helf brother part 101

برادر ناتنی پارت ۱۰۱

چند ماه بعد:

مامان بگه: «اَه حالت! اونا اومدن!»

مینهو پسر خاله‌ی ا.ت باشه که قبلاً فقط از راه دور می‌شناختنش چون خاله مهاجرت کرده بوده

این اولین باره مینهو و ا.ت همدیگه رو از نزدیک می‌بینن

جونگکوک پشت سر ا.ت باشه و همه‌چی رو ببینه

پارت ۱۰۱ – "آشنایی تازه"

حالا که همه چیز اینقدر متفاوت شده بود، من هم باید تغییر می‌کردم. نمی‌خواستم مثل گذشته توی سکوت غرق بشم. تصمیم گرفتم بیشتر با خودم و احساساتم روبه‌رو بشم. همون شب، وقتی تازه وسایلمونو گذاشته بودیم و از ماشین پیاده شده بودم، صدای مامان از توی خونه اومد:

ـ "اَه حالت! اونا اومدن!"

متعجب شدم. منظورت با کیه؟
در باز شد و یه پسر قدبلند با لبخند گرم، موهای قهوه‌ای تیره و چهره‌ای آشنا ولی ناآشنا وارد خونه شد.
مامان با لبخند گفت:
ـ "مینهو، بیا عزیزم! اینم ا.ت ـ دختر خاله‌ت!"

پسر خاله؟
یادم اومد… خاله‌م سال‌ها پیش مهاجرت کرده بود و ما فقط بعضی وقتا تماس تصویری داشتیم. پس این مینهوئه…
لبخند زد و اومد سمتم.
ـ "سلام، بالاخره دیدمت. از بچگی فقط توی عکس و تماسا می‌دیدمت."

لبخند زدم، یکم خجالتی:
ـ "سلام… منم همینطور."

چند لحظه سکوت شد ولی سکوتی نبود که بد باشه. یه حس عجیب و گرم توش بود. انگار انگشتای ذهنمون دنبال خاطره‌ای می‌گشتن که هیچ‌وقت نساختیمش.

یه‌دفعه حس کردم کسی پشت سرمه. برگشتم.
جونگکوک اونجا بود. ساکت، با صورتی بی‌حالت، ولی چشماش… چشماش دقیقاً داشت نگاه می‌کرد. به من. به مینهو. به اون چند ثانیه‌ای که فقط لبخند رد و بدل شد.

چیزی نگفت. فقط به آرومی رفت بالا.
و من موندم با یه حس سنگین توی دلم، که نمی‌دونستم از هیجان بود یا ترس، یا شاید هم… یه جور دل‌تنگی برای کسی که دیگه حتی نگاهش هم غریبه شده بود.