بلکه همان‌طور که کوک همیشه به یادش می‌آورد؛ با شانه‌های ص
بلکه همان‌طور که کوک همیشه به یادش می‌آورد؛ با شانه‌های صاف، نگاهی آرام و لبخندی که انگار می‌گفت همه‌چیز درست خواهد شد.
تهیونگ وارد اتاق شد.
مدتی به نقاشی نگاه کرد.
ـ قشنگه.
کوک قلم‌مو را کنار گذاشت.
ـ فکر می‌کنی نایک خوشش می‌اومد؟
ـ احتمالاً می‌گفت رنگ آسمون رو اشتباه انتخاب کردی.
کوک خندید. خنده‌ای کوتاه که هنوز اندکی غم در آن بود.
ـ دقیقاً همین رو می‌گفت.
تهیونگ کنارش ایستاد.
ـ دلت براش تنگ شده؟
کوک به تصویر نگاه کرد.
ـ هر روز.
تهیونگ دستش را گرفت.
ـ من هم.
کوک سرش را به سمت او برگرداند.
ـ تهیونگ، نمی‌خوام فقط به خاطر اتفاقی که افتاد کنار هم مونده باشیم.
ـ من هم نمی‌خوام.
ـ پس می‌خوام ازت یه چیزی بپرسم.
تهیونگ منتظر ماند.
کوک با صدایی آرام گفت:
ـ حاضری این بار، نه به خاطر قولی که به نایک دادی، بلکه به خاطر خودمون کنار هم بمونیم؟
تهیونگ دستش را کمی محکم‌تر گرفت.
ـ من مدت‌هاست جواب این سؤال رو می‌دونم، کوک.
بعد پیشانی‌اش را به پیشانی کوک تکیه داد.
ـ می‌خوام کنار تو زندگی کنم. نه فقط روزهای خوب رو. روزهایی رو هم که دلت برای نایک تنگ می‌شه و نمی‌دونی باید با غمت چی کار کنی.
کوک چشم‌هایش را بست.
ـ پس بمون.
ـ می‌مونم.
و برای نخستین بار، کوک دیگر از گفتن چیزی که در قلبش بود نترسید.
آن دو یکدیگر را در آغوش گرفتند؛ نه برای فراموش کردن نایک، بلکه برای ادامه دادن زندگی‌ای که او همیشه می‌خواست برایشان باقی بماند.
غروب، کوک به اتاق قدیمی نایک رفت.
همه‌چیز همان‌طور باقی مانده بود؛ کتاب‌ها، میز چوبی، دستکش‌های مشکی و قاب عکسی که سه برادر را زیر درختی قدیمی نشان می‌داد.
آرون کنار پنجره ایستاده بود.
کوک ساعت جیبی را روی میز گذاشت. ساعت دوباره کار می‌کرد.
تیک…
تاک…
تیک…
تاک…
کنار آن، نامه‌ای قرار داد که ماه‌ها پیش از نایک دریافت کرده بود.
بعد قلم‌مو را برداشت و زیر آخرین نقاشی‌اش نوشت:
«بعضی آدم‌ها از خانه می‌روند، اما هیچ‌وقت از زندگی ما بیرون نمی‌روند.
بعضی صداها دیگر شنیده نمی‌شوند، اما تا آخر عمر در گوشمان باقی می‌مانند.
و بعضی چراغ‌ها، حتی وقتی صاحبشان برنمی‌گردد، خاموش نمی‌شوند.»
کوک پنجره را کمی باز کرد.
باران آرامی می‌بارید.
از دور، صدای زنگ ساعت قدیمی عمارت بلند شد.
کوک به نقاشی نگاه کرد و زیر لب گفت:
ـ چراغ اتاقت روشنه، نایک…
همیشه روشن می‌مونه.
پایان «سبز یشمی زیر باران» 🖤🌿
چطور بود...؟
تهیونگ وارد اتاق شد.
مدتی به نقاشی نگاه کرد.
ـ قشنگه.
کوک قلم‌مو را کنار گذاشت.
ـ فکر می‌کنی نایک خوشش می‌اومد؟
ـ احتمالاً می‌گفت رنگ آسمون رو اشتباه انتخاب کردی.
کوک خندید. خنده‌ای کوتاه که هنوز اندکی غم در آن بود.
ـ دقیقاً همین رو می‌گفت.
تهیونگ کنارش ایستاد.
ـ دلت براش تنگ شده؟
کوک به تصویر نگاه کرد.
ـ هر روز.
تهیونگ دستش را گرفت.
ـ من هم.
کوک سرش را به سمت او برگرداند.
ـ تهیونگ، نمی‌خوام فقط به خاطر اتفاقی که افتاد کنار هم مونده باشیم.
ـ من هم نمی‌خوام.
ـ پس می‌خوام ازت یه چیزی بپرسم.
تهیونگ منتظر ماند.
کوک با صدایی آرام گفت:
ـ حاضری این بار، نه به خاطر قولی که به نایک دادی، بلکه به خاطر خودمون کنار هم بمونیم؟
تهیونگ دستش را کمی محکم‌تر گرفت.
ـ من مدت‌هاست جواب این سؤال رو می‌دونم، کوک.
بعد پیشانی‌اش را به پیشانی کوک تکیه داد.
ـ می‌خوام کنار تو زندگی کنم. نه فقط روزهای خوب رو. روزهایی رو هم که دلت برای نایک تنگ می‌شه و نمی‌دونی باید با غمت چی کار کنی.
کوک چشم‌هایش را بست.
ـ پس بمون.
ـ می‌مونم.
و برای نخستین بار، کوک دیگر از گفتن چیزی که در قلبش بود نترسید.
آن دو یکدیگر را در آغوش گرفتند؛ نه برای فراموش کردن نایک، بلکه برای ادامه دادن زندگی‌ای که او همیشه می‌خواست برایشان باقی بماند.
غروب، کوک به اتاق قدیمی نایک رفت.
همه‌چیز همان‌طور باقی مانده بود؛ کتاب‌ها، میز چوبی، دستکش‌های مشکی و قاب عکسی که سه برادر را زیر درختی قدیمی نشان می‌داد.
آرون کنار پنجره ایستاده بود.
کوک ساعت جیبی را روی میز گذاشت. ساعت دوباره کار می‌کرد.
تیک…
تاک…
تیک…
تاک…
کنار آن، نامه‌ای قرار داد که ماه‌ها پیش از نایک دریافت کرده بود.
بعد قلم‌مو را برداشت و زیر آخرین نقاشی‌اش نوشت:
«بعضی آدم‌ها از خانه می‌روند، اما هیچ‌وقت از زندگی ما بیرون نمی‌روند.
بعضی صداها دیگر شنیده نمی‌شوند، اما تا آخر عمر در گوشمان باقی می‌مانند.
و بعضی چراغ‌ها، حتی وقتی صاحبشان برنمی‌گردد، خاموش نمی‌شوند.»
کوک پنجره را کمی باز کرد.
باران آرامی می‌بارید.
از دور، صدای زنگ ساعت قدیمی عمارت بلند شد.
کوک به نقاشی نگاه کرد و زیر لب گفت:
ـ چراغ اتاقت روشنه، نایک…
همیشه روشن می‌مونه.
پایان «سبز یشمی زیر باران» 🖤🌿
چطور بود...؟
- ۴۶۵
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
