رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_29
فصل پانزدهم: پیش از آن شب
Before That Night
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صبح قصر با رفت‌وآمد خیاطان و خدمتکاران آغاز شده بود.
در تالار اصلی، چندین لباس رسمی روی پایه‌های مخصوص قرار داشتند و خیاطان مشغول بررسی آخرین جزئیات لباس‌های مراسم بودند.
سونگمین مقابل آینه ایستاده بود و به کت سفیدرنگی نگاه می‌کرد که برای شب مراسم آماده شده بود.
کیمین از پشت سرش گفت:
— به نظرم خوبه.
سونگمین سرش را کمی چرخاند.
— زیادی رسمی نیست؟
— سونگمین، قراره توی مراسم سلطنتی شرکت کنی. انتظار داشتی با لباس روزمره بری؟
— فقط پرسیدم!
کیمین خندید.
— خیلی خوبه. رنگش هم بهت میاد.
سونگمین دوباره به آینه نگاه کرد.
— فکر می‌کنی چان هم لباسش رو انتخاب کرده؟
کیمین لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
— نگران لباس شریک رقصتی؟
سونگمین سریع برگشت.
— فقط پرسیدم!
— منم فقط جواب دادم.
مهمانی با یک پیشنهاد
چان کمی بعد وارد قصر شد.
این بار برخلاف روزهای گذشته، مستقیماً به تالار کوچک نرفت. خدمتکاری او را به اتاقی راهنمایی کرد که کیمین و سونگمین در آن حضور داشتند.
سونگمین با دیدنش لبخند زد.
— بالاخره اومدید.
چان نگاهی به لباس‌های اطراف انداخت.
— فکر کنم وسط یک جلسه‌ی مهم وارد شدم.
کیمین گفت:
— داریم لباس‌های مراسم رو بررسی می‌کنیم.
چان به کت سفیدرنگ روی پایه نگاه کرد.
— انتخاب خوبیه.
سونگمین پرسید:
— واقعاً؟
— بله. فکر می‌کنم بهتون میاد.
سونگمین لبخند زد.
کیمین که ظاهراً از این گفت‌وگو لذت می‌برد، گفت:
— حالا که اینجا هستید، بهتره لباس خودتون رو هم انتخاب کنید.
چان کمی مکث کرد.
— من؟
— بله. قرار نیست با لباس معمولی وارد تالار سلطنتی بشید.
چان آهسته زیر لب گفت:
— امیدوار بودم کسی متوجه این موضوع نشه.
سونگمین خندید.
انتخابی به رنگ نقره
چند دقیقه بعد، خیاط مخصوص قصر چند نمونه لباس برای چان آورد.
چان به لباس‌های تیره نگاه کرد و در نهایت کت مشکی با جزئیات ظریف نقره‌ای را انتخاب کرد.
سونگمین با دیدن آن گفت:
— این یکی خیلی خوبه.
چان به کت نگاه کرد.
— پس همین رو انتخاب می‌کنم.
کیمین لبخند زد.
— خوشحالم که بالاخره بدون دردسر به نتیجه رسیدیم.
چان گفت:
— هنوز نمی‌دونم چرا انتخاب یک لباس باید این‌قدر طول بکشه.
سونگمین با خنده جواب داد:
— چون شما هنوز به زندگی در قصر عادت نکردید.
چان نگاه کوتاهی به او انداخت.
— امیدوارم هیچ‌وقت عادت نکنم.
آخرین تمرین پیش از مراسم
تالار کوچک خلوت بود.
موسیقی انتخابی‌شان پخش شد و سونگمین دستش را به سمت چان دراز کرد.
— آماده‌اید؟
چان دست او را گرفت.
— این بار دیگه اشتباهی در کار نیست.
سونگمین لبخند زد.
— امیدوارم.
آن‌ها شروع به رقص کردند.
حرکت‌ها هماهنگ بود و چان دیگر برای دنبال کردن قدم‌ها به راهنمایی سونگمین احتیاجی نداشت.
پس از پایان موسیقی، سونگمین با رضایت گفت:
— فکر می‌کنم برای مراسم آماده‌ایم.
چان نفس آرامی بیرون داد.
— بالاخره!
سونگمین روی یکی از صندلی‌ها نشست.
— می‌دونید، کمی نگرانم.
چان کنارش ایستاد.
— برای رقص؟
— نه دقیقاً. برای خود مراسم.
— چرا؟
سونگمین به پنجره نگاه کرد.
— همه‌چیز قراره خیلی رسمی باشه. مهمان‌های زیادی میان و همه انتظار دارن مراسم بی‌نقص باشه.
چان گفت:
— پس بهتره فقط روی چیزی تمرکز کنی که خودت می‌خوای.
— و اون چیه؟
چان لبخند زد.
— اینکه از شبت لذت ببری.
سونگمین چند لحظه نگاهش کرد.
— شما همیشه جواب‌های ساده‌ای دارید.
— چون سؤال‌های سخت رو به اندازه‌ی کافی نمی‌فهمم.
سونگمین خندید.