ڪــــــــــاشڪے میشد

ڪــــــــــاشڪے میشد
تــــــــــو بدونے
مــــــــــن براے تو چے هستم
از تو بیش از همــــــــــــــــــــه دنیا
از خودم بیش از تــــــــــو خستم
ببیــــــــــن ڪه خستــــــــــــــــــــم
غرور سنڱم
امــــــــــــــــــــا شڪــــــــــستم
ڪاشڪے از عصاے دستــــــــــم
یا ڪه از پشٺـــــ شڪستم
تو بخونے
تـــــــــــــــو بدونے
از خودم بیش از تــــــــــو خستــــــــــم
ببیــــــــــن ڪه خستــــــــــــــــــــم
غرور سنڱم
امــــــــــــــــــــا شڪــــــــــستم
از عــــــــــذاب با تو بــــــــــودن
در ســــــــــکوت خود خــــــــــرابم
نه صبــــــــــورم و نه عاشــــــــــق! من تجــــــــــسم عــــــــــــــــــــذابــــــــــم!
تو سرا پا بی خــــــــــیالی!
مــــــــــن همه تــــــــــحمل درد
تو نفهمیــــــــــدی چه دردی، زانــــــــــوی خســــــــــتمو تا کــــــــــرد!
زیــــــــــر بار با تو بودن یه ســــــــــتون نیمه جونم؛
این ڪــــــــــه اســــــــــمش زنــــــــــدگی نیست! جون به لــــــــــبهام می رســــــــــونن
هیچی جز شعر شکستن، قصه فردای من نیست
این ترانه زبانه، این صــــــــــدا ، صــــــــــدای مـــــن نیست!
ببین ڪه خسته ام تنها غروره عصاے دستم
ڪــــــــــاشڪے میشد
تــــــــــو بدونے
مــــــــــن براے تو چے هستم
از تو بیش از همــــــــــــــــــــه دنیا
از خودم بیش از تــــــــــو خستم
ببیــــــــــن ڪه خستــــــــــــــــــــم
غرور سنڱم
امــــــــــــــــــــا شڪــــــــــستم