دختر آینده
🕰️ «دخترِ آینده»
حیاط هاگوارتز خلوت شده.
خورشید در حال غروب، سایهها رو کشیده روی سنگفرشها.
آمبر و سیریوس کنار فواره نشستن.
بقیهی غارتگران رفتن، و سکوتی سنگین بینشون افتاده.
سیریوس با اخم نگاهش میکنه.
از همون لحظهی اول یه چیزی در آمبر عجیب بود—نه فقط ظاهرش، بلکه نگاهش.
نگاهی که انگار همهچیز رو دیده، حتی چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتادن.
> «تو کی هستی واقعاً؟»
صدای سیریوس آرومه، ولی پر از شک.
آمبر نفس عمیقی میکشه.
دستش رو روی تایمترنر میذاره، و نور آبی کمرنگی ازش بیرون میزنه.
> «من از آینده اومدم، سیریوس.»
> «از سالها بعد. از دنیایی که تو دیگه توش نیستی.»
سیریوس عقب میره، ولی چیزی در نگاهش نمیذاره فرار کنه.
> «و من... توی اون دنیا... کیام؟»
آمبر لبخند تلخی میزنه.
چشماش پر از اشک، ولی صداش محکم:
> «تو پدر منی.»
سکوت.
باد آروم از میان درختان میگذره.
سیریوس خشکش زده.
نه از ترس، بلکه از چیزی که نمیفهمه—یه حس عمیق، یه اتصال، یه حقیقتی که توی قلبش میلرزه.
> «ولی من هیچوقت... من حتی بچه ندارم. من هنوز...»
> «میدونم. هنوز نه. ولی خواهی داشت. و بعد... از دست خواهی داد.»
سیریوس به چشمای آمبر خیره میشه.
اون چشما... انگار یه تکه از خودش توشونه.
یه چیزی که هیچ طلسمی نمیتونه بسازه.
> «تو واقعاً دختر منی؟»
آمبر سرش رو تکون میده.
> «و من اومدم تا بدونم چرا رفتی. چرا منو تنها گذاشتی. چرا هیچوقت برنگشتی.»
سیریوس، اون پسر جوان، حالا دیگه فقط یه دانشآموز نیست.
اون لحظه، یه پدره—حتی اگه هنوز نفهمیده چطور.
حیاط هاگوارتز خلوت شده.
خورشید در حال غروب، سایهها رو کشیده روی سنگفرشها.
آمبر و سیریوس کنار فواره نشستن.
بقیهی غارتگران رفتن، و سکوتی سنگین بینشون افتاده.
سیریوس با اخم نگاهش میکنه.
از همون لحظهی اول یه چیزی در آمبر عجیب بود—نه فقط ظاهرش، بلکه نگاهش.
نگاهی که انگار همهچیز رو دیده، حتی چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتادن.
> «تو کی هستی واقعاً؟»
صدای سیریوس آرومه، ولی پر از شک.
آمبر نفس عمیقی میکشه.
دستش رو روی تایمترنر میذاره، و نور آبی کمرنگی ازش بیرون میزنه.
> «من از آینده اومدم، سیریوس.»
> «از سالها بعد. از دنیایی که تو دیگه توش نیستی.»
سیریوس عقب میره، ولی چیزی در نگاهش نمیذاره فرار کنه.
> «و من... توی اون دنیا... کیام؟»
آمبر لبخند تلخی میزنه.
چشماش پر از اشک، ولی صداش محکم:
> «تو پدر منی.»
سکوت.
باد آروم از میان درختان میگذره.
سیریوس خشکش زده.
نه از ترس، بلکه از چیزی که نمیفهمه—یه حس عمیق، یه اتصال، یه حقیقتی که توی قلبش میلرزه.
> «ولی من هیچوقت... من حتی بچه ندارم. من هنوز...»
> «میدونم. هنوز نه. ولی خواهی داشت. و بعد... از دست خواهی داد.»
سیریوس به چشمای آمبر خیره میشه.
اون چشما... انگار یه تکه از خودش توشونه.
یه چیزی که هیچ طلسمی نمیتونه بسازه.
> «تو واقعاً دختر منی؟»
آمبر سرش رو تکون میده.
> «و من اومدم تا بدونم چرا رفتی. چرا منو تنها گذاشتی. چرا هیچوقت برنگشتی.»
سیریوس، اون پسر جوان، حالا دیگه فقط یه دانشآموز نیست.
اون لحظه، یه پدره—حتی اگه هنوز نفهمیده چطور.
- ۱۰.۲k
- ۱۹ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط