رمان تهیونگ
✨On the way to liberation{ part ۱42 }🌷
ویو تهیونگ:
چند دقیقه بعد به پاساژ رسیدم.
همین که ماشین رو جلوی ورودی نگه داشتم، از پشت شیشه نگاهی به داخل پاساژ انداختم. اونجا حسابی شلوغ بود؛ صدای همهمه‌ی مردم، موسیقی مغازه‌ها و رفت‌وآمد زیاد، همه با هم قاطی شده بود.
در ماشین رو باز کردم و پیاده شدم.
همین که مردم منو دیدن، کم‌کم کنار رفتن و راه رو برام باز کردن. چند نفر هم با تعجب نگاهم می‌کردن و زیر لب با هم حرف می‌زدن.
چند ثانیه بعد، مسیر روبه‌روم تقریباً خالی شد.
آدم‌ها دو طرف ایستاده بودن و راه رو برام باز کرده بودن.
بی‌توجه به نگاه‌ها، دست‌هام رو داخل جیب کتم گذاشتم و به سمت مغازه‌ای که بادیگاردم گفته بود حرکت کردم.
یکی از بادیگاردها که روبه‌روی یه مغازه ایستاده بود، همین که منو دید، صاف ایستاد و سریع به سمتم اومد.
بادیگارد: ارباب کیم... من هر کاری کردم نتونستم همسرتون راضی کنم تا از اینجا دور شند... و هر لحظه تعداد آدم های اینجا بیشتر میشه
ابروهام رو بالا انداختم و با تعجب نگاهش کردم.
- چرا خودت براش عروسک نخریدی؟
بادیگارد کمی دستپاچه شد و بعد سریع جواب داد..
بادیگارد: هرچی بهشون می‌دیم، پس می‌زنن. می‌گن باید شوهرم برام بخره، نه شما.
با شنیدن حرف آخرش، پوزخند کوتاهی گوشه‌ی لبم نشست.
پس خانوم کوچولو ی من حتی اینجا هم کوتاه نمیاد
- خیلی خب، برید کنار.
بادیگارد بدون حرف از جلوم کنار رفت و بقیه‌ی بادیگاردها هم با دیدن اشاره‌ام، چند قدم عقب رفتن.
مستقیم به سمت مغازه رفتم.
ات بیرون مغازه ایستاده بود.
دست‌هاش رو پشت کمرش گذاشته بود و با چشم‌هایی که از ذوق برق می‌زد، به عروسک‌های داخل ویترین نگاه می‌کرد. هر چند ثانیه یه بار سرش رو کمی به یه طرف خم می‌کرد و عروسک‌ها رو با دقت نگاه می‌کرد؛ انگار پیدا کردن بهترین عروسک دنیا براش خیلی سخت بود..
آروم پشت سرش ایستادم.
خم شدم و گونه‌اش رو بوسیدم.
همین که متوجه حضورم شد، برگشت و با دیدنم لبخند بزرگی روی صورتش نشست.
+ ته! ببین چقدر عروسک دارن...
با هیجان به ویترین اشاره کرد.
+ ببین چقدر خوشگلن!
بعد با چشم‌های مشتاقش نگاهم کرد.
+ برام می‌خری، نه؟!
- معلومه که برات می‌خرم.
دست کوچیکش رو گرفتم و همراهش وارد مغازه شدیم.
فروشنده با دیدن من به قدری دستپاچه شد که لیوانی که کنار دستش بود افتاد و روی زمین شکست.
صدای شکستن لیوان باعث شد ات برای لحظه‌ای به سمت فروشنده برگرده.
من فقط نگاه کوتاهی به تکه‌های لیوان انداختم و بعد نگاهم رو به ات دادم.
- هرچی دوست داری بردار.
همین یه جمله کافی بود تا چشم‌هاش دوباره برق بزنه.
با ذوق شروع کرد بین قفسه‌ها راه رفتن.
یه عروسک رو برمی‌داشت، چند ثانیه نگاهش می‌کرد، بعد اگه به نظرش جالب نبود سر جاش می‌ذاشت و سراغ یکی دیگه می‌رفت.
گاهی هم عروسک رو بغل می‌کرد و با خودش زیر لب حرف می‌زد.
روی صندلی گوشه‌ی دیوار نشستم و دست‌هام رو روی دسته‌ی صندلی گذاشته بودم و به ات نگاه میکردم
اما بعد از چند لحظه، صدای همهمه‌ی بیرون توجهم رو جلب کرد.
سرم رو به سمت ورودی مغازه برگردوندم.
چندین نفر بیرون مغازه جمع شده بودن و بعضی‌ها با گوشی هاشون عکس و فیلم می‌گرفتن
نفس کلافه‌ای کشیدم.
این همون چیزی بود که ازش بی زار بودم...
از جام بلند شدم و به سمت ات رفتم
- بسه، بریم.
ات که هنوز مشغول نگاه کردن به عروسک‌ها بود، سریع برگشت.
+ اما من هنوز هیچی برنداشتم!
نگاهی به دست‌هاش انداختم.
هر دو دستش پر از عروسک بود.
ابروهام رو بالا انداختم.
- پس اونا چیه تو دستت؟
با اخم کوچیکی نگاهم کرد...
و بعد انگار چیزی یادش اومده باشه نگاهی به عروسک ها کرد و عروسکی میون اون همه عروسک بیرون کشید و جلوی چشمام گرفت...
+ اینو برای تویه.. نگاه کن، چقدر شبیهته!
خرس قهوه‌ای پشمالویی رو به سمتم گرفته بود.
چند ثانیه به عروسک نگاه کردم.
بعد به خودش.
ابروهام در هم رفت.
- من کجاش شبیه اینم؟
ات خیلی خونسرد شونه‌ای بالا اندخت و دوباره نگاهشو به عروسک های داخل دستش داد
دستم رو جلو بردم و دستش رو گرفتم تا از مغازه بیرون بیایم.
اما هنوز چند قدم برنداشته بودیم که ناگهان صدای جیغش بلند شد.
+ سالیوان!
عروسک هایی که داخل دستش بود رو روی زمین انداخت و با ذوق به سمت گوشه‌ی مغازه دوید.
عروسک بزرگ سالیوان رو برداشت و محکم بغلش کرد.
بعد با چشم‌های مظلومش به سمتم برگشت و به طرفم اومد.
+ برام سالیوان می‌خری؟
لب‌هاش رو مظلومانه جلو آورد.
+ توروخدا...
نگاهی به عروسک انداختم و بعد به خودش.
- نه ات، همینا کافیه.
اما قبل از اینکه چیزی بگه، دوباره صدای جمعیت بیرون به گوشم رسید.
استایل دوم عروسک ات 💙🩵
ویو تهیونگ:
چند دقیقه بعد به پاساژ رسیدم.
همین که ماشین رو جلوی ورودی نگه داشتم، از پشت شیشه نگاهی به داخل پاساژ انداختم. اونجا حسابی شلوغ بود؛ صدای همهمه‌ی مردم، موسیقی مغازه‌ها و رفت‌وآمد زیاد، همه با هم قاطی شده بود.
در ماشین رو باز کردم و پیاده شدم.
همین که مردم منو دیدن، کم‌کم کنار رفتن و راه رو برام باز کردن. چند نفر هم با تعجب نگاهم می‌کردن و زیر لب با هم حرف می‌زدن.
چند ثانیه بعد، مسیر روبه‌روم تقریباً خالی شد.
آدم‌ها دو طرف ایستاده بودن و راه رو برام باز کرده بودن.
بی‌توجه به نگاه‌ها، دست‌هام رو داخل جیب کتم گذاشتم و به سمت مغازه‌ای که بادیگاردم گفته بود حرکت کردم.
یکی از بادیگاردها که روبه‌روی یه مغازه ایستاده بود، همین که منو دید، صاف ایستاد و سریع به سمتم اومد.
بادیگارد: ارباب کیم... من هر کاری کردم نتونستم همسرتون راضی کنم تا از اینجا دور شند... و هر لحظه تعداد آدم های اینجا بیشتر میشه
ابروهام رو بالا انداختم و با تعجب نگاهش کردم.
- چرا خودت براش عروسک نخریدی؟
بادیگارد کمی دستپاچه شد و بعد سریع جواب داد..
بادیگارد: هرچی بهشون می‌دیم، پس می‌زنن. می‌گن باید شوهرم برام بخره، نه شما.
با شنیدن حرف آخرش، پوزخند کوتاهی گوشه‌ی لبم نشست.
پس خانوم کوچولو ی من حتی اینجا هم کوتاه نمیاد
- خیلی خب، برید کنار.
بادیگارد بدون حرف از جلوم کنار رفت و بقیه‌ی بادیگاردها هم با دیدن اشاره‌ام، چند قدم عقب رفتن.
مستقیم به سمت مغازه رفتم.
ات بیرون مغازه ایستاده بود.
دست‌هاش رو پشت کمرش گذاشته بود و با چشم‌هایی که از ذوق برق می‌زد، به عروسک‌های داخل ویترین نگاه می‌کرد. هر چند ثانیه یه بار سرش رو کمی به یه طرف خم می‌کرد و عروسک‌ها رو با دقت نگاه می‌کرد؛ انگار پیدا کردن بهترین عروسک دنیا براش خیلی سخت بود..
آروم پشت سرش ایستادم.
خم شدم و گونه‌اش رو بوسیدم.
همین که متوجه حضورم شد، برگشت و با دیدنم لبخند بزرگی روی صورتش نشست.
+ ته! ببین چقدر عروسک دارن...
با هیجان به ویترین اشاره کرد.
+ ببین چقدر خوشگلن!
بعد با چشم‌های مشتاقش نگاهم کرد.
+ برام می‌خری، نه؟!
- معلومه که برات می‌خرم.
دست کوچیکش رو گرفتم و همراهش وارد مغازه شدیم.
فروشنده با دیدن من به قدری دستپاچه شد که لیوانی که کنار دستش بود افتاد و روی زمین شکست.
صدای شکستن لیوان باعث شد ات برای لحظه‌ای به سمت فروشنده برگرده.
من فقط نگاه کوتاهی به تکه‌های لیوان انداختم و بعد نگاهم رو به ات دادم.
- هرچی دوست داری بردار.
همین یه جمله کافی بود تا چشم‌هاش دوباره برق بزنه.
با ذوق شروع کرد بین قفسه‌ها راه رفتن.
یه عروسک رو برمی‌داشت، چند ثانیه نگاهش می‌کرد، بعد اگه به نظرش جالب نبود سر جاش می‌ذاشت و سراغ یکی دیگه می‌رفت.
گاهی هم عروسک رو بغل می‌کرد و با خودش زیر لب حرف می‌زد.
روی صندلی گوشه‌ی دیوار نشستم و دست‌هام رو روی دسته‌ی صندلی گذاشته بودم و به ات نگاه میکردم
اما بعد از چند لحظه، صدای همهمه‌ی بیرون توجهم رو جلب کرد.
سرم رو به سمت ورودی مغازه برگردوندم.
چندین نفر بیرون مغازه جمع شده بودن و بعضی‌ها با گوشی هاشون عکس و فیلم می‌گرفتن
نفس کلافه‌ای کشیدم.
این همون چیزی بود که ازش بی زار بودم...
از جام بلند شدم و به سمت ات رفتم
- بسه، بریم.
ات که هنوز مشغول نگاه کردن به عروسک‌ها بود، سریع برگشت.
+ اما من هنوز هیچی برنداشتم!
نگاهی به دست‌هاش انداختم.
هر دو دستش پر از عروسک بود.
ابروهام رو بالا انداختم.
- پس اونا چیه تو دستت؟
با اخم کوچیکی نگاهم کرد...
و بعد انگار چیزی یادش اومده باشه نگاهی به عروسک ها کرد و عروسکی میون اون همه عروسک بیرون کشید و جلوی چشمام گرفت...
+ اینو برای تویه.. نگاه کن، چقدر شبیهته!
خرس قهوه‌ای پشمالویی رو به سمتم گرفته بود.
چند ثانیه به عروسک نگاه کردم.
بعد به خودش.
ابروهام در هم رفت.
- من کجاش شبیه اینم؟
ات خیلی خونسرد شونه‌ای بالا اندخت و دوباره نگاهشو به عروسک های داخل دستش داد
دستم رو جلو بردم و دستش رو گرفتم تا از مغازه بیرون بیایم.
اما هنوز چند قدم برنداشته بودیم که ناگهان صدای جیغش بلند شد.
+ سالیوان!
عروسک هایی که داخل دستش بود رو روی زمین انداخت و با ذوق به سمت گوشه‌ی مغازه دوید.
عروسک بزرگ سالیوان رو برداشت و محکم بغلش کرد.
بعد با چشم‌های مظلومش به سمتم برگشت و به طرفم اومد.
+ برام سالیوان می‌خری؟
لب‌هاش رو مظلومانه جلو آورد.
+ توروخدا...
نگاهی به عروسک انداختم و بعد به خودش.
- نه ات، همینا کافیه.
اما قبل از اینکه چیزی بگه، دوباره صدای جمعیت بیرون به گوشم رسید.
استایل دوم عروسک ات 💙🩵
- ۳۵.۲k
- ۲۴ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
