.

.
"تصورش هم دردناک است.
هر دو پایت مصنوعی باشند و در آن هجوم هزاران آدم گرفتار شده باشی. حتما هر دو پای مصنوعی اش شکسته و لابلای جمعیت گم شده بودند. پاهایش از زیر زانو قطع شده بودند و حالا او بر زمین افتاده و در میان انبوه جمعیت گرفتار... سالهای جنگ وقتی به زحمت هجده سالش بود پایش روی مین می رود اما اجازه نمی دهد دوستانش برای کمک به او وارد میدان مین بشوند. فریاد زد نیایید، خودم می آیم. با یک پا حرکت کرد و هنوز چند قدمی برنداشته بود که مین دیگری و انفجار دیگری و پای دیگرش.
حرکت و خیز بچه ها را که دید صدا بلند کرد که گفتم که می آیم، کسی نیاید. سینه خیز از میدان مین خارج شد... دردناک نیست که همین داود که با دو پای قطع شده و خونین از پا نیفتاده بود حالا بدون پاهای مصنوعی اش زیر انبوه جمعیت افتاده باشد و نتواند بلند شود؟ .
داود موسوی، تخریبچی زمان جنگ، در فاجعه منا جان داد و همه دوستانش را عزادار رفتنش کرد.
.
روحش و روحشان شاد .
خدای بزرگ به بازماندگانشون صبر بده
ان شالله .