بپوش مرا

بپوش مرا
ولی برعکس!
که درآغوش بگیرمت طولانی!
تا نفس هایمان گره ی کور بخورد!
که لبهایمان در راه برگشت از میهمانی پاییزی هم راه خانه را گم کنند!
تن کن مرا
تنگ
که صدای ترک استخوانهایم
گم شود در خش خش عاشقانه ی پیاده رو!
با من باش
از این پاییز تا همیشه....