#انسانیت

#انسانیت
کم‌اند آدمایی که می‌تونی همه‌ی زندگیت رو براشون تعریف‌ کنی و اونا هم بدون
قضاوت گوشش بِدن،
یا نه...
آدمایی که بشه باهاشون هیچی نگفت و همین که سلام می‌کنی، بفهمن خوب نیستی و صبر کنن تا حرفت بیاد... آدمایی که همه‌ی تو رو
خوب می‌شناسن و حتی می‌دونن که مدلت وقتی فلان حرف رو زدی چی بوده و این حرفه اینجا معنی‌اش چیه و یه جای دیگه و توی شرایط دیگه معنیش چی می‌تونه باشه،
آدمایی که فرصت میدن یخت آروم آروم باز بشه و...
کم‌اند آدمایی که می‌تونین روبروی هم بشینین و پاهاتون و دراز کنین و چایی و کیت‌کت بخورین و حرف بزنین و حرف بزنین. از همه چیای مشترک‌تون، مدرسه و هم‌کلاسی‌ها، خیابونا و بوها و هر چیه دیگه‌ای که به هم مربوطتون می‌کنه. حتی اگر
همه‌ی حرفاتون و واسه هم از پشت ِ تلفن گفته باشین، شنیدن و حس کردنشون از توی چشمای هم یه مزه‌ی دیگه داره...
کم‌اند آدمایی که صبح‌ها که از خواب بلند می‌شی، می‌تونن مثلِ یه لبخند بزرگ، پهن
بشن روی همه‌یِ روزت...