یکی موندو یکیمون رفت

یکی موندو یکیمون رفت
جهان ما دو قسمت شد
یکی تنها توی خاکش یکی راهیه غربت شد
یکیمون از قفس پر زد یکی خواستو نمیتونست
نگاهش رو به دریا بود ولی راهو نمیدونست
دو تا آینده مبهم یه تابستون بی خورشید
همون فصلی که رویامون مثه ارتش فرو پاشید
میون زمزمه هامون یه آهنگ یادگاری موند
یکیمون از خدا دور شد
یکی هنوز نماز میخوند
توو عکسای دیروزت منو شعرای این دفعه اس
توی نوستالژی جا موندیم
به زیر خاک و خاکستر
به دنیا اومدیم اما ما این دنیارو نشناختیم
چه میموندیم چه میرفتیم به هم بازی رو میباختیم
یکی از ما تمام زندگیشو توی تصویر تنهایی سفر کرد
نمیدونست خودش رو جا گذاشته که یه حسی توی قلبش میگه برگرد
یکی از ما هنوزم رو به دریا
توی دنیای دیروزش اسیره
یه خواهش از خدا داره که شاید جوونیشو بتونه پس بگیره