صدایی که نشنیده ام
🖋️ پارت دوم: «صدایی که شنیده شد»
چند هفته گذشته بود.
لینا هر روز به همون کافهی کنار خیابون میرفت، همونجا که برای اولین بار یونگی رو دیده بود.
اما پیانو خاموش بود.
هیچکس پشتش نمینشست.
و اون جملهها، هنوز توی دفترچهاش بودن—مثل زخمی که خوب نشده، ولی دیگه نمیسوزه.
یه شب بارونی، وقتی لندن مثل همیشه خاکستری بود، لینا وارد کافه شد.
و اینبار، صدای پیانو شنیده شد.
آروم، لطیف، با همون حس آشنای زمزمه.
یونگی برگشته بود.
لینا ایستاد.
نه از تعجب، از حس.
اون حس خاصی که فقط وقتی کسی برمیگرده، بدون وعده، بدون دلیل، میاد سراغت.
یونگی نگاهش کرد.
لبخند زد.
اون لبخند محوی که فقط وقتی دلش مطمئن بود، میزد.
گفت:
«رفتم، چون باید میفهمیدم که صدای تو فقط توی ذهنم نیست.
باید میفهمیدم که اون جملهها، اون دلتنگیها، واقعین.
و حالا برگشتم، چون فهمیدم... تو هم شنیدی.»
لینا نشست.
دفترچهاش رو باز کرد، و همون جمله رو خوند:
> «دل من هنوز عاشق بوسههاییست که بر لبانم نزدهای...
> دل من عاشق جانمهاییست که نگفتهای...
> دل من عاشق وجودت در کنارم است، دقیقا همان وجودی که وجود نداشت.»
یونگی گفت:
«من اون بوسهها رو کشیدم، توی موسیقی.
اون "جانم"ها رو زمزمه کردم، توی شبهایی که هیچکس نبود.
و اون وجودی که وجود نداشت... حالا اینجاست.
اگه بخوای، میتونم بمونم.»
لینا لبخند زد.
اون لبخند محوی، همیشگی، خاص.
گفت:
«من همیشه با خیال زندگی کردم.
ولی حالا، میخوام با تو زندگی کنم.
نه با خیال، با صدا.»
یونگی دستش رو دراز کرد.
نه برای گرفتن، برای لمس کردن حضور.
و لینا، برای اولین بار، دستش رو داد.
نه از ترس، از فهمیدن.
اون شب، صدای پیانو ادامه داشت.
بارون میبارید.
و توی اون کافهی کوچک، دو نفر نشسته بودن—نه برای شروع، نه برای پایان، برای بودن.
---
🎬 پایان فیک دوپارتی «صدایی که نشنیدهام»
چند هفته گذشته بود.
لینا هر روز به همون کافهی کنار خیابون میرفت، همونجا که برای اولین بار یونگی رو دیده بود.
اما پیانو خاموش بود.
هیچکس پشتش نمینشست.
و اون جملهها، هنوز توی دفترچهاش بودن—مثل زخمی که خوب نشده، ولی دیگه نمیسوزه.
یه شب بارونی، وقتی لندن مثل همیشه خاکستری بود، لینا وارد کافه شد.
و اینبار، صدای پیانو شنیده شد.
آروم، لطیف، با همون حس آشنای زمزمه.
یونگی برگشته بود.
لینا ایستاد.
نه از تعجب، از حس.
اون حس خاصی که فقط وقتی کسی برمیگرده، بدون وعده، بدون دلیل، میاد سراغت.
یونگی نگاهش کرد.
لبخند زد.
اون لبخند محوی که فقط وقتی دلش مطمئن بود، میزد.
گفت:
«رفتم، چون باید میفهمیدم که صدای تو فقط توی ذهنم نیست.
باید میفهمیدم که اون جملهها، اون دلتنگیها، واقعین.
و حالا برگشتم، چون فهمیدم... تو هم شنیدی.»
لینا نشست.
دفترچهاش رو باز کرد، و همون جمله رو خوند:
> «دل من هنوز عاشق بوسههاییست که بر لبانم نزدهای...
> دل من عاشق جانمهاییست که نگفتهای...
> دل من عاشق وجودت در کنارم است، دقیقا همان وجودی که وجود نداشت.»
یونگی گفت:
«من اون بوسهها رو کشیدم، توی موسیقی.
اون "جانم"ها رو زمزمه کردم، توی شبهایی که هیچکس نبود.
و اون وجودی که وجود نداشت... حالا اینجاست.
اگه بخوای، میتونم بمونم.»
لینا لبخند زد.
اون لبخند محوی، همیشگی، خاص.
گفت:
«من همیشه با خیال زندگی کردم.
ولی حالا، میخوام با تو زندگی کنم.
نه با خیال، با صدا.»
یونگی دستش رو دراز کرد.
نه برای گرفتن، برای لمس کردن حضور.
و لینا، برای اولین بار، دستش رو داد.
نه از ترس، از فهمیدن.
اون شب، صدای پیانو ادامه داشت.
بارون میبارید.
و توی اون کافهی کوچک، دو نفر نشسته بودن—نه برای شروع، نه برای پایان، برای بودن.
---
🎬 پایان فیک دوپارتی «صدایی که نشنیدهام»
- ۵.۲k
- ۰۷ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط