part 31
part 31
یک هفته از عروسی گذشت. مارال در قصر مثل سایه راه میرفت. صبحها کنار سوهو در تالار مینشست. ظهرها به اتاق داروها پیش پدرش میرفت. شبها، سوهو روی مبل میخوابید و مارال روی تخت. هر شب. بدون استثنا.
روز هشتم، لرد وینستون در تالار با سوهو بحث میکرد. صدایش بالا رفته بود. «اعلیحضرت، مردم نان ندارن. مالیات رو باید کم کنید.»
سوهو پشت میز ایستاده بود. «مالیات برای امنیت مردمه.»
«امنیت؟» لرد وینستون پوزخندی زد. «شما پادشاهی رو به ارث بردید که با خون ساخته شده. مردم میدونن. همه میدونن.»
سکوت. سنگین. مارال، از پشت در نیمهباز، نفسش را حبس کرد. سوهو دستش را روی میز گذاشت. آرام. «من پادشاه شمام. چه دوست داشته باشید، چه نداشته باشید.»
لرد وینستون سرش را تکان داد و از تالار بیرون رفت. وقتی از کنار مارال گذشت، نگاهش کرد. سنگین. مارال نگاهش را دزدید.
---
شب، سوهو به اتاق آمد. خستهتر از همیشه. روی مبل نشست. سرش را بین دستانش گرفت. مارال از تخت نگاهش کرد. سکوت. طولانی. بعد، بیاختیار، از تخت پایین آمد. لیوان آبی برداشت. کنارش گذاشت.
سوهو سرش را بالا آورد. تعجب. «چرا؟»
مارال شانههایش را بالا انداخت. «به نظرت خسته میاومدی.»
سوهو به لیوان نگاه کرد. بعد به مارال. لبخند کوچکی زد. بدون تلخی. بدون خطر. اولین لبخند واقعی. «ممنون.»
مارال سرش را تکان داد. به سمت تخت برگشت. سوهو پشت سرش گفت: «مارال.»
ایستاد.
«لرد وینستون داره مردم رو تحریک میکنه. یه شورشی در راهه.» مکث کرد. «اگه اتفاقی افتاد، تو باید بری. به اتاق پدرت. پیش من نمون.»
مارال برگشت. «چرا؟»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. «چون شورشیها اول ملکه رو هدف میگیرن.»
👑💛
یک هفته از عروسی گذشت. مارال در قصر مثل سایه راه میرفت. صبحها کنار سوهو در تالار مینشست. ظهرها به اتاق داروها پیش پدرش میرفت. شبها، سوهو روی مبل میخوابید و مارال روی تخت. هر شب. بدون استثنا.
روز هشتم، لرد وینستون در تالار با سوهو بحث میکرد. صدایش بالا رفته بود. «اعلیحضرت، مردم نان ندارن. مالیات رو باید کم کنید.»
سوهو پشت میز ایستاده بود. «مالیات برای امنیت مردمه.»
«امنیت؟» لرد وینستون پوزخندی زد. «شما پادشاهی رو به ارث بردید که با خون ساخته شده. مردم میدونن. همه میدونن.»
سکوت. سنگین. مارال، از پشت در نیمهباز، نفسش را حبس کرد. سوهو دستش را روی میز گذاشت. آرام. «من پادشاه شمام. چه دوست داشته باشید، چه نداشته باشید.»
لرد وینستون سرش را تکان داد و از تالار بیرون رفت. وقتی از کنار مارال گذشت، نگاهش کرد. سنگین. مارال نگاهش را دزدید.
---
شب، سوهو به اتاق آمد. خستهتر از همیشه. روی مبل نشست. سرش را بین دستانش گرفت. مارال از تخت نگاهش کرد. سکوت. طولانی. بعد، بیاختیار، از تخت پایین آمد. لیوان آبی برداشت. کنارش گذاشت.
سوهو سرش را بالا آورد. تعجب. «چرا؟»
مارال شانههایش را بالا انداخت. «به نظرت خسته میاومدی.»
سوهو به لیوان نگاه کرد. بعد به مارال. لبخند کوچکی زد. بدون تلخی. بدون خطر. اولین لبخند واقعی. «ممنون.»
مارال سرش را تکان داد. به سمت تخت برگشت. سوهو پشت سرش گفت: «مارال.»
ایستاد.
«لرد وینستون داره مردم رو تحریک میکنه. یه شورشی در راهه.» مکث کرد. «اگه اتفاقی افتاد، تو باید بری. به اتاق پدرت. پیش من نمون.»
مارال برگشت. «چرا؟»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. «چون شورشیها اول ملکه رو هدف میگیرن.»
👑💛
- ۲۱
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط