شرطا: ۱۶0 لایک 40 کامنت 40 بازنشر

#24

همه سرشان را برگرداندند.
مردی که پشت در ایستاده بود، پدرِ امیلی بود؛ همان آدمی که همیشه آرام و کم‌حرف به نظر می‌رسید، اما این بار چهره‌اش چیز دیگری می‌گفت. خسته بود، اما پشت آن خستگی، یک جور پیروزیِ تلخ برق می‌زد. انگار بعد از روزها دویدن، بالاخره به آخرِ یک تونلِ کثیف رسیده باشد.

با قدم‌های محکم وارد شد، نگاهی به جمع انداخت و بی‌آنکه وقت تلف کند، یک پوشه‌ی قطور را روی میز گذاشت. صدای برخورد پوشه با سطح چوبی، مثل ضربه‌ی آخرِ یک چکش در سکوت پیچید.

گفت: «مدارک کامل به دست اومد.»

همین یک جمله کافی بود تا هوای اتاق عوض شود.
امیلی ناخودآگاه یک قدم جلو آمد. بورا نفسش را حبس کرد. جاناتان که تا آن لحظه انگار فقط با نیروی عصبی سرپا مانده بود، مستقیم به پوشه خیره شد. جونگکوک هم، با آن نگاهِ تیز و بی‌خوابش، انگار تازه فهمید این کابوس دیگر فقط یک حدس نیست؛ حالا سند دارد، اسم دارد، مهر دارد، و از همه بدتر، جرم دارد.

پدر امیلی ادامه داد: «چیزایی که پیدا کردیم، دیگه جای هیچ شکی نمی‌ذاره. لاگ‌ها، تصاویر، رفت‌وآمدها، شهادت‌ها… همه چی کنار هم چیده شده. بابل دیگه نمی‌تونه خودش رو قایم کنه.»

---

چند روز بعد

شهر از خوابِ سنگینِ خودش بیدار شد، اما این بار با خبرِی که مثل صاعقه پخش شد:
**شرکت بابل تحت پیگرد رسمی قرار گرفت.**

روزِ دادگاه، سالن آن‌قدر شلوغ بود که آدم احساس می‌کرد حقیقت هم برای اولین‌بار جا کم آورده. خبرنگارها، وکلا، مأموران، خانواده‌های قربانی‌ها… همه آمده بودند. همه منتظر بودند ببینند این امپراتوریِ به‌ظاهر محترم، چطور زیر نورِ مدرک‌ها خرد می‌شود.

جیمین و تهیونگ با صورت‌هایی سرد و بسته، وارد شدند.
دیگر از آن اعتمادبه‌نفسِ همیشگی خبری نبود.
تهیونگ حتی به جمعیت نگاه هم نمی‌کرد. جیمین اما مدام انگشت‌هایش را در هم می‌فشرد؛ همان کسی که روزی فکر می‌کرد پشتِ نام بابل، همه‌چیز را می‌شود پنهان کرد، حالا وسطِ دادگاه ایستاده بود و هر ثانیه بیشتر فرو می‌ریخت.

مدارک یکی‌یکی رو شد.
فایل‌ها. دوربین‌ها. گزارش‌های داخلی. زمان‌بندی‌ها. مسیرها. شهادت‌ها.
هر سند، مثل میخِ تازه‌ای بود که روی تابوتِ بابل کوبیده می‌شد.

وقتی قاضی حکم را خواند، سالن برای چند ثانیه در سکوت مطلق فرو رفت.

**حبس ابد.**

نه برای یکی، بلکه برای هر دو.
جیمین و تهیونگ.
رئیس‌های شرکت بابل.
دو نفری که سال‌ها پشت نقابِ نظم و اعتبار، چیزی جز فساد و جنایت پنهان نکرده بودند.

صدای نفسِ مردم، انگار تازه برگشت. بعضی‌ها گریه کردند، بعضی‌ها نفس عمیق کشیدند، بعضی‌ها فقط خیره ماندند؛ چون بعضی حقیقت‌ها آن‌قدر سنگین‌اند که حتی شادیِ عدالت هم نمی‌تواند فوراً هضمشان کند.

---

چند هفته بعد

زمان، با همه‌ی بی‌رحمی‌اش، آرام‌آرام زخم‌ها را پوشاند.
دیگر از آن اضطرابِ نفس‌گیرِ روزهای اول خبری نبود.
زندگی داشت دوباره روی ریتم خودش می‌افتاد؛ نه کامل، نه بی‌رد، اما بهتر.

بینِ جونگکوک و بورا هم اوضاع خوب شده بود.
نه فقط خوب؛ یک جور آرامشِ تازه، یک جور صمیمیتِ نرم که بعد از آن‌همه ترس، مثل نفس کشیدن زیر نور آفتاب بود.

بورا دوباره می‌خندید.
جونگکوک هم، وقتی کنارش بود، کمتر آن نگاهِ سنگین و خسته را داشت.
انگار بعد از آن طوفان، بالاخره یاد گرفته بودند چطور کنار هم از سکوت نترسند.

اما…
چند شبه بود که جونگکوک دیر به خانه می‌رسید.

اولش بورا چیزی نگفت.
گفت شاید کار زیاد دارد.
گفت شاید هنوز درگیرِ جمع‌کردنِ باقی‌مانده‌های پرونده است.
اما شبِ سوم، وقتی نیمه‌شب از پشت پنجره دید که ماشین جونگکوک دیرتر از همیشه پارک شد و خودش با قدم‌هایی سنگین و شانه‌هایی افتاده از ماشین پیاده شد، دلش هری ریخت پایین.

جونگکوک خسته بود.
نه از آن خستگیِ معمولی؛
از آن خستگی‌ای که توی چشم‌ها می‌نشیند، توی حرکت دست‌ها، توی نفس کشیدن.
انگار کسی انرژیِ زندگی را از لای استخوان‌هایش کشیده باشد بیرون.

بورا آن شب وانمود کرد خوابیده.
اما دلش آرام نمی‌گرفت.
وقتی جونگکوک آرام در را باز کرد و وارد شد، او فقط از لای پلک‌های نیمه‌بازش نگاه کرد. جونگکوک حتی نایِ حرف زدن هم نداشت. مستقیم رفت سمت اتاق، کیفش را گوشه‌ای انداخت و روی مبل نشست؛ سرش را میان دست‌هایش گرفت.

بورا دیگر نتوانست خودش را نگه دارد.

چند دقیقه بعد، بی‌صدا از خانه بیرون زد.
بدون اینکه جونگکوک بفهمد.
فقط می‌خواست بداند این‌همه خستگی از کجاست.
این‌همه دیر آمدن، این‌همه سکوت، این‌همه به‌هم‌ریختگی…

او دنبالش رفت.

و چیزی که دید، آن‌قدر غیرمنتظره بود که همان‌جا خشکش زد.
اونجا…