بچه که بودم فکر میکردم هر کی فارسی حرف میزنه و اهل تهرانه

بچه که بودم فکر میکردم هر کی فارسی حرف میزنه و اهل تهرانه، چند پله از بقیه بالاتره، بزرگتر که شدم فهمیدم زبان و لهجه هیچ جایگاهی تو شخصیت آدما نداره.

نوجوون که شدم فکر میکردم این پسرای لاتی که میان جلوی مدرسه به دخترا تیکه میندازن آخر شاخ بودن و باکلاسین. ولی الان به نظرم اسکل تر از این پسرا وجود نداره.

جوون تر که شدم فکر میکردم آمریکا هر وقت بخواد میتونه با یه بمب کل کشور ما رو ببره هوا. بزرگتر که شدم فهمیدم آمریکا خیلی وقته اینو میخواد ولی نمیتونه، چون جرأتش رو نداره. چون قدرت ما رو دیده.

حس خودتحقیری که در من بود باعث میشد خودم رو کمتر از بقیه ببینم. برای همین همیشه یه حس ضعف و نبود اعتماد به نفس در من بود.

ولی الان میفهمم که
همه آدمها ضعفهایی مثل ضعفهای ما رو دارن. همه خطا میکنن، همه ممکنه شکست بخورن.

و یا بهتره بگم، من و ما هم مثل همه آدمها جایگاه بالایی داریم، استعداد و قدرت داریم.

خودتحقیری هیچ وقت خوب نیست چه نسبت به خودت، چه نسبت به بچه ها و خانوادت و چه نسبت به کشورت.

همیشه سرت رو بالا نگه دار