قُدســــــــــیــــــــــــان بــــر سر ِ

قُدســــــــــیــــــــــــان بــــر سر ِ
هم‌صحبتیم چانه زدند
بــــــــوســــــــه بـــــــر قامت ِ
ایـــن نـــوبـرِ بیگانه زدند
ریسه از تاک کشیدنــــد
و بــــــــــه کاشـــــــــانه زدند
دوش دیدم که ملائک
درِ میـــــــخــــــــانــــــــه زدند ...

گــِــــل ِ آدم بِـــــسِــرشتند
و بــــــــــــــه پیمــــانه زدند !!


گم شدم پرت شـــدم
تار تنیدم به‌سکـــــوت
چشمِ کف‌کرده و تَـف‌دیده
در عمـــــــقِ بــــــرهــــوت
ناگهان زد به ســــــــــرم
دست‌رسانم به قنوت
ساکــــــنانِ حرمِ ســـِــتـــر
و عــــــــــفــــــاف ملکوت ...

بــــــــا مــــــــــنِ راه‌نـــشـــین
بـــــــاده‌ی مستانـه زدند !!


من بد آورده‌ی دنیای
پـــُــــــــــر از بیــــم و امید
نامه دادم نخوری سیب
ولـــــــی دیــــــــر رســـیـــد
سیبِ ممنوعه به چنگ آمد
و دســـــــــتـــــــانــت چید
آسمــــــــان بــــــــار ِامانت
نـــــــــتــــــــــوانسـت کشید ...

قرعـــــــه‌ ے کار به نام ِ
مـــــــن ِ دیـــــــــــوانه زدند !!


وقتِ لـــــب بستن خود
همـــــهــــمــــه را عذر بـِــنـه
سگ که با گرگ بجوشد،
رَمــــــــــــه را عـــــــــذر بـــــنـه
حــــــق و نـــــــاحــــــق شدن ِ
محـــــــکمه را عــــــــذر بــنه
جنگِ هفتاد و دو ملت
هـــمـــــــــــــه را عـــــــذر بــِــنــه ...

چــــــــــــون ندیدند حقیقت
رهِ افــــــــــســــــــــانـــــــــه زدند !!


آخ اگــــــــــر زودتـــر از من
بــــــــه زمــــیـــــن می‌افـــتاد
بـــــرگِ همزادِ من او بود
کــــــــه در مــســـــلـــــــخِ بـــاد
دست بـــردم که نجاتش
بــــــــــــــدهــــــــم دســت نداد
شُکــــــــر آن را کـــه میان ِ
مــــــــن و او صــــلح افتاد ...

حـــــــــوریـــــــــان رقص‌کنان
ســـــــــــــاغر ِ شکرانه زدند !!


گرچه خوب است که
با شعله بپیوندد شمع
بی‌حضـــورِ نفسِ نور
نمی‌ گــــنـــــدد شــــــــمـــع
پــــــــــــای دل را به دلی
سوخته می‌بندد شمع
آتش آن نیست که از
شعله‌ی آن خندد شمع ...

آتــــــــــــش آن است کــه
در خَرمَن ِ پروانه زدند !!


من سوالم ، پُر ِپرسیدن
و بــــــــی‌ هـــیـــــــــــچ جواب
مرده‌شــــورِ شب و روز ِ
مـــــــن و این حالِ خراب
دل به دریاچه‌ی حافظ زدم
از تـــــــــــــــــرس ِ ســـــــــراب
کس چو حافظ نکشید
از رُخ ِ انـــــــــــدیشه نقاب ...

تا ســـــــــــــرِ زلفِ سخن را
بـــــــــــه قـــــــــلم شانه زدند !