پایان فلشبک...
پایان فلشبک...
دستهای بزرگش دور کمرم حلقه شد و منو به بدنش چسبوند. سرش رو کمی خم کرد و بوسهای روی گردنم گذاشت.
- گریه نکن دخترکم... دوست ندارم مرواریدهاتو حروم کنی.
+ کوک... من دوست نداشتم با اون پسره حرف بزنم...
با صدایی لرزون حرف میزدم و اشکهام یکییکی روی گونههام سر میخوردن.
سرش رو از روی گردنم بلند کرد و نگاهی بهم انداخت. با بند انگشتهای دستش اشکهامو پاک کرد و بوسهای روی هر دو چشمم کاشت.
بدون اینکه حرف دیگهای بزنه، همونجوری که توی بغلش بودم، منو به سمت اتاق خواب مشترکمون برد.
آروم روی تخت گذاشتم و بعد از چند لحظه به سمت کمد رفت.
در کمد رو باز کرد و شروع کرد به کنار زدن لباسها. یکییکی لباسها رو بررسی میکرد؛ گاهی مکث میکرد و با دقت بیشتری به لباسی نگاه میکرد، اما دوباره اونو سر جاش میذاشت و سراغ لباس بعدی میرفت.
با چشمهای درشت و مظلومم حرکاتش رو دنبال میکردم. نمیدونستم دنبال چی میگرده و همین کنجکاوی باعث شده بود نگاهم رو حتی برای لحظهای ازش نگیرم.
بالاخره بعد از چند دقیقه، با خندهای که روی لبش ظاهر شده بود، به سمتم برگشت.
چند قدم به طرفم برداشت و لباس رو جلوی صورتم گرفت.
- بپوش...
نگاهم بین لباس و صورتش جابهجا شد.
+ برای چیه؟!
لبخند کوچیکی روی لبش نشست.
- میفهمی.
بدون اینکه سؤال دیگهای بپرسم، لباس رو از دستش گرفتم.
همین که خواستم لباس توی تنم رو بیرون بیارم، چشمم به کوک افتاد.
هنوز همونجا ایستاده بود و با چشمهای خمارش نگام میکرد. نگاهش رو حتی برای لحظهای ازم نمیگرفت.
کمی مکث کردم و با خجالت لبهام رو روی هم فشار دادم.
+ ام... نمیری بیرون؟
- نه...
ابروهام کمی بالا رفت.
+ ولی من میخوام لباس عوض کنم.
با خونسردی شونهای بالا انداخت.
- عوض کن...
نگاهم برای لحظهای روی صورتش ثابت موند.
+ اما تو...
قبل از اینکه حرفم تموم بشه، جواب داد:
- درسته ما هیچوقت رابطه نداشتیم و من بدنت رو ندیدم، ولی من شوهرتم، پس عوض کن.
با شنیدن حرفش، نگاهم رو ازش گرفتم و به لباس توی دستم دوختم.
اون راست میگفت...
ما هیچوقت رابطه نداشتیم...
یا شاید بهتره بگم، بیشترش به خاطر من بود.
هر بار به یه بهونه از زیر این کار فرار میکردم و کوک هم مجبور میشد از فکر اون موضوع بیرون بیاد.
نمیدونستم تا کی میتونم بهونه بیارم، اما فعلاً حتی فکر کردن بهش هم باعث میشد تمام صورتم از خجالت داغ بشه.
- عوض کن، بیرون منتظرم...
با حرفش رشتهی افکارم پاره شد.
قبل از اینکه فرصت کنم چیزی بگم، به سمت در رفت و چند لحظه بعد صدای بسته شدن در اتاق بلند شد.
یعنی به همین زودی بی خیال شد؟!
شونه ای بالا انداختم و شروع کردنم به عوض کردن لباسم
لباسمو عوض کردم و بعد جلوی میز آرایش نشستم. کمی آرایش کردم و موهام رو مرتب کردم
با اینکه هنوز نمیدونستم قراره کجا بریم ولی سعی کردم بهترین باشم
بالاخره از روی صندلی بلند شدم و نگاهی به خودم از داخل آینه انداختم.
زیبا شده بودم...
لبخند کوچیکی روی لبم نشست.
بعد از چند لحظه از اتاق بیرون رفتم.
یکییکی با کفشهای پاشنهبلند پلهها رو طی میکردم. صدای برخورد پاشنههام با پلهها توی فضای عمارت میپیچید.
هنوز به آخرین پله نرسیده بودم که نگاه خیرهش رو روی خودم حس کردم.
سرم رو بالا آوردم و باهاش چشم تو چشم شدم.
کوک همون پایین ایستاده بود و با دقت نگام میکرد. نگاهش برای لحظهای روی لباسم مکث کرد و بعد به سمت چشمهام برگشت.
لبخندی روی لبم نشست.
اونم با لذت نگام میکرد و گوشهی لبهاش کمی بالا رفته بود.
پلهی آخر رو هم طی کردم و درست روبهروش ایستادم.
نگاهم رو به صورتش دوختم و منتظر موندم چیزی بگه...
دستهای بزرگش دور کمرم حلقه شد و منو به بدنش چسبوند. سرش رو کمی خم کرد و بوسهای روی گردنم گذاشت.
- گریه نکن دخترکم... دوست ندارم مرواریدهاتو حروم کنی.
+ کوک... من دوست نداشتم با اون پسره حرف بزنم...
با صدایی لرزون حرف میزدم و اشکهام یکییکی روی گونههام سر میخوردن.
سرش رو از روی گردنم بلند کرد و نگاهی بهم انداخت. با بند انگشتهای دستش اشکهامو پاک کرد و بوسهای روی هر دو چشمم کاشت.
بدون اینکه حرف دیگهای بزنه، همونجوری که توی بغلش بودم، منو به سمت اتاق خواب مشترکمون برد.
آروم روی تخت گذاشتم و بعد از چند لحظه به سمت کمد رفت.
در کمد رو باز کرد و شروع کرد به کنار زدن لباسها. یکییکی لباسها رو بررسی میکرد؛ گاهی مکث میکرد و با دقت بیشتری به لباسی نگاه میکرد، اما دوباره اونو سر جاش میذاشت و سراغ لباس بعدی میرفت.
با چشمهای درشت و مظلومم حرکاتش رو دنبال میکردم. نمیدونستم دنبال چی میگرده و همین کنجکاوی باعث شده بود نگاهم رو حتی برای لحظهای ازش نگیرم.
بالاخره بعد از چند دقیقه، با خندهای که روی لبش ظاهر شده بود، به سمتم برگشت.
چند قدم به طرفم برداشت و لباس رو جلوی صورتم گرفت.
- بپوش...
نگاهم بین لباس و صورتش جابهجا شد.
+ برای چیه؟!
لبخند کوچیکی روی لبش نشست.
- میفهمی.
بدون اینکه سؤال دیگهای بپرسم، لباس رو از دستش گرفتم.
همین که خواستم لباس توی تنم رو بیرون بیارم، چشمم به کوک افتاد.
هنوز همونجا ایستاده بود و با چشمهای خمارش نگام میکرد. نگاهش رو حتی برای لحظهای ازم نمیگرفت.
کمی مکث کردم و با خجالت لبهام رو روی هم فشار دادم.
+ ام... نمیری بیرون؟
- نه...
ابروهام کمی بالا رفت.
+ ولی من میخوام لباس عوض کنم.
با خونسردی شونهای بالا انداخت.
- عوض کن...
نگاهم برای لحظهای روی صورتش ثابت موند.
+ اما تو...
قبل از اینکه حرفم تموم بشه، جواب داد:
- درسته ما هیچوقت رابطه نداشتیم و من بدنت رو ندیدم، ولی من شوهرتم، پس عوض کن.
با شنیدن حرفش، نگاهم رو ازش گرفتم و به لباس توی دستم دوختم.
اون راست میگفت...
ما هیچوقت رابطه نداشتیم...
یا شاید بهتره بگم، بیشترش به خاطر من بود.
هر بار به یه بهونه از زیر این کار فرار میکردم و کوک هم مجبور میشد از فکر اون موضوع بیرون بیاد.
نمیدونستم تا کی میتونم بهونه بیارم، اما فعلاً حتی فکر کردن بهش هم باعث میشد تمام صورتم از خجالت داغ بشه.
- عوض کن، بیرون منتظرم...
با حرفش رشتهی افکارم پاره شد.
قبل از اینکه فرصت کنم چیزی بگم، به سمت در رفت و چند لحظه بعد صدای بسته شدن در اتاق بلند شد.
یعنی به همین زودی بی خیال شد؟!
شونه ای بالا انداختم و شروع کردنم به عوض کردن لباسم
لباسمو عوض کردم و بعد جلوی میز آرایش نشستم. کمی آرایش کردم و موهام رو مرتب کردم
با اینکه هنوز نمیدونستم قراره کجا بریم ولی سعی کردم بهترین باشم
بالاخره از روی صندلی بلند شدم و نگاهی به خودم از داخل آینه انداختم.
زیبا شده بودم...
لبخند کوچیکی روی لبم نشست.
بعد از چند لحظه از اتاق بیرون رفتم.
یکییکی با کفشهای پاشنهبلند پلهها رو طی میکردم. صدای برخورد پاشنههام با پلهها توی فضای عمارت میپیچید.
هنوز به آخرین پله نرسیده بودم که نگاه خیرهش رو روی خودم حس کردم.
سرم رو بالا آوردم و باهاش چشم تو چشم شدم.
کوک همون پایین ایستاده بود و با دقت نگام میکرد. نگاهش برای لحظهای روی لباسم مکث کرد و بعد به سمت چشمهام برگشت.
لبخندی روی لبم نشست.
اونم با لذت نگام میکرد و گوشهی لبهاش کمی بالا رفته بود.
پلهی آخر رو هم طی کردم و درست روبهروش ایستادم.
نگاهم رو به صورتش دوختم و منتظر موندم چیزی بگه...
- ۳۶۳
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط