فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
p102
«خیلی عصبانی بودی؟»
جیمین برای چند ثانیه ساکت موند.
تصویر اون شب دوباره توی ذهنش زنده شد.
چشمهای سرخش.
صدای شکستن دیوارها.
و نینا که با صدای ضعیف اسمش رو صدا زده بود.
جیمین نگاهش رو از پنجره گرفت.
«آره.»
نینا آروم پرسید:
«چقدر؟»
جیمین نفسش رو آهسته بیرون داد.
«اونقدر که خودم هم نمیخواستم ببینم تا کجا میتونم پیش برم.»
نینا سرش رو بالا آورد.
نگاهش روی صورت جیمین موند.
برای چند لحظه هیچکدوم حرف نزدن.
بعد جیمین اضافه کرد:
«ولی وقتی صدات رو شنیدم... یادم افتاد باید برگردم.»
نینا چیزی نگفت.
قلبش بیدلیل تندتر زد.
نگاهش رو پایین انداخت تا جیمین متوجه نشه.
اما گوشهاش کمی سرخ شده بودن.
فقط اجازه داد سکوت بینشون بمونه.
سکوتی که دیگه مثل قبل سرد نبود.
بیرون پنجره، باد آرومی بین درختهای باغ میپیچید.
و برای اولین بار بعد از اون شب...
نینا احساس کرد شاید بتونه دوباره، کمکم، کنار جیمین احساس امنیت کنه.
هنوز میترسید.
هنوز خاطرات بد از ذهنش پاک نشده بودن.
اما حداقل...
دیگه وقتی جیمین توی اتاق بود، احساس نمیکرد باید فرار کنه
هوا کمکم رو به تاریکی میرفت.
نور نارنجی غروب روی دیوارهای اتاق کشیده شده بود و سایهی شاخههای درختها روی پردهها حرکت میکرد.
نینا هنوز روی تخت نشسته بود.
کاسهی سوپ تقریباً خالی شده بود و برای اولین بار از صبح، صورتش کمی رنگ گرفته بود.
جیمین از کنار پنجره بلند شد.
چند قدم برداشت و کنار میز ایستاد.
نینا نگاهش کرد.
«کجا میری؟»
جیمین برگشت.
«جلسه دارم.»
نینا بیاختیار گفت:
«الان؟»
جیمین چند ثانیه بهش نگاه کرد.
«آره.»
نینا سریع نگاهش رو پایین انداخت.
«هیچی... فقط پرسیدم.»
جیمین لبخند خیلی کمرنگی زد.
«برمیگردم.»
نینا سرش رو بالا آورد.
«کی؟»
«قبل از اینکه بخوابی.»
نگاه نینا چند لحظه روی صورتش موند.
«قول؟»
جیمین مکث کرد.
بعد با همون لحن محکم و مطمئنش گفت:
«باشه»
چند قدم سمت در رفت.
دستش روی دستگیره قرار گرفت.
اما قبل از اینکه در رو باز کنه، صدای نینا دوباره بلند شد:
«جیمین...»
برگشت.
«هوم؟»
نینا لبهاش رو به هم فشار داد.
«ممنون که... موندی.»
جیمین چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد آرام گفت:
«لازم نیست برای این تشکر کنی.»
و از اتاق بیرون رفت.
چند ساعت بعد...
قلعه در سکوت شب فرو رفته بود.
نینا روی تخت دراز کشیده بود، اما خوابش نمیبرد.
هر بار چشمهاش رو میبست، تصویر همون ساختمان متروک برمیگشت.
چشمهاش رو باز کرد.
به سقف خیره شد.
«خوابم نمیبره...»
صدای قدمهایی از راهرو شنیده شد.
نینا سرش رو چرخوند.
در باز شد.
جیمین برگشته بود.
p102
«خیلی عصبانی بودی؟»
جیمین برای چند ثانیه ساکت موند.
تصویر اون شب دوباره توی ذهنش زنده شد.
چشمهای سرخش.
صدای شکستن دیوارها.
و نینا که با صدای ضعیف اسمش رو صدا زده بود.
جیمین نگاهش رو از پنجره گرفت.
«آره.»
نینا آروم پرسید:
«چقدر؟»
جیمین نفسش رو آهسته بیرون داد.
«اونقدر که خودم هم نمیخواستم ببینم تا کجا میتونم پیش برم.»
نینا سرش رو بالا آورد.
نگاهش روی صورت جیمین موند.
برای چند لحظه هیچکدوم حرف نزدن.
بعد جیمین اضافه کرد:
«ولی وقتی صدات رو شنیدم... یادم افتاد باید برگردم.»
نینا چیزی نگفت.
قلبش بیدلیل تندتر زد.
نگاهش رو پایین انداخت تا جیمین متوجه نشه.
اما گوشهاش کمی سرخ شده بودن.
فقط اجازه داد سکوت بینشون بمونه.
سکوتی که دیگه مثل قبل سرد نبود.
بیرون پنجره، باد آرومی بین درختهای باغ میپیچید.
و برای اولین بار بعد از اون شب...
نینا احساس کرد شاید بتونه دوباره، کمکم، کنار جیمین احساس امنیت کنه.
هنوز میترسید.
هنوز خاطرات بد از ذهنش پاک نشده بودن.
اما حداقل...
دیگه وقتی جیمین توی اتاق بود، احساس نمیکرد باید فرار کنه
هوا کمکم رو به تاریکی میرفت.
نور نارنجی غروب روی دیوارهای اتاق کشیده شده بود و سایهی شاخههای درختها روی پردهها حرکت میکرد.
نینا هنوز روی تخت نشسته بود.
کاسهی سوپ تقریباً خالی شده بود و برای اولین بار از صبح، صورتش کمی رنگ گرفته بود.
جیمین از کنار پنجره بلند شد.
چند قدم برداشت و کنار میز ایستاد.
نینا نگاهش کرد.
«کجا میری؟»
جیمین برگشت.
«جلسه دارم.»
نینا بیاختیار گفت:
«الان؟»
جیمین چند ثانیه بهش نگاه کرد.
«آره.»
نینا سریع نگاهش رو پایین انداخت.
«هیچی... فقط پرسیدم.»
جیمین لبخند خیلی کمرنگی زد.
«برمیگردم.»
نینا سرش رو بالا آورد.
«کی؟»
«قبل از اینکه بخوابی.»
نگاه نینا چند لحظه روی صورتش موند.
«قول؟»
جیمین مکث کرد.
بعد با همون لحن محکم و مطمئنش گفت:
«باشه»
چند قدم سمت در رفت.
دستش روی دستگیره قرار گرفت.
اما قبل از اینکه در رو باز کنه، صدای نینا دوباره بلند شد:
«جیمین...»
برگشت.
«هوم؟»
نینا لبهاش رو به هم فشار داد.
«ممنون که... موندی.»
جیمین چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد آرام گفت:
«لازم نیست برای این تشکر کنی.»
و از اتاق بیرون رفت.
چند ساعت بعد...
قلعه در سکوت شب فرو رفته بود.
نینا روی تخت دراز کشیده بود، اما خوابش نمیبرد.
هر بار چشمهاش رو میبست، تصویر همون ساختمان متروک برمیگشت.
چشمهاش رو باز کرد.
به سقف خیره شد.
«خوابم نمیبره...»
صدای قدمهایی از راهرو شنیده شد.
نینا سرش رو چرخوند.
در باز شد.
جیمین برگشته بود.
- ۳۴
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط