رمان نگاه اول در تاریکی پارت ۱۸

عنوان فصل: اژدها در لانه دشمن
مکان: خیابان‌های شینجوکو، توکیو – سه هفته بعد از ورود آرمیتا.
⚔️ بخش سوم: ورود طوفان (دیدگاه جونگ کوک)
توکیو بوی متفاوتی می‌داد. بوی باران، نئون، و خطر.
سه هفته بود که آرمیتا را ندیده بودم. سه هفته جهنم. هر شب کابوس می‌دیدم. هر روز نقشه می‌کشیدم.
مین‌هو کنارم راه می‌رفت. «رئیس، این دیوانگیه. ما فقط پنج نفریم. ارتش ته-یونگ حداقل دویست نفره.»
«پنج نفر کافیست،» گفتم. «ما برای جنگ نیومدیم. برای دزدی اومدیم.»
لباس‌های تاکتیکی سیاه پوشیده بودیم. هدف: نفوذ به عمارت ته-یونگ در میناتو و خارج کردن آرمیتا. اطلاعاتی که از طریق کانال‌های مخفی دریافت کرده بودم نشان می‌داد که ته-یونگ فردا شب در یک مراسم رسمی در هتل ایمپریال شرکت می‌کند. عمارت خلوت‌تر خواهد بود.
اما چیزی که نمی‌دانستم این بود که آرمیتا منتظر نجات نیست. او خودش در حال نجات دادن خودش است.
🌸 بخش چهارم: تقابل سه‌گانه (دیدگاه آرمیتا)
آن شب همه چیز همزمان اتفاق افتاد.
یونا و من موفق شده بودیم به گاوصندوق برسیم. مدارک پدرم را پیدا کرده بودیم: قراردادها، نقشه‌ها، و یک ویدیو. ویدیویی که نشان می‌داد ته-یونگ شخصاً دستور قتل پدرم را داده بود. نه لی. ته-یونگ.
هنوز در شوک بودم که صدای انفجار از طبقه بالا شنیده شد. آلارم‌ها روشن شدند. نورهای قرمز چشمک‌زن فضا را پر کردند.
«جونگ کوک،» زمزمه کردم. فقط او می‌توانست اینقدر دیوانه باشد.
یونا وحشت‌زده بود. «برادرم زودتر برگشته! مراسم لغو شده!»
صدای قدم‌های سنگین از راهرو شنیده شد. در باز شد.
ته-یونگ ایستاده بود. خون روی پیراهنش بود. اسلحه در دستش. و پشت سرش... جونگ کوک. با دستبند. زخمی. اما زنده.
نگاه ته-یونگ بین من و جونگ کوک چرخید. سپس به یونا. چشمانش از خشم سیاه شد.
«یونا... تو؟» صدایش آرام بود، اما ترسناک‌تر از هر فریادی.
یونا عقب رفت. «من... من مجبور بودم.»
ته-یونگ خندید. خنده‌ای شکسته. «همه به من خیانت می‌کنند. همه.»
سپس به من نگاه کرد. و در چشمانش چیزی دیدم که انتظارش را نداشتم. درد واقعی.
«آرمیتا،» گفت. «من واقعاً دوستت داشتم. می‌دانم باور نمی‌کنی. اما تو تنها کسی بودی که مرا یادآوری می‌کرد انسان بودن یعنی چه.»
جونگ کوک از جا جست. «دست از نمایش بردار، ته-یونگ! تو پدرش رو کشتی!»
ته-یونگ به جونگ کوک نگاه کرد. «بله. کشتم. چون او می‌خواست تو را نابود کند، جونگ کوک. او فهمیده بود که تو ضعیف شده‌ای. عاشق شده بودی. و در دنیای ما، عشق مساوی با مرگ است. من او را کشتم تا...» مکث کرد. «تا تو را نجات دهم.»
سکوت مرگبار.
«دروغ میگه!» جونگ کوک فریاد زد.
اما من... من مطمئن نبودم. در چشمان ته-یونگ، حقیقتی تلخ موج می‌زد. آیا ممکن بود که قتل پدرم، عملی از سرِ عشقِ بیمارگونه بوده باشد؟
ته-یونگ اسلحه‌اش را بالا آورد. نه به سمت جونگ کوک. به سمت خودش.
«من نمی‌توانم در دنیایی زندگی کنم که تو مرا دشمن بدانی، آرمیتا.»
«نه!» فریاد زدم. بدون اینکه فکر کنم، به سمتش دویدم.
جونگ کوک همزمان فریاد زد: «آرمیتا، نه!»

پایان پارت ۱۸

شرط برای پارت بعد ۴۵ لایک ۴۰ کامنت