P62

P62
درِ دفتر جی‌یون بسته شد.
صدای بسته شدنش خیلی آرام بود، اما بعدش سکوت عجیبی توی اتاق نشست.
جی‌یون چند ثانیه همون‌جا کنار در ایستاد، نگاهش روی دستگیره بود.
برگشت، اروم، آروم سمت میز رفت، اما پشتش ننشست.
پرونده‌ای که روی میز بود رو برداشت، چند ثانیه ورق زد و دوباره بستش،حواسش به اون پرونده نبود، ذهنش هنوز توی دفتر جونگ‌کوک مونده بود، صورت کوک وقتی درباره‌ی اینکه خوشحاله تو زنگیش هست حرف می‌زد.
اون لحظه‌ای که گفت:
«ممنون که هستی...»
جی‌یون نفس آرومی کشید، و اروم چیزی رو زیر لب زمزمه کرد. «کاش هیچ وقت وارد زندگیت نمیشدم...کاش دلیلی برای مواجه شدنمون وجود نداشت...»
چشم‌هاش رو برای چند ثانیه بست، بعد باز کرد.
چهره‌اش دوباره کاملاً آرام بود، دستش رفت سمت تلفن روی میز.
جی‌یون: تهیونگ رو بفرست داخل.
گوشی رو گذاشت.
اروم سمت پنجره های قدی قدم برداشت، وایساد، نگاهش به شهر بود؛ اروم، خونسرد.
چند دقیقه گذشت،صدای قدم‌هایی از پشت در شنیده شد.
تق.
تق.
صدای دو ضربه روی در...
جی‌یون بدون اینکه برگرده گفت:
جی‌یون: بیا.
در باز شد، تهیونگ وارد شد.
مثل همیشه مرتب بود، کت مشکی، پیراهن مشکی کروات تیره، موهاش مرتب، صورتش آرام، و خونسرد.
در رو پشت سرش بست و چند قدم جلو اومد.
تهیونگ: دستور؟
جی‌یون هنوز به پنجره نگاه می‌کرد،تهیونگ چند ثانیه منتظر موند کمی شک کرد معمولا جی یون برای دادن دستوری انقدر طولش نمیداد.
جی‌یون: در رو قفل کن.
تهیونگ مکث کرد، انتظار همچین دستوری رو نداشت فقط برای یک لحظه تردید کرد ولی بعدش برگشت و در رو قفل کرد.
صدای «تق» قفل شدن در توی اتاق پیچید.
جی‌یون اروم برگشت چشم‌هاشون به هم افتاد، تهیونگ چیزی نگفت ولی حس عجیبی داشت
جی‌یون فقط زر زده بود به چشمهاش، چند ثانیه فقط همدیگه رو نگاه کردن.
تهیونگ برای شکستن سکوت و حس سنگین بینشون گفت:
تهیونگ: برای امشب همه‌چیز آماده‌ست، افراد هم سر جای خودشونن.
جی‌یون: خوبه.
دوباره سکوت همه جارو فرا گرفت، تهیونگ کم‌کم احساس کرد چیزی درست نیست.
جی‌یون هیچ‌وقت این‌طور بی‌دلیل آدم‌ها رو توی اتاق قفل‌شده نگه نمی‌داشت و انقدر سکوت نمیکرد.
جی‌یون چند قدم به جلو اومد و سمت مبل چرمی تک نفره رفت دستش رو روی دسته‌ی مبل گذاشت.
جی‌یون: بشین.
تهیونگ جلو اومد و روی مبل نشست، صاف، مرتب، دست‌هاش رو روی زانوهاش گذاشته بود، و نگاهش مستقیم به روبه رو بود.
جی‌یون که سمت راست تهیونگ وایساده بود از بالا بهش زل زد.
تهیونگ: چیزی شده؟
جی یون جوابی نداد، تهیونگ اب دهنشو قورت داد و این مار باعث به وجود اومدن لبخند کوچیکی روی لب های جی یون شد.
جی‌یون: خوبه.
آروم سمت میز رفت، تهیونگ با چشم هاش دنبالش کرد، جی‌یون کشوی پایینی میز رو باز کرد، چند ثانیه داخلش گشت، بعد یک پوشه‌ی باریک بیرون آورد، پوشه رو روی میز گذاشت، اما بازش نکرد، تهیونگ به پوشه نگاه کرد جی‌یون پشت میز کوچک جلو مبل دقیقا روبه روی تهیونگ ایستاد بازوهاشو تو هم قفل کرد و گفت:
جی‌یون: می‌دونی چرا این همه مدت نگهت داشتم؟
تهیونگ نگاهش کرد.
تهیونگ: نمی‌دونم.
جی‌یون: چون معمولاً لازم نیست چیزی رو دوبار بهت بگم، و معمولا هیچ وقت مرتکب اشتباهی نمیشی... و وفاداری بهم...
تهیونگ لبخند خیلی کمرنگی زد.
تهیونگ: همینطوره، سعی می‌کنم ناامیدت نکنم.
جی‌یون نگاهش کرد.
جی‌یون: این دقیقاً چیزیه که همیشه ازت می‌خواستم.
تهیونگ لبخندش کم‌کم محو شد، جی‌یون پوشه رو باز کرد، یک برگه رو بیرون آورد، روی میز گذاشت، دقیقا روبه روی تهیونگ.
جی‌یون: نگاه کن.
تهیونگ به برگه‌ها نگاه کرد، چند ثانیه طول کشید تا بفهمه چی می‌بینه، بعد چشم‌هاش روی برگه ثابت موند.
اسم.
عکس.
تاریخ.
اطلاعات.
تهیونگ خیلی آرام گفت:
تهیونگ: اینا...
جی‌یون: آره(مکث)اطلاعات منه.
تهیونگ دیگه چیزی نگفت، جی‌یون اروم برگه رو برداشت و بهش خیره شد و گفت:
جی‌یون: دیروز اینا رو از دفتر دونگ سو پیدا کردم.
تهیونگ نگاهش رو به جی‌یون داد.
جی‌یون: یه مدت درباره‌ی من تحقیق کرده بود.
تهیونگ نفسش رو آهسته بیرون داد.
جی‌یون: نه درباره‌ی «لی ات»(مکث) درباره‌ی من(تهیونگ انگشت‌هاش رو به هم فشار داد)اسم واقعی.
سوابق.
ارتباطات.
آدم‌هایی که نباید می‌شناخت.
کارهایی که نباید ازشون خبر می‌داشت(جی‌یون سرش رو کمی کج کرد) حتی به جاهایی رسیده بود که من سال‌هاست از همه پنهانشون کردم.
تهیونگ آب دهنش رو قورت داد، جی‌یون متوجه شد، ولی هیچ واکنشی نشون نداد.
جی‌یون: جالب‌ترش می‌دونی چیه؟
تهیونگ: چ...چی؟
جی‌یون: این تحقیقات درست قبل تصادفش به دستش رسیده بود!
تهیونگ چیزی نگفت.
جی یون شروع کرد اروم اروم به دور زدن میز.
جی‌یون: قرار بود چی کار کنه؟ ( سکوت) بیاد باهام حرف بزنه؟ بره پیش پلیس؟ (تهیونگ نگاهش رو پایین انداخت)یا اول بره سراغ کوک؟