^فیک جونگکوک^(پارت۹)

______________________
لب‌هام تکون نمیخورن...
کلی حرف‌های ناگفته توی ذهنم قفل شده...اما نمیتونم حتی کلمه‌ای به زبون بیارم...
نمیتونم بگم...نمیتونم بگم تاحالا توی زندگیم دوست داشته نشدم.
نمیتونم بگم فکر میکردم حالا که بابام ولم کرده حداقل ممکنه زندگی ارومی داشته باشم...
همونطوری که قطره‌اشکی از گوشه چشمم سر میخوره،به سختی لبامو از هم فاصله میدم و با ضعیف ترین صدای ممکن حروف مبهمی از بین دندونام خارج میشن."چ...چی؟"
انگار میخواستم مطمئن شم همه چیو درست شنیدم...اما دلم میخواست همه چیو انکار کنم...گوشام چیزی نشنیدن...
میخوام خودمو متقاعد کنم...میخوام خودمو متقاعد کنم که تنها چیزی که شنیدم و میشنوم صدای برخورد ممتد کفش کمی پاشنه‌دار جونگکوک به سرامیکای یخ زده زمینه.
بابای جونگکوک همونطوری که بهم بهت‌زده زل زده بود،اروم زمزمه کرد:"من...من فکر میکردم تو همه چیزو میدونی..."
کاش میتونستم حرفای ‌پنهون شده مغزمو داد بزنم!
نه...نه!من هیچی نمیدونم!
هیچوقت ندونستم!
"م..من..."
ادامه جملم با حرف زدن بابای جونگکوک توی هوا محو شد...
"بزار همه چیو واست توضیح بدم!"
توضیحِ چی؟
اینکه چجوری غرق شدم؟
اینکه چجوری برای هزارمین بار طرد شدم؟
گوشه لبمو گزیدم و حروف مبهمی از حنجرم خارج شد..بدون اینکه راجع به چیزی که میخوام بگم ذره‌ای فکر بکنم."میشه بعدا حرف بزنیم؟"
با چند ضربان قلب مکث،سری تکون داد و پاهام بدون فرمان من به سمت "اتاقم" حرکت کردن..
__________
وقتی روی تخت ولو شدم،چشمامو بستم...برای لحظه‌ای نفس عمیقی کشیدم و مزه اکسیژنو چشیدم...اشکایی که بدون اجازه خودم از چشمام میریخت ‌رو از روی گونم کنار زدم که صدای داد و بیداد های کسی که بنظر میرسید جونگکوک باشه،اشکامو خشک کرد.
واضح نمیفهمیدم چی میگه...اما جمله‌های مبهمی به گوشم میرسید.
"تو حق نداری مجبورم کنی!"
صدای باباشو نمیشنیدم...فکر کنم برخلاف خودش با ملایمت سعی داشت ارومش کنه.
"من نمیخوام با اون ازدواج کنم!"
تازه میفهمیدم منظورش از اینکه میگفت بدبختش کردم چیه...
ولی...ولی من که تقصیری ندارم...
صدای داد زدناش تنمو میلرزوند...حس میکردم دیوارای خونه ترک خوردن...
هرچی بیشتر میگذشت...بیشتر ازش متنفر میشدم...
شاید توی نگاه اول جور دیگه نسبت بهش فکر میکردم،
اما الان...با تموم وجودم ازش متنفرم...چون همه چیز اجباری بیش نیست!
__________
ادامه دارد...