اعتماد پارت|۱۵۴|
۱۵۴
ا/ت
هوا درست لحظه‌ای که وارده جاده‌ی فرعی شدیم رو به تاریکی میرفت.
لیان سرعت ماشین رو کمتر کرد
–فکر کنم رسیدیم
نگاهم از پنجره به بیرون بود..دو طرف جاده پر از کاج های بلند بود و چند دقیقه بعد تابلوی چوبی کوچیکی با اسم دهکده‌ی گونسوگ ظاهر شد
جیسان با ذوق گفت:چقدر قشنگه
چند خونه‌ی چوبی کناره هم قرار گرفته بودن،چراغ های زرد رنگ جلوی خونه ها روشن شده بود و فضای آرومی به وجود آورده بود
لیان ماشین رو جلوی خونه‌ای که از قبل رزرو شده بود نگه داشت
–رسیدیم خانما
درو باز کردم که پیاده بشم،باد خنکی به صورتم خورد و همون لحظه بوی چوب و خاک بارون خورده توی ریه هام نشست و لبخند زدم
–اینجا فوق‌العادست
جیسان دور خودش چرخید
–انگار تو فیلمای..فیلمای کی..کیدراما اومدیم
لیان خندید
–فقط امیدوارم شبح نداشته باشه
–خفه شو
هر سه خندیدیم
چمدونامون رو برداشتیم و وارد خونه شدیم
داخلش گرم و دنج بود..دیوارای چوبی،شومینه‌ی سنگی،مبل های کرم رنگ و پنجره‌ی بزرگی که رو به جنگل باز میشد
–من این اتاقو میخوام!
جیسان با دویدن سمت اتاق طبقه‌ی بالا رفت
لیان با خنده گفت:هیی من..من میخوام اونجا رو
لیان چپید تو اتاقو درو بست
چمدونم رو کنار مبل گذاشتم و گوشی رو از جیبم درآوردم
برای جونگ‌کوک پیام فرستادم.
“رسیدیم”
کمتر از چند ثانیه طول کشید که گوشیم لرزید
بی اختیار لبخند زدم.
“باشه شام بخور،زیاد بیرون نمون،دارو هاتم یادت نره”
جیسان که از کنارم رد میشد، صفحه‌ی گوشی رو دید.
–هنوز پنج دقیقه..نشده شروع..شروع شد
–چی؟
–گزارش..لحظه‌ای می..میدی بهش
–نگرانمه
–نگرانه یا..یا حساس؟
لبخندم عمیقتر شد
–هردوش
جیسان چیزی نگفت و فقط با لبخند سری تکون داد.
…
چند ثانیه از دیدن پیامش گذشته بود اما هنوز صفحه‌ی گوشی روشن و توی دستم بود
«رسیدیم.»
نفس آرومی کشیدم
–جونگ‌کوک؟
سرم رو بلند کردم،جانگشین روبه روم ایستاده بود
–آدمامون مستقر شدن..از وقتی وارد دهکده شدن زیر نظرن
–هیچ اتفاق مشکوکی؟
–نه،فعلا همه چیز آرومه
به پنجره‌ی قدی اتاق خیره شدم
–جانگشین
–بله؟
–اگه کوچکترین اتفاقه غیره عادی‌ای افتاد بهم خبر میدی،سریع!
جانگشین بدون تردید سر تکون داد
–متوجه شدم
نگاهم دوباره به صفحه‌ی گوشی افتاد.
–خوبه
صندلی چرخ دار رو جلوتر کشیدم و برگه های جلومو باز کردم
–از اینسو خبری نیست؟
–فعلا داره میپیچونه،داره زمان میخره
پوزخندی زدم و ریلکس چشم بستمو دستمو تکون دادم
–بیش از اندازه صبر کردم براش،فردا شب تموم میشه
–اوه،عالیه،خیلی وقت بود که بزن بزن تعطیل بود
از روی صندلی بلند شدمو روبه‌روی شیشه بنده بزرگ ایستادم..
–حالا که بیست روز دخترا نیستن،به راحتی کاره تک‌تک کسایی که باهام مخالفنو میسازیم!
–باهات هم نظرم
ا/ت
هوا درست لحظه‌ای که وارده جاده‌ی فرعی شدیم رو به تاریکی میرفت.
لیان سرعت ماشین رو کمتر کرد
–فکر کنم رسیدیم
نگاهم از پنجره به بیرون بود..دو طرف جاده پر از کاج های بلند بود و چند دقیقه بعد تابلوی چوبی کوچیکی با اسم دهکده‌ی گونسوگ ظاهر شد
جیسان با ذوق گفت:چقدر قشنگه
چند خونه‌ی چوبی کناره هم قرار گرفته بودن،چراغ های زرد رنگ جلوی خونه ها روشن شده بود و فضای آرومی به وجود آورده بود
لیان ماشین رو جلوی خونه‌ای که از قبل رزرو شده بود نگه داشت
–رسیدیم خانما
درو باز کردم که پیاده بشم،باد خنکی به صورتم خورد و همون لحظه بوی چوب و خاک بارون خورده توی ریه هام نشست و لبخند زدم
–اینجا فوق‌العادست
جیسان دور خودش چرخید
–انگار تو فیلمای..فیلمای کی..کیدراما اومدیم
لیان خندید
–فقط امیدوارم شبح نداشته باشه
–خفه شو
هر سه خندیدیم
چمدونامون رو برداشتیم و وارد خونه شدیم
داخلش گرم و دنج بود..دیوارای چوبی،شومینه‌ی سنگی،مبل های کرم رنگ و پنجره‌ی بزرگی که رو به جنگل باز میشد
–من این اتاقو میخوام!
جیسان با دویدن سمت اتاق طبقه‌ی بالا رفت
لیان با خنده گفت:هیی من..من میخوام اونجا رو
لیان چپید تو اتاقو درو بست
چمدونم رو کنار مبل گذاشتم و گوشی رو از جیبم درآوردم
برای جونگ‌کوک پیام فرستادم.
“رسیدیم”
کمتر از چند ثانیه طول کشید که گوشیم لرزید
بی اختیار لبخند زدم.
“باشه شام بخور،زیاد بیرون نمون،دارو هاتم یادت نره”
جیسان که از کنارم رد میشد، صفحه‌ی گوشی رو دید.
–هنوز پنج دقیقه..نشده شروع..شروع شد
–چی؟
–گزارش..لحظه‌ای می..میدی بهش
–نگرانمه
–نگرانه یا..یا حساس؟
لبخندم عمیقتر شد
–هردوش
جیسان چیزی نگفت و فقط با لبخند سری تکون داد.
…
چند ثانیه از دیدن پیامش گذشته بود اما هنوز صفحه‌ی گوشی روشن و توی دستم بود
«رسیدیم.»
نفس آرومی کشیدم
–جونگ‌کوک؟
سرم رو بلند کردم،جانگشین روبه روم ایستاده بود
–آدمامون مستقر شدن..از وقتی وارد دهکده شدن زیر نظرن
–هیچ اتفاق مشکوکی؟
–نه،فعلا همه چیز آرومه
به پنجره‌ی قدی اتاق خیره شدم
–جانگشین
–بله؟
–اگه کوچکترین اتفاقه غیره عادی‌ای افتاد بهم خبر میدی،سریع!
جانگشین بدون تردید سر تکون داد
–متوجه شدم
نگاهم دوباره به صفحه‌ی گوشی افتاد.
–خوبه
صندلی چرخ دار رو جلوتر کشیدم و برگه های جلومو باز کردم
–از اینسو خبری نیست؟
–فعلا داره میپیچونه،داره زمان میخره
پوزخندی زدم و ریلکس چشم بستمو دستمو تکون دادم
–بیش از اندازه صبر کردم براش،فردا شب تموم میشه
–اوه،عالیه،خیلی وقت بود که بزن بزن تعطیل بود
از روی صندلی بلند شدمو روبه‌روی شیشه بنده بزرگ ایستادم..
–حالا که بیست روز دخترا نیستن،به راحتی کاره تک‌تک کسایی که باهام مخالفنو میسازیم!
–باهات هم نظرم
- ۱۰.۳k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
