درخواستی
دوپارتی
صدای خرد شدن فلز، شیشه ها و بوق یک کامیون بزرگ که کنترلش را از دست داده بود. کامیون، درست روی پیاده روی جلوی ورودی اصلی، جایی که مسافران می ایستادند و منتظر می‌ماندند، برخورد کرده بود. فریاد های بریده بریده و وحشت آلود از هر سو بلند شد.
جیمین خشکش زد. قلبش از هیجان به وحشت خالص سقوط کرد.
"نه. نه. ا/ت..."
او با تمام سرعت دوید. از میان جمعیت شوکه شده رد شد. به نزدیک صحنه که رسید، بوی سوخت و آهن، جای عطر شیرین گل رز را گرفت. چشم هایش به دنبال چهره ای آشنا می‌گشت. او دنبال آن لبخندی بود که همیشه او را نجات می‌داد.
اما چیزی که پیدا کرد یک روسری آبی رنگ بود که جیمین خودش برای ا/ت خریده بود. و کنار آن، یک چمدان کوچک با برچسب اسم...
ا/ت.
رز سرخ از دست جیمین افتاد.
زانو زد. نتوانست فریاد بزند. هوا از ریه هایش کشیده شد و تنها چیزی که شنید، صدای خِش خِش روبان گل بود که زیر دستش له می‌شد.
او یک دقیقه دیر کرده بود.
ا/ت، دقیقاً سر قرار ایستاده بود. منتظر، با لبخند و شوق. اگر جیمین یک دقیقه زودتر رسیده بود، ا/ت در آغوش او بود، نه زیر آوار. اگر آن گل لعنتی نبود... اگر او به همان گل کدر قانع شده بود...
ممکن بود همه چیز تغییر کنه.....
ده سال گذشت.
جیمین هرگز آن گل رز را رها نکرد. هر سال، در همان روز، همان ساعت، همان دقیقه، او به فرودگاه باز می‌گشت. او دیگر در آنجا مرد جوانی نبود که با شوق زندگی میکرد؛ او حالا روحی سرگردان بود.
او همیشه یک رز سرخ آتشین می‌خرید و به جایگاه قبلی خود می‌رفت، و آن گل را درست همان جا، روی آسفالت سرد می‌انداخت.
پشیمانی، جیمین را نخورد، بلکه او را تبدیل به یک مجسمه کرد؛ مجسمه ای که تنها از غم و حسرت ساخته شده بود. او هر روز بیدار می‌شد و اولین فکری که به ذهنش می‌رسید این بود: آن یک دقیقه.
او حالا در خانه ای که قرار بود با ا/ت زندگی کند، تنها بود. اتاق نشیمن پر از قاب عکس هایی بود که هنوز پرده های سفید رویشان کشیده نشده بود، گویی زندگی اش در حالت انتظار نگه داشته شده بود.
یک شب، او در تاریکی نشست و با گل رز خشک شده و قهوه ای اش صحبت کرد:
"تو را در انتظار گذاشتم، ا/ت. نه به خاطر کار، نه به خاطر ترس. من تو را در انتظار گذاشتم تا بهترین هدیه دنیا را برایت بیاورم... و به خاطر همان بهترین، تو را از دست دادم. من تو را کشتم، با حماقت عاشقانه خودم."
ادامه در کامنتا
صدای خرد شدن فلز، شیشه ها و بوق یک کامیون بزرگ که کنترلش را از دست داده بود. کامیون، درست روی پیاده روی جلوی ورودی اصلی، جایی که مسافران می ایستادند و منتظر می‌ماندند، برخورد کرده بود. فریاد های بریده بریده و وحشت آلود از هر سو بلند شد.
جیمین خشکش زد. قلبش از هیجان به وحشت خالص سقوط کرد.
"نه. نه. ا/ت..."
او با تمام سرعت دوید. از میان جمعیت شوکه شده رد شد. به نزدیک صحنه که رسید، بوی سوخت و آهن، جای عطر شیرین گل رز را گرفت. چشم هایش به دنبال چهره ای آشنا می‌گشت. او دنبال آن لبخندی بود که همیشه او را نجات می‌داد.
اما چیزی که پیدا کرد یک روسری آبی رنگ بود که جیمین خودش برای ا/ت خریده بود. و کنار آن، یک چمدان کوچک با برچسب اسم...
ا/ت.
رز سرخ از دست جیمین افتاد.
زانو زد. نتوانست فریاد بزند. هوا از ریه هایش کشیده شد و تنها چیزی که شنید، صدای خِش خِش روبان گل بود که زیر دستش له می‌شد.
او یک دقیقه دیر کرده بود.
ا/ت، دقیقاً سر قرار ایستاده بود. منتظر، با لبخند و شوق. اگر جیمین یک دقیقه زودتر رسیده بود، ا/ت در آغوش او بود، نه زیر آوار. اگر آن گل لعنتی نبود... اگر او به همان گل کدر قانع شده بود...
ممکن بود همه چیز تغییر کنه.....
ده سال گذشت.
جیمین هرگز آن گل رز را رها نکرد. هر سال، در همان روز، همان ساعت، همان دقیقه، او به فرودگاه باز می‌گشت. او دیگر در آنجا مرد جوانی نبود که با شوق زندگی میکرد؛ او حالا روحی سرگردان بود.
او همیشه یک رز سرخ آتشین می‌خرید و به جایگاه قبلی خود می‌رفت، و آن گل را درست همان جا، روی آسفالت سرد می‌انداخت.
پشیمانی، جیمین را نخورد، بلکه او را تبدیل به یک مجسمه کرد؛ مجسمه ای که تنها از غم و حسرت ساخته شده بود. او هر روز بیدار می‌شد و اولین فکری که به ذهنش می‌رسید این بود: آن یک دقیقه.
او حالا در خانه ای که قرار بود با ا/ت زندگی کند، تنها بود. اتاق نشیمن پر از قاب عکس هایی بود که هنوز پرده های سفید رویشان کشیده نشده بود، گویی زندگی اش در حالت انتظار نگه داشته شده بود.
یک شب، او در تاریکی نشست و با گل رز خشک شده و قهوه ای اش صحبت کرد:
"تو را در انتظار گذاشتم، ا/ت. نه به خاطر کار، نه به خاطر ترس. من تو را در انتظار گذاشتم تا بهترین هدیه دنیا را برایت بیاورم... و به خاطر همان بهترین، تو را از دست دادم. من تو را کشتم، با حماقت عاشقانه خودم."
ادامه در کامنتا
- ۲۷.۷k
- ۰۶ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
