بریم برای پارت ۳!
بریم برای پارت ۳!
---
# 🔥 𝐁𝐀𝐙𝐈-𝐄 𝐀𝐓𝐀𝐒𝐇 🔥
### ━━━━ ﴾ بازی آتش ﴿ ━━━━
**◈ پارت ۳ ◈**
> *«گاهی برای فهمیدنِ گرمای یک نفر، باید زیر یخهای سرد زندگیاش دفن شوی.»*
---
**━─━────༺༻────━─━**
### ⚡️ فصل سوم: شکستنِ یخها
**━─━────༺༻────━─━**
بعد از اون روز توی استودیو، تهیونگ نمیتونست به چشمهای جونگکوک نگاه کنه. هر بار که توی راهرو میدیدش، انگار یه جریان الکتریکی توی بدنش میپیچید. هم خشم بود، هم... یه چیز دیگه. یه چیز که نباید بود.
جونگکوک هم طبق معمول، مثل یه سایهی مزاحم، همهجا بود.
— اوه، تهیونگ! باز داری با اون دوربین لعنتیت تنهایی نقاشی میکشی؟ بیا یه کاپکیک بخور، این بار بدون دارچین! 😂
— برو گم شو جونگکوک.
— چقدر بد اخلاقی! ولی میدونی؟ همین اخلاقته که باعث میشه عکسهات اونقدر عمیق باشن.
تهیونگ چیزی نگفت، فقط تندتند از کنارش رد شد. ولی توی دلش میگفت: *«چرا نمیتونی مثل بقیه، فقط یه پسر معمولی باشی؟ چرا همیشه باید با این حرفها، جرقههایی توی ذهنم روشن کنی؟»*
**━─━────༺༻────━─━**
**[دو روز بعد - ساعت ۲ بامداد]**
هوا سرد و تاریک بود. تهیونگ داشت از کتابخونه برمیگشت که یه صدای شدیدی از سمت پارکینگ دانشگاه شنید. صدای برخورد فلز و شکستن شیشه.
قلبش تند زد.
با اضطراب به سمت صدا دوید. اونجا بود.
یه ماشین با سرعت زیاد به یکی از ستونهای بتنی پارکینگ کوبیده بود. دود از زیر کاپوت بالا میاومد.
تهیونگ با ترس دوید سمت ماشین.
— جونگکوک؟! جونگکوک! صدای من رو میشنوی؟
از پشت شیشهی شکسته، صورت جونگکوک رو دید. خون از پیشانیش روی چشمهاش ریخته بود و آروم، خیلی آروم، چشماش بسته شده بود.
— نه... نه! جونگکوک! بیدار شو! لعنتی، بیدار شو!
تهیونگ با دستهای لرزون سعی میکرد شیشه رو بشکنه، اما صدای جیغ 的 همکلاسیها که تازه متوجه حادثه شده بودن، گوشش رو پر کرد.
**━─━────༺༻────━─━**
**[بیمارستان سئول - ساعت ۴ صبح]**
بوی ضدعفونیکننده و صدای ممتد دستگاههای مانیتورینگ، تهیونگ رو از خواب سنگین برد.
وقتی چشمهاش رو باز کرد، فهمید روی صندلی انتظارِ جلوی بخش اورژانس نشسته. لباسهایش کثیف و خونی بود.
اون شب خیلی طولانی گذشته بود.
— مگه قرار نبود بیدار بشی؟
یه صدای ضعیف، خشدار و بیحال از پشت پردهی اتاقِ بغلی شنید.
تهیونگ با وحشت از جا پرید.
— جونگکوک؟!
به سمت اتاق دوید. جونگکوک رو روی تخت دید. سرش باندپیچی شده بود، دستش در سرم میرفت و صورتش به طرز ترسناکی رنگپریده بود. اما اون چشمها... هنوز باز بودن.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ کنار تخت نشست. میخواست چیزی بگه، اما گلوش خشک شده بود.
— فکر کردی خیلی باحال شد؟... اینکه اینطوری تصادف کنی؟
جونگکوک سعی کرد لبخند بزنه، اما فقط یه ناله از درد کرد.
— حداقل... عکسها رو... نگرفتی؟ 😂
— تو داری شوخی میکنی؟! تو داری توی بیمارستان باشی و داری شوخی میکنی؟!
تهیونگ با عصبانیت و با چشمهای پر از اشک فریاد زد.
— من داشتم میمردم! فکر کردم... فکر کردم تموم کردی!
سکوت سنگینی اتاق رو پر کرد. فقط صدای *«بیپ... بیپ...»* دستگاه مانیتورینگ بود.
جونگکوک دستش رو با سختی، به سمت تهیونگ دراز کرد. انگشتهای سردش رو گذاشت روی دست لرزان تهیونگ.
— معذرت میخوام... تهیونگ.
تهیونگ دستش رو عقب نکشید. اون نگاهِ جدی و عصبی، حالا تبدیل به یه نگاهِ شکسته شده بود.
— چرا همیشه... همیشه داری با من بازی میکنی؟
جونگکوک چشماش رو بست و با صدایی که از درد میلرزید، زمزمه کرد:
— چون اگه بازی نکنم... میترسم... از اینکه واقعاً چقدر بهت نیاز دارم.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ خشکش زد.
آیا جونگکوک واقعاً این رو گفت؟ یا این فقط اثرِ شوکِ تصادف بود؟
اما گرمای انگشتهای جونگکوک روی دستش، داشت یه حقیقت رو فریاد میزد: **این بازی، دیگه فقط یه بازی نیست.**
**━─━────༺༻────━─━**
### 🔥 **ادامه دارد...** 🔥
> *«پارت ۴: وقتی ماسکها فرو میریزند»*
**━─━────༺༻────━─━**
*چطوره؟ تونستم اون فضای صمیمی و در عین حال حساس رو بسازم؟ 😍*
*اگه دوست داری پارت ۴ رو بنویسم، فقط بگو! 4
---
# 🔥 𝐁𝐀𝐙𝐈-𝐄 𝐀𝐓𝐀𝐒𝐇 🔥
### ━━━━ ﴾ بازی آتش ﴿ ━━━━
**◈ پارت ۳ ◈**
> *«گاهی برای فهمیدنِ گرمای یک نفر، باید زیر یخهای سرد زندگیاش دفن شوی.»*
---
**━─━────༺༻────━─━**
### ⚡️ فصل سوم: شکستنِ یخها
**━─━────༺༻────━─━**
بعد از اون روز توی استودیو، تهیونگ نمیتونست به چشمهای جونگکوک نگاه کنه. هر بار که توی راهرو میدیدش، انگار یه جریان الکتریکی توی بدنش میپیچید. هم خشم بود، هم... یه چیز دیگه. یه چیز که نباید بود.
جونگکوک هم طبق معمول، مثل یه سایهی مزاحم، همهجا بود.
— اوه، تهیونگ! باز داری با اون دوربین لعنتیت تنهایی نقاشی میکشی؟ بیا یه کاپکیک بخور، این بار بدون دارچین! 😂
— برو گم شو جونگکوک.
— چقدر بد اخلاقی! ولی میدونی؟ همین اخلاقته که باعث میشه عکسهات اونقدر عمیق باشن.
تهیونگ چیزی نگفت، فقط تندتند از کنارش رد شد. ولی توی دلش میگفت: *«چرا نمیتونی مثل بقیه، فقط یه پسر معمولی باشی؟ چرا همیشه باید با این حرفها، جرقههایی توی ذهنم روشن کنی؟»*
**━─━────༺༻────━─━**
**[دو روز بعد - ساعت ۲ بامداد]**
هوا سرد و تاریک بود. تهیونگ داشت از کتابخونه برمیگشت که یه صدای شدیدی از سمت پارکینگ دانشگاه شنید. صدای برخورد فلز و شکستن شیشه.
قلبش تند زد.
با اضطراب به سمت صدا دوید. اونجا بود.
یه ماشین با سرعت زیاد به یکی از ستونهای بتنی پارکینگ کوبیده بود. دود از زیر کاپوت بالا میاومد.
تهیونگ با ترس دوید سمت ماشین.
— جونگکوک؟! جونگکوک! صدای من رو میشنوی؟
از پشت شیشهی شکسته، صورت جونگکوک رو دید. خون از پیشانیش روی چشمهاش ریخته بود و آروم، خیلی آروم، چشماش بسته شده بود.
— نه... نه! جونگکوک! بیدار شو! لعنتی، بیدار شو!
تهیونگ با دستهای لرزون سعی میکرد شیشه رو بشکنه، اما صدای جیغ 的 همکلاسیها که تازه متوجه حادثه شده بودن، گوشش رو پر کرد.
**━─━────༺༻────━─━**
**[بیمارستان سئول - ساعت ۴ صبح]**
بوی ضدعفونیکننده و صدای ممتد دستگاههای مانیتورینگ، تهیونگ رو از خواب سنگین برد.
وقتی چشمهاش رو باز کرد، فهمید روی صندلی انتظارِ جلوی بخش اورژانس نشسته. لباسهایش کثیف و خونی بود.
اون شب خیلی طولانی گذشته بود.
— مگه قرار نبود بیدار بشی؟
یه صدای ضعیف، خشدار و بیحال از پشت پردهی اتاقِ بغلی شنید.
تهیونگ با وحشت از جا پرید.
— جونگکوک؟!
به سمت اتاق دوید. جونگکوک رو روی تخت دید. سرش باندپیچی شده بود، دستش در سرم میرفت و صورتش به طرز ترسناکی رنگپریده بود. اما اون چشمها... هنوز باز بودن.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ کنار تخت نشست. میخواست چیزی بگه، اما گلوش خشک شده بود.
— فکر کردی خیلی باحال شد؟... اینکه اینطوری تصادف کنی؟
جونگکوک سعی کرد لبخند بزنه، اما فقط یه ناله از درد کرد.
— حداقل... عکسها رو... نگرفتی؟ 😂
— تو داری شوخی میکنی؟! تو داری توی بیمارستان باشی و داری شوخی میکنی؟!
تهیونگ با عصبانیت و با چشمهای پر از اشک فریاد زد.
— من داشتم میمردم! فکر کردم... فکر کردم تموم کردی!
سکوت سنگینی اتاق رو پر کرد. فقط صدای *«بیپ... بیپ...»* دستگاه مانیتورینگ بود.
جونگکوک دستش رو با سختی، به سمت تهیونگ دراز کرد. انگشتهای سردش رو گذاشت روی دست لرزان تهیونگ.
— معذرت میخوام... تهیونگ.
تهیونگ دستش رو عقب نکشید. اون نگاهِ جدی و عصبی، حالا تبدیل به یه نگاهِ شکسته شده بود.
— چرا همیشه... همیشه داری با من بازی میکنی؟
جونگکوک چشماش رو بست و با صدایی که از درد میلرزید، زمزمه کرد:
— چون اگه بازی نکنم... میترسم... از اینکه واقعاً چقدر بهت نیاز دارم.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ خشکش زد.
آیا جونگکوک واقعاً این رو گفت؟ یا این فقط اثرِ شوکِ تصادف بود؟
اما گرمای انگشتهای جونگکوک روی دستش، داشت یه حقیقت رو فریاد میزد: **این بازی، دیگه فقط یه بازی نیست.**
**━─━────༺༻────━─━**
### 🔥 **ادامه دارد...** 🔥
> *«پارت ۴: وقتی ماسکها فرو میریزند»*
**━─━────༺༻────━─━**
*چطوره؟ تونستم اون فضای صمیمی و در عین حال حساس رو بسازم؟ 😍*
*اگه دوست داری پارت ۴ رو بنویسم، فقط بگو! 4
- ۹۶
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط