𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
لیــلــیوم وحــشی¹¹
_به‌خاطر امروز عصر، ممنونم
نگاهمو از آسمون گرفتم، سرمو چرخوندم و چند لحظه سوالی نگاهش کردم.
نفسشو کلافه داد بیرون و گفت:تا به امروز کسی باهام همدردی نکرده بود، چون همیشه باید کسی می‌بودم که هیچوقت ناامید یا خسته نمی‌شه
سرشو به سمتم چرخوند و نگاهش رو توی چشم هام دوخت.
_اما امروز برای اولین بار احساس کردم یکی واقعا درکم می‌کنه
لبخندم پررنگ تر شد.
*ویو نویسنده
یکی از سرگرمی ها تهیونگ توی فرانسه، موتور‌سواری های شبانه بود.
تهیونگ نمیتونست اجازه بده مهاجرتش مانع این سرگرمی بشه.
لباس چرمی و شلوار مشکی رنگی پوشیده بود و همراه با کلاه کاسکتی که دستش بود از پله ها پایین میومد.
یهو با صدایی که از بیرون شنید قدم هاش متوقف شد.
نگاهش افتاد به همون خدمتکار آشنا و مین‌جون.
با لبخند به هم خیره نگاه میکردن.
تهیونگ توی عمق نگاهشون چیزی مثل عشق دیده بود.
اون با خودش فکر کرد حتما پسر‌عموش یک‌دل نه صددل عاشق اون خدمتکار شده.
چون... امکان نداره اون پسر مغرور به کسی اینطور لبخند بزنه.
تهیونگ از فکری که توی سرش گذشت، نیشخندی زد و به نرده سنگیِ پله تکیه داد.
لحظه‌ای به اون دو نگاه کرد و بعد کلاه کاسکتش رو گذاشت روی سرش و به طرف در قدم برداشت.
با صدای قدم‌هاش، سوآ و مین‌جون هردو برگشتن.
تهیونگ بدون اینکه کلمه‌ای به اون دو بگه و حتی نگاهی بهشون بندازه، از کنارشون رد شد و به طرف موتورش رفت.
کلید رو توی قفل موتور چرخوند، روشنش کرد و سوار شد.
شیشه کلاه کاسکت رو داد پایین و از اونجا دور شد.
سوآ با چشم‌های درشت و سیاهش به رفت معشوقه‌ش چشم‌دوخته بود.
به بی‌تفاوتیش... به قلب مثل یخش.
اون روز طولانی بالاخره تموم شده بود، تاریکی شب جای خودش رو به روشنی روز داده بود.
یه صبح بهاری زیبا که سکوتش با صدای پرنده ها و فواره توی حیاط شکسته شده بود.
نور خورشید تیز می‌تابید.
خدمتکار ها میز رو طبق معمول بی‌نقص چیده بودن.
همه اعضای خانواده دور میز بودن بجز مین‌جون و بورا.
بورا امروز باید می‌رفت دبیرستان، برای همین باید تنبلی رو میزاشت کنار.
سوآ زیر سایه درخت شکوفه گیلاس غرق نگاه کردن تهیونگ بود.
خودش متوجه نبود اما خنده روی لب هاش و نرمی نگاهش ممکن بود لوش بده.
یهو با صدای خنده های بورا همه توجه ها به سمت در عمارت جلب شد.
بورا با لباس فرم زرشکی رنگ مدرسه‌ش و مین‌جون با کت‌‌وشلوار اتو خورده‌ش.
بورا با خنده و ذوق چیزی برای مین‌جون تعریف میکرد و مین‌جون با لبخند محو روی لباش سرش رو تکون میداد.
خانم بزرگ عمارت زیر لب خندید و گفت:چه عجب، بورا امروز چه پر انرژیه
پدر مین‌جون جرعه‌ای از قهوه‌ش نوشید و با لبخند گفت:هردوشون هروقت پیش همن همینقدر با شوق و ذوق مشغول صحبت میشن، مثل یه برداروخواهر واقعی
تهیونگ که تمام این مدت با چهره سردش به کف قهوه‌ش نگاه میکرد لحظه ای سرش رو بالا آورد و به پسرعمو و خواهرکش نگاهی انداخت.
در ظاهر براش مهم نبود.
اما...
اون دلش میخواست برای یه بار هم که شده با خواهرش حرف بزنه و باهاش وقت بگذرونه.
چیزی که حالا مین‌جون تجربه‌ش میکرد اما تهیونگ... نه...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
لیــلــیوم وحــشی¹¹
_به‌خاطر امروز عصر، ممنونم
نگاهمو از آسمون گرفتم، سرمو چرخوندم و چند لحظه سوالی نگاهش کردم.
نفسشو کلافه داد بیرون و گفت:تا به امروز کسی باهام همدردی نکرده بود، چون همیشه باید کسی می‌بودم که هیچوقت ناامید یا خسته نمی‌شه
سرشو به سمتم چرخوند و نگاهش رو توی چشم هام دوخت.
_اما امروز برای اولین بار احساس کردم یکی واقعا درکم می‌کنه
لبخندم پررنگ تر شد.
*ویو نویسنده
یکی از سرگرمی ها تهیونگ توی فرانسه، موتور‌سواری های شبانه بود.
تهیونگ نمیتونست اجازه بده مهاجرتش مانع این سرگرمی بشه.
لباس چرمی و شلوار مشکی رنگی پوشیده بود و همراه با کلاه کاسکتی که دستش بود از پله ها پایین میومد.
یهو با صدایی که از بیرون شنید قدم هاش متوقف شد.
نگاهش افتاد به همون خدمتکار آشنا و مین‌جون.
با لبخند به هم خیره نگاه میکردن.
تهیونگ توی عمق نگاهشون چیزی مثل عشق دیده بود.
اون با خودش فکر کرد حتما پسر‌عموش یک‌دل نه صددل عاشق اون خدمتکار شده.
چون... امکان نداره اون پسر مغرور به کسی اینطور لبخند بزنه.
تهیونگ از فکری که توی سرش گذشت، نیشخندی زد و به نرده سنگیِ پله تکیه داد.
لحظه‌ای به اون دو نگاه کرد و بعد کلاه کاسکتش رو گذاشت روی سرش و به طرف در قدم برداشت.
با صدای قدم‌هاش، سوآ و مین‌جون هردو برگشتن.
تهیونگ بدون اینکه کلمه‌ای به اون دو بگه و حتی نگاهی بهشون بندازه، از کنارشون رد شد و به طرف موتورش رفت.
کلید رو توی قفل موتور چرخوند، روشنش کرد و سوار شد.
شیشه کلاه کاسکت رو داد پایین و از اونجا دور شد.
سوآ با چشم‌های درشت و سیاهش به رفت معشوقه‌ش چشم‌دوخته بود.
به بی‌تفاوتیش... به قلب مثل یخش.
اون روز طولانی بالاخره تموم شده بود، تاریکی شب جای خودش رو به روشنی روز داده بود.
یه صبح بهاری زیبا که سکوتش با صدای پرنده ها و فواره توی حیاط شکسته شده بود.
نور خورشید تیز می‌تابید.
خدمتکار ها میز رو طبق معمول بی‌نقص چیده بودن.
همه اعضای خانواده دور میز بودن بجز مین‌جون و بورا.
بورا امروز باید می‌رفت دبیرستان، برای همین باید تنبلی رو میزاشت کنار.
سوآ زیر سایه درخت شکوفه گیلاس غرق نگاه کردن تهیونگ بود.
خودش متوجه نبود اما خنده روی لب هاش و نرمی نگاهش ممکن بود لوش بده.
یهو با صدای خنده های بورا همه توجه ها به سمت در عمارت جلب شد.
بورا با لباس فرم زرشکی رنگ مدرسه‌ش و مین‌جون با کت‌‌وشلوار اتو خورده‌ش.
بورا با خنده و ذوق چیزی برای مین‌جون تعریف میکرد و مین‌جون با لبخند محو روی لباش سرش رو تکون میداد.
خانم بزرگ عمارت زیر لب خندید و گفت:چه عجب، بورا امروز چه پر انرژیه
پدر مین‌جون جرعه‌ای از قهوه‌ش نوشید و با لبخند گفت:هردوشون هروقت پیش همن همینقدر با شوق و ذوق مشغول صحبت میشن، مثل یه برداروخواهر واقعی
تهیونگ که تمام این مدت با چهره سردش به کف قهوه‌ش نگاه میکرد لحظه ای سرش رو بالا آورد و به پسرعمو و خواهرکش نگاهی انداخت.
در ظاهر براش مهم نبود.
اما...
اون دلش میخواست برای یه بار هم که شده با خواهرش حرف بزنه و باهاش وقت بگذرونه.
چیزی که حالا مین‌جون تجربه‌ش میکرد اما تهیونگ... نه...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
- ۱.۸k
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
