🟡 چه کسی لواشک های ما را دزدید؟!؟

🟡 چه کسی لواشک های ما را دزدید؟!؟

دهه شصت آلو رو با جعبه می‌خریدیم. نه فقط ما، بقیه هم همینطور بودند. و ازین جعبه چوبی‌ها بود. که از سنگینی به زحمت میشد تکونش داد. هنوز این پلاستیکی‌ها وجود خارجی نداشتند. اگه کسی لواشک درست نمی‌کرد، از روی نداشتن وقت و حوصله و گاهی مکان مناسب برای پهن کردن بود. نه از نداشتن پول.

پشت‌بوم‌ها پر از سینی‌هایی با مایعی غلیظ قرمز یا طلایی میشد که روشون توری کشیده بودن. مابقی از رخت لباس آویخته می‌شدند. به تعدادی که وقتی وارد حیاط می‌شدی پنجره‌ها دیده نمیشدند. حتی اگه زنی سر برهنه بود هم دیده نمیشد. چون همه‌چیز پشت ورقه‌های بزرگ لواشک‌ قرار می‌گرفت.

زردآلو رو در حجمی می‌خریدند که کیسه سنگینش شونه‌شون رو به یک سمت مینداخت، و سربالایی رو با نفس نفس بالا می‌اومدند. تعداد هسته‌هایی که ازش باقی میموند انقدری بود که یک روز از هفته رو اختصاص می‌دادیم به شکستن‌ و استخراج مغز داخلشون. اون موقع اگه به میوه‌فروش می‌گفتی یک کیلو میخوام بت محل نمیذاشت و فکر میکرد میخوای اذیتش کنی.

💠 تورم عوض شدن چند عدد نیست.‌ تورم عوض شدن زندگیه. اون چیزهایی که می‌تونست در اختیار خیلی‌ها باشه، ازشون دزدیده شد.‌ تورم زندگی مردم ایران رو ازشون دزدید. اما هنوز درک نکردن که این‌ها تغییرات زمانه نیست. تغییرات حاصل از دزدیه. زمانه، هرچقدر هم بد، با لواشک‌های ما کاری نداشت.