چند پارتی بازیچه
پارت ۱۹
*بستنیفروشی*
ماشین جونگکوک جلوی یک بستنیفروشی شیک توقف کرد.
ا.ت که از چند دقیقه قبل مشغول شمردن مغازههای مسیر بود، فوراً صاف نشست.
ـ رسیدیم؟!
جونگکوک کمربندش را باز کرد.
ـ نه، اینجا پارک کردیم که ماشین رو بشوریـم.
ا.ت با جدیت نگاهش کرد.
ـ کوک، من واقعاً نمیدونم چرا بعضی وقتا اینقدر بیادبی.
جونگکوک در ماشین را باز کرد.
ـ چون بعضی وقتا خیلی سؤال میپرسی.
ا.ت قاب عکس را برداشت و پیاده شد.
ـ من دیگه باهات حرف نمیزنم.
جونگکوک بدون توجه به او به سمت بستنیفروشی رفت.
ا.ت چند ثانیه همانجا ماند.
بعد با عجله دنبالش دوید.
ـ کوک! صبر کن! من هنوز قهرم!
جونگکوک وارد مغازه شد.
ـ باشه.
ـ یعنی چی باشه؟!
ـ یعنی قهر باش.
ا.ت با حرص وارد مغازه شد.
ـ بستنی من چی؟
جونگکوک به فروشنده اشاره کرد.
ـ دو تا بستنی. یکی شکلاتی، یکی توتفرنگی.
ا.ت لبخند زد.
ـ وای! تو از کجا فهمیدی من توتفرنگی میخوام؟
جونگکوک نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ چون توی ماشین سه بار گفتی.
ا.ت با افتخار گفت:
ـ پس حواست به من هست!
جونگکوک پول بستنیها را پرداخت.
ـ متأسفانه.
ا.ت یکی از بستنیها را برداشت.
ـ این شکلاتیه مال منه؟
ـ نه، مال فروشندهست.
ا.ت با خوشحالی بستنی را به سمت خودش کشید.
ـ خیلی هم خوب!
جونگکوک به صندلیهای کنار پنجره اشاره کرد.
ـ بشین.
ا.ت نشست و قاب عکس را روی میز گذاشت.
چند لحظه بعد، جونگکوک هم روبهرویش نشست.
ا.ت با قاشق بستنیاش را برداشت.
ـ کوک؟
ـ هوم؟
ـ تو همیشه اینقدر جدیای؟
ـ نه.
ا.ت با تعجب نگاهش کرد.
ـ یعنی قبلاً جدیتر بودی؟!
جونگکوک قاشقش را کنار گذاشت.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ بستنیات آب شد.
ا.ت با وحشت به بستنی نگاه کرد.
ـ وای! چرا زودتر نگفتی؟!
جونگکوک دوباره قاشقش را برداشت.
ـ داشتم به این فکر میکردم که چطور ممکنه یه نفر حتی با بستنی هم دعواش بشه.
ا.ت با دهان پر گفت:
ـ حسودیت میشه چون بستنی من خوشمزهتره!
جونگکوک به بستنی شکلاتی خودش نگاه کرد.
ـ کاملاً.
ا.ت چند ثانیه به او خیره شد.
ـ کوک؟
ـ چی؟
ـ تو الان با من موافقت کردی؟
ـ نه.
ـ ولی گفتی کاملاً!
ـ گفتم بستنی تو خوشمزهتره.
ا.ت با ذوق قاشقش را بالا برد.
ـ پس بیا یه قاشق بخور!
جونگکوک کمی به سمت جلو خم شد.
ا.ت قاشق را به طرفش گرفت.
جونگکوک بستنی را خورد.
ا.ت منتظر ماند.
ـ خب؟
ـ بد نیست.
ا.ت با ناراحتی قاشق را پایین آورد.
ـ فقط بد نیست؟! من فکر کردم میگی خیلی خوشمزهست!
جونگکوک دستش را به سمت بستنی خودش برد.
ـ اینم امتحان کن.
ا.ت قاشق او را گرفت و یک قاشق از بستنی شکلاتی خورد.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ کوک...
ـ چیه؟
ـ بستنی تو از من خوشمزهتره.
جونگکوک نگاهش کرد.
ـ پس عوض کنیم.
ا.ت سریع بستنی توتفرنگی را به طرف خودش کشید.
ـ نه! من همینو دوست دارم!
جونگکوک خندید.
ا.ت با ناباوری به او نگاه کرد.
ـ تو خندیدی؟!
لبخند جونگکوک محو شد.
ـ نه.
ـ چرا! دیدم!
ـ اشتباه دیدی.
ا.ت گوشیاش را برداشت.
ـ صبر کن، باید به تهیونگ بگم!
جونگکوک فوراً گفت:
ـ گوشی رو بذار پایین.
ا.ت با شیطنت لبخند زد.
ـ چرا؟ میترسی بفهمه تو هم بلدی بخندی؟
جونگکوک به پشتی صندلی تکیه داد.
ـ میترسم اونم بخواد بیاد بستنی بخوره.
ا.ت خندید.
ـ باشه، بهش نمیگم!
چند ثانیه بعد، گوشی جونگکوک زنگ خورد.
اسم تهیونگ روی صفحه ظاهر شد.
ا.ت با هیجان گفت:
ـ وای! خودش فهمید!
جونگکوک تماس را وصل کرد.
ـ چیه؟
صدای تهیونگ از بلندگو پخش شد.
ـ کجایین؟
ـ بستنیفروشی.
ـ بدون من؟
جونگکوک نگاهی به ا.ت انداخت.
ـ بله.
تهیونگ چند لحظه سکوت کرد.
ـ ا.ت اونجاست؟
ا.ت خودش را به گوشی نزدیک کرد.
ـ تهیونگ! بستنی شکلاتی کوک از بستنی توتفرنگی من خوشمزهتره!
تهیونگ گفت:
ـ خب، من که نگفتم بستنی شکلاتی بگیری.
ا.ت با تعجب گفت:
ـ پس چرا نگفتی؟!
تهیونگ خندید.
ـ دفعه بعد خودم میخرم.
جونگکوک تماس را قطع کرد.
ا.ت با اعتراض گفت:
ـ کوک!
ـ چی؟
ـ تو چرا همیشه تماسهای منو قطع میکنی؟!
جونگکوک گوشی را داخل جیبش گذاشت.
ـ چون همیشه حرفهای مهمت رو میذاری آخر تماس.
ا.ت چند لحظه فکر کرد.
ـ خب، راست میگی.
جونگکوک به بستنیهای خالی روی میز نگاه کرد.
ـ تموم شد؟
ا.ت سر تکان داد.
ـ آره.
جونگکوک بلند شد.
ـ پس بریم.
ا.ت قاب عکس را برداشت و دنبالش رفت.
اما هنوز به در نرسیده بودند که صدای فروشنده بلند شد:
ـ آقا! ببخشید!
جونگکوک برگشت.
فروشنده یک کیسه کوچک در دست داشت.
ـ این رو خانم جا گذاشتن.
ا.ت به دستهایش نگاه کرد.
بعد با وحشت گفت:
ـ وای! کیف پولم!
جونگکوک کیسه را گرفت
برای ۲۰۰تایی شدنمون
*بستنیفروشی*
ماشین جونگکوک جلوی یک بستنیفروشی شیک توقف کرد.
ا.ت که از چند دقیقه قبل مشغول شمردن مغازههای مسیر بود، فوراً صاف نشست.
ـ رسیدیم؟!
جونگکوک کمربندش را باز کرد.
ـ نه، اینجا پارک کردیم که ماشین رو بشوریـم.
ا.ت با جدیت نگاهش کرد.
ـ کوک، من واقعاً نمیدونم چرا بعضی وقتا اینقدر بیادبی.
جونگکوک در ماشین را باز کرد.
ـ چون بعضی وقتا خیلی سؤال میپرسی.
ا.ت قاب عکس را برداشت و پیاده شد.
ـ من دیگه باهات حرف نمیزنم.
جونگکوک بدون توجه به او به سمت بستنیفروشی رفت.
ا.ت چند ثانیه همانجا ماند.
بعد با عجله دنبالش دوید.
ـ کوک! صبر کن! من هنوز قهرم!
جونگکوک وارد مغازه شد.
ـ باشه.
ـ یعنی چی باشه؟!
ـ یعنی قهر باش.
ا.ت با حرص وارد مغازه شد.
ـ بستنی من چی؟
جونگکوک به فروشنده اشاره کرد.
ـ دو تا بستنی. یکی شکلاتی، یکی توتفرنگی.
ا.ت لبخند زد.
ـ وای! تو از کجا فهمیدی من توتفرنگی میخوام؟
جونگکوک نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ چون توی ماشین سه بار گفتی.
ا.ت با افتخار گفت:
ـ پس حواست به من هست!
جونگکوک پول بستنیها را پرداخت.
ـ متأسفانه.
ا.ت یکی از بستنیها را برداشت.
ـ این شکلاتیه مال منه؟
ـ نه، مال فروشندهست.
ا.ت با خوشحالی بستنی را به سمت خودش کشید.
ـ خیلی هم خوب!
جونگکوک به صندلیهای کنار پنجره اشاره کرد.
ـ بشین.
ا.ت نشست و قاب عکس را روی میز گذاشت.
چند لحظه بعد، جونگکوک هم روبهرویش نشست.
ا.ت با قاشق بستنیاش را برداشت.
ـ کوک؟
ـ هوم؟
ـ تو همیشه اینقدر جدیای؟
ـ نه.
ا.ت با تعجب نگاهش کرد.
ـ یعنی قبلاً جدیتر بودی؟!
جونگکوک قاشقش را کنار گذاشت.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ بستنیات آب شد.
ا.ت با وحشت به بستنی نگاه کرد.
ـ وای! چرا زودتر نگفتی؟!
جونگکوک دوباره قاشقش را برداشت.
ـ داشتم به این فکر میکردم که چطور ممکنه یه نفر حتی با بستنی هم دعواش بشه.
ا.ت با دهان پر گفت:
ـ حسودیت میشه چون بستنی من خوشمزهتره!
جونگکوک به بستنی شکلاتی خودش نگاه کرد.
ـ کاملاً.
ا.ت چند ثانیه به او خیره شد.
ـ کوک؟
ـ چی؟
ـ تو الان با من موافقت کردی؟
ـ نه.
ـ ولی گفتی کاملاً!
ـ گفتم بستنی تو خوشمزهتره.
ا.ت با ذوق قاشقش را بالا برد.
ـ پس بیا یه قاشق بخور!
جونگکوک کمی به سمت جلو خم شد.
ا.ت قاشق را به طرفش گرفت.
جونگکوک بستنی را خورد.
ا.ت منتظر ماند.
ـ خب؟
ـ بد نیست.
ا.ت با ناراحتی قاشق را پایین آورد.
ـ فقط بد نیست؟! من فکر کردم میگی خیلی خوشمزهست!
جونگکوک دستش را به سمت بستنی خودش برد.
ـ اینم امتحان کن.
ا.ت قاشق او را گرفت و یک قاشق از بستنی شکلاتی خورد.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ کوک...
ـ چیه؟
ـ بستنی تو از من خوشمزهتره.
جونگکوک نگاهش کرد.
ـ پس عوض کنیم.
ا.ت سریع بستنی توتفرنگی را به طرف خودش کشید.
ـ نه! من همینو دوست دارم!
جونگکوک خندید.
ا.ت با ناباوری به او نگاه کرد.
ـ تو خندیدی؟!
لبخند جونگکوک محو شد.
ـ نه.
ـ چرا! دیدم!
ـ اشتباه دیدی.
ا.ت گوشیاش را برداشت.
ـ صبر کن، باید به تهیونگ بگم!
جونگکوک فوراً گفت:
ـ گوشی رو بذار پایین.
ا.ت با شیطنت لبخند زد.
ـ چرا؟ میترسی بفهمه تو هم بلدی بخندی؟
جونگکوک به پشتی صندلی تکیه داد.
ـ میترسم اونم بخواد بیاد بستنی بخوره.
ا.ت خندید.
ـ باشه، بهش نمیگم!
چند ثانیه بعد، گوشی جونگکوک زنگ خورد.
اسم تهیونگ روی صفحه ظاهر شد.
ا.ت با هیجان گفت:
ـ وای! خودش فهمید!
جونگکوک تماس را وصل کرد.
ـ چیه؟
صدای تهیونگ از بلندگو پخش شد.
ـ کجایین؟
ـ بستنیفروشی.
ـ بدون من؟
جونگکوک نگاهی به ا.ت انداخت.
ـ بله.
تهیونگ چند لحظه سکوت کرد.
ـ ا.ت اونجاست؟
ا.ت خودش را به گوشی نزدیک کرد.
ـ تهیونگ! بستنی شکلاتی کوک از بستنی توتفرنگی من خوشمزهتره!
تهیونگ گفت:
ـ خب، من که نگفتم بستنی شکلاتی بگیری.
ا.ت با تعجب گفت:
ـ پس چرا نگفتی؟!
تهیونگ خندید.
ـ دفعه بعد خودم میخرم.
جونگکوک تماس را قطع کرد.
ا.ت با اعتراض گفت:
ـ کوک!
ـ چی؟
ـ تو چرا همیشه تماسهای منو قطع میکنی؟!
جونگکوک گوشی را داخل جیبش گذاشت.
ـ چون همیشه حرفهای مهمت رو میذاری آخر تماس.
ا.ت چند لحظه فکر کرد.
ـ خب، راست میگی.
جونگکوک به بستنیهای خالی روی میز نگاه کرد.
ـ تموم شد؟
ا.ت سر تکان داد.
ـ آره.
جونگکوک بلند شد.
ـ پس بریم.
ا.ت قاب عکس را برداشت و دنبالش رفت.
اما هنوز به در نرسیده بودند که صدای فروشنده بلند شد:
ـ آقا! ببخشید!
جونگکوک برگشت.
فروشنده یک کیسه کوچک در دست داشت.
ـ این رو خانم جا گذاشتن.
ا.ت به دستهایش نگاه کرد.
بعد با وحشت گفت:
ـ وای! کیف پولم!
جونگکوک کیسه را گرفت
برای ۲۰۰تایی شدنمون
- ۱۳۰
- ۰۱ آذر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط