پارت ۴ شاهزاده قصر سیاه
باد سردی از لابهلای سنگهای شکسته برج زوزه کشید، اما در میان آن دو، زمان گویی متوقف شده بود.
کاتسوکی نفس عمیقی کشید. جرقههای کوچک طلایی و قرمزی که تا چند لحظه پیش با خشم در کف دستانش میرقصیدند، با یک حرکتِ محکمِ مشتش خاموش شدند. او سلاحش را پایین آورد. نگاه سرخ و تیزش، که تا دقایقی پیش پر از عطشِ خون و انتقام بود، حالا روی چهرهی رنگپریده و چشمان زمردین و اشکآلود ایزوکو قفل شده بود.
صدای باکوگو، این بار نه شبیه یک قاتل یا یک سربازِ بیرحم، بلکه با صلابتی عمیق و محافظانه در سکوت شب طنین انداخت:
**«من تو رو نجات میدم.»**
ایزوکو خشکش زد. قطره اشکی که روی مژههایش سنگینی میکرد، روی گونهاش چکید. او با صدایی که به سختی از گلویش خارج میشد، لکنتوار پرسید: «چـ... چی؟ اما نامه... تو اومدی اینجا که وارث قصر سیاه رو...»
باکوگو دندانهایش را روی هم فشرد و یک قدم محکم به جلو برداشت. فاصلهی بینشان آنقدر کم شد که ایزوکو میتوانست بوی خاکستر و باروت را از شنل کاتسوکی حس کند.
**«گور بابای نامه!»** باکوگو با قاطعیت غرید، اما لحنش تدافعی بود تا تهاجمی. **«گور بابای محفل روشنایی و اون پیرمرد حرومزادهای که تو رو تو این قفس زندانی کرده! من فکر میکردم قراره با یه هیولا بجنگم... اما تو فقط یه احمقی هستی که داری زیر بار این تاریکی له میشی.»**
باکوگو دستش را بالا آورد، اما این بار نه برای ضربه زدن. انگشتان خشن و زبر او، با احتیاطی عجیب، لبهی شنلِ سنگین و سیاه ایزوکو را گرفت و کمی کنار زد؛ انگار میخواست زنجیرهای نامرئی این قصر را از روی دوش او بردارد.
نگاه کاتسوکی مستقیماً در چشمان لرزان ایزوکو گره خورد:
**«دیگه لازم نیست وارث این سیاهی باشی، دکو. من از این برج، از این قصر و از این سرنوشتِ لعنتی میکشمت بیرون. اگه کل دنیا هم بخوان جلویم بایستن، همهشون رو منفجر میکنم... اما تو رو با خودم میبرم.»**
ایزوکو نفسش را در سینه حبس کرد. در تمام طول زندگیاش در آن قصر سرد، هیچکس به او چنین قولی نداده بود. در میان تاریکیِ مطلقِ دنیای او، شعلهی جسارت و عزمِ باکوگو، اولین نوری بود که به قلبش تابید و نویدِ یک معجزه را میداد.
کاتسوکی نفس عمیقی کشید. جرقههای کوچک طلایی و قرمزی که تا چند لحظه پیش با خشم در کف دستانش میرقصیدند، با یک حرکتِ محکمِ مشتش خاموش شدند. او سلاحش را پایین آورد. نگاه سرخ و تیزش، که تا دقایقی پیش پر از عطشِ خون و انتقام بود، حالا روی چهرهی رنگپریده و چشمان زمردین و اشکآلود ایزوکو قفل شده بود.
صدای باکوگو، این بار نه شبیه یک قاتل یا یک سربازِ بیرحم، بلکه با صلابتی عمیق و محافظانه در سکوت شب طنین انداخت:
**«من تو رو نجات میدم.»**
ایزوکو خشکش زد. قطره اشکی که روی مژههایش سنگینی میکرد، روی گونهاش چکید. او با صدایی که به سختی از گلویش خارج میشد، لکنتوار پرسید: «چـ... چی؟ اما نامه... تو اومدی اینجا که وارث قصر سیاه رو...»
باکوگو دندانهایش را روی هم فشرد و یک قدم محکم به جلو برداشت. فاصلهی بینشان آنقدر کم شد که ایزوکو میتوانست بوی خاکستر و باروت را از شنل کاتسوکی حس کند.
**«گور بابای نامه!»** باکوگو با قاطعیت غرید، اما لحنش تدافعی بود تا تهاجمی. **«گور بابای محفل روشنایی و اون پیرمرد حرومزادهای که تو رو تو این قفس زندانی کرده! من فکر میکردم قراره با یه هیولا بجنگم... اما تو فقط یه احمقی هستی که داری زیر بار این تاریکی له میشی.»**
باکوگو دستش را بالا آورد، اما این بار نه برای ضربه زدن. انگشتان خشن و زبر او، با احتیاطی عجیب، لبهی شنلِ سنگین و سیاه ایزوکو را گرفت و کمی کنار زد؛ انگار میخواست زنجیرهای نامرئی این قصر را از روی دوش او بردارد.
نگاه کاتسوکی مستقیماً در چشمان لرزان ایزوکو گره خورد:
**«دیگه لازم نیست وارث این سیاهی باشی، دکو. من از این برج، از این قصر و از این سرنوشتِ لعنتی میکشمت بیرون. اگه کل دنیا هم بخوان جلویم بایستن، همهشون رو منفجر میکنم... اما تو رو با خودم میبرم.»**
ایزوکو نفسش را در سینه حبس کرد. در تمام طول زندگیاش در آن قصر سرد، هیچکس به او چنین قولی نداده بود. در میان تاریکیِ مطلقِ دنیای او، شعلهی جسارت و عزمِ باکوگو، اولین نوری بود که به قلبش تابید و نویدِ یک معجزه را میداد.
- ۴.۱k
- ۳۰ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط