درخواستی

پارت 8

گاهی وقت‌ها، ا/ت به اون شبی فکر می‌کرد که جیمین دستشو روش بلند کرد. یه خاطره تلخ، ولی در عین حال، خاطره‌ای که باعث شد جیمین تغییر کنه، باعث شد عشقشون قوی‌تر بشه. اون سیلی، اون قهر، اون خودکشی نافرجام، همه و همه، پله‌هایی بودن که اونا رو به یه عشق عمیق‌تر، یه درک متقابل بهتر، رسوندن.

و هر شب، وقتی جیمین ا/ت رو تو آغوش می‌گرفت و می‌گفت "پرنسسم... ممنونم که برگشتی"، ا/ت می‌دونست که عشقشون، با تمام زخم‌هاش، قوی‌تر از همیشه است. عشقی که از تاریکی شروع شد، ولی با نور امید و بخشش، تا ابد روشن موند. هپی‌اند؟ آره، یه هپی‌اند واقعی، با تمام سختی‌ها و پیچیدگی‌هاش. چون عشق واقعی، همیشه راهشو پیدا می‌کنه.




(و این، تنها قصه جیمین و ا/ت نبود. قصه هر قلبی بود که شاید در تاریک‌ترین لحظاتش، به دنبال راهی برای رهایی گشته باشد. اما داستان آن‌ها یک چیز را به وضوح فریاد می‌زد: خودکشی، هرگز پاسخ نیست.درست در اوج ناامیدی جیمین، این عشق ا/ت بود که او را از لبه پرتگاه بازگرداند. او فهمید که لحظه‌ای ضعف، می‌تواند تا ابد، قلب کسانی را که از جان و دل دوستش دارند، بشکند. زندگی، با تمام پستی و بلندی‌هایش، هدیه‌ای‌ست که باید قدر آن را دانست. شاید لحظاتی طوفانی باشد، اما همیشه پس از هر تاریکی، نوری برای تابیدن هست. پس به جای تسلیم شدن و به دنبال پایان بودن، به دنبال آغازهای دوباره بگردید؛ به دنبال شادی‌های کوچک و بزرگ، به دنبال امیدهایی که در دل هر روزنه تازه پنهانند. فقط زنده نباشید، زندگی کنید! شاد و سرشار از عشق، چون همیشه کسی هست که به امید حضور شما نفس می‌کشد)