای اولین بار در مدت‌ها، کسی بدون اینکه چیزی بخواهد، نگرانش شده بود.
صبح روز بعد
فلیکس سر میز صبحانه نشسته بود و با قاشق مشغول بازی با غلات داخل کاسه‌اش بود.
هیونجین وارد شد.
فلیکس سرش را بلند کرد.
فلیکس: صبح بخیر!
هیونجین: صبح بخیر.
فلیکس تقریباً قاشق از دستش افتاد.
فلیکس: ببخشید... شما الان صبح بخیر گفتین؟
هیونجین صندلی‌اش را عقب کشید.
هیونجین: می‌خوای پسش بگیرم؟
فلیکس خندید.
فلیکس: نه نه! همین خوبه!
هیونجین نگاهی به او انداخت.
هیونجین: دیشب چیزی که دیدی رو فراموش کن.
لبخند فلیکس کمی محو شد.
فلیکس: من چیزی ندیدم.
هیونجین: فلیکس...
فلیکس: فقط یه آدم دیدم که خواب بدی دیده بود. همین.
هیونجین برای لحظه‌ای به او خیره ماند.
بعد نگاهش را به فنجان قهوه‌اش دوخت.
هیونجین: تو زیادی حرف می‌زنی.
فلیکس لبخند زد.
فلیکس: شما هم زیادی اخمو هستین. فکر کنم می‌تونیم به هم کمک کنیم!
و هیونجین، برخلاف تمام دفعات قبل، جوابی برای گفتن نداشت.
اما همان لحظه تلفنش زنگ خورد.
پیام ناشناسی روی صفحه ظاهر شد:
«پسر را تحویل بده. قبل از اینکه بفهمد پدرش واقعاً چه کسی بوده.»
هیونجین نگاهش را از صفحه برنداشت.
این بار موضوع فقط گذشته خودش نبود.
کسی داشت برای نزدیک شدن به فلیکس نقشه می‌کشید.
پایان پارت چهارم 🖤
فکر کنم فلیکس قراره بزرگ‌ترین دردسر و در عین حال تنها نقطه‌ضعف رئیس هوانگ بشه. 😭🤍
### 🖤 دام موزی
### پارت چهارم: کابوس‌های نیمه‌شب
ساعت ۲:۳۷ بامداد...
عمارت هوانگ در سکوت فرو رفته بود.
فلیکس که برای خوردن آب از اتاقش بیرون آمده بود، هنگام عبور از راهرو صدای عجیبی شنید.
صدای برخورد چیزی با زمین...
و بعد صدای نفس‌های بریده‌بریده یک مرد.
فلیکس مقابل در اتاق هیونجین ایستاد.
فلیکس: آقای هوانگ؟
جوابی نیامد.
آرام در را باز کرد.
اتاق تاریک بود. فقط نور کم‌رنگ چراغ کنار تخت روشن بود.
هیونجین روی تخت نشسته بود. موهایش به‌هم‌ریخته و پیراهنش از عرق خیس شده بود. دستش را محکم روی سینه‌اش گذاشته بود و نفس‌های عمیقی می‌کشید.
فلیکس: آقای هوانگ... حالتون خوبه؟
هیونجین ناگهان سرش را بلند کرد.
هیونجین: گفتم وارد اتاقم نشو!
فلیکس از ترس یک قدم عقب رفت.
فلیکس: ببخشید... من فقط صدای...
هیونجین: بیرون!
فلیکس سرش را پایین انداخت.
فلیکس: باشه...
اما قبل از بستن در، آرام گفت:
فلیکس: فقط... امیدوارم حالتون بهتر بشه.
در بسته شد.
هیونجین دوباره به تاریکی خیره شد.
چند دقیقه گذشت.
بعد صدای آرامی از پشت در آمد.
فلیکس: من یه لیوان آب گذاشتم پشت در...
هیونجین چیزی نگفت.
فلیکس: شب بخیر، آقای بداخلاق.
صدای قدم‌های کوچک فلیکس در راهرو محو شد.
هیونجین به در نگاه کرد.
برای اولین بار در مدت‌ها، کسی بدون اینکه چیزی بخواهد، نگرانش شده بود.
صبح روز بعد
فلیکس سر میز صبحانه نشسته بود و با قاشق مشغول بازی با غلات داخل کاسه‌اش بود.
هیونجین وارد شد.
فلیکس سرش را بلند کرد.
فلیکس: صبح بخیر!
هیونجین: صبح بخیر.
فلیکس تقریباً قاشق از دستش افتاد.
فلیکس: ببخشید... شما الان صبح بخیر گفتین؟
هیونجین صندلی‌اش را عقب کشید.
هیونجین: می‌خوای پسش بگیرم؟
فلیکس خندید.
فلیکس: نه نه! همین خوبه!
هیونجین نگاهی به او انداخت.
هیونجین: دیشب چیزی که دیدی رو فراموش کن.
لبخند فلیکس کمی محو شد.
فلیکس: من چیزی ندیدم.
هیونجین: فلیکس...
فلیکس: فقط یه آدم دیدم که خواب بدی دیده بود. همین.
هیونجین برای لحظه‌ای به او خیره ماند.
بعد نگاهش را به فنجان قهوه‌اش دوخت.
هیونجین: تو زیادی حرف می‌زنی.
فلیکس لبخند زد.
فلیکس: شما هم زیادی اخمو هستین. فکر کنم می‌تونیم به هم کمک کنیم!
و هیونجین، برخلاف تمام دفعات قبل، جوابی برای گفتن نداشت.
اما همان لحظه تلفنش زنگ خورد.
پیام ناشناسی روی صفحه ظاهر شد:
«پسر را تحویل بده. قبل از اینکه بفهمد پدرش واقعاً چه کسی بوده.»
هیونجین نگاهش را از صفحه برنداشت.
این بار موضوع فقط گذشته خودش نبود.
کسی داشت برای نزدیک شدن به فلیکس نقشه می‌کشید.
پایان پارت چهارم 🖤
فکر کنم فلیکس قراره بزرگ‌ترین دردسر و در عین حال تنها نقطه‌ضعف رئیس هوانگ بشه. 😭🤍
- ۷۷
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
