فیک مرهم سایه
p13
آقا یه نکته باید بگم .... الان یه چند روزی از دیدن ا.ت و یونگی گذشته ... و اون خونه ای که یونگی واسه ا.ت گرفته انقدر بزرگه که شاید برای رسیدن به اتاق از داخل حال ۵ دقیقه طول بکشه
وحشتِ ناشی از دیدنِ خون و عروسکِ نابی، مثلِ پتکِ داغی بر سرِ ا.ت و یونگی فرود اومده بود. ا.ت با صدایی لرزان، هی اسمِ نابی رو تکرار میکرد و دورِ اتاق میچرخید، انگار که شاید نابی رو گوشهیِ یه کمدِ پنهان کرده باشن. یونگی اما، با چشمهایِ تیزبینش، داشت اطراف رو بررسی میکرد. یه حسِ ششمِ قوی بهش میگفت که این ربطی به دزد و خلافکارایِ عادی نداره. این یه جورِ انتقامِ شخصی بود.
“این خون… این عروسک… اینا یه پیامه، ا.ت.” یونگی با صدایی گرفته گفت. “ولی نه برایِ ما. برایِ من.”
ا.ت با چشمهایِ اشکبار به یونگی نگاه کرد. “چی میگی یونگی؟ نابی چی شده؟”
یونگی دستاشو مشت کرد. “دزدها… یا هرکی که این کارو کرده، فکر کرده نابی دخترِ منه.” یه لحظه مکث کرد و نفسِ عمیقی کشید. “این یعنی… هدفشون من بودم. نابی فقط یه وسیلهست.”
ذهنِ یونگی مثلِ یه برق، شروع به مرورِ تمامِ دشمنانش کرد. کسایی که کینه داشتن، کسایی که ازش ضربه خورده بودن. کی میتونست اینقدر بیرحم باشه که یه بچه رو بدزده و اینجوری پیام بده؟
ناگهان، یه اسم مثلِ یه تیغ، تو ذهنش نشست. “سول”
سول، یکی از رقبایِ قدیمیِ یونگی تو دنیایِ زیرزمینی بود. کسی که یونگی یه بار حسابی نابودش کرده بود و شاید اون حالا دنبالِ انتقام بود. اون دیوونه بود. عاشقِ بازی دادن و شکنجه.
“ممکنه… ممکنه سول باشه.” یونگی زیرِ لب زمزمه کرد. “اون همیشه از راههایِ کثیف استفاده میکنه. اگه فکر کرده نابی دخترِ منه… اون میتونه هر کاری بکنه.”
ا.ت با شنیدنِ اسمِ سول، ترسید. داستانهایِ زیادی در موردِ بیرحمیِ سول شنیده بود. “ولی… چطور بفهمیم نابی اونجاست؟ چطور پیداش کنیم؟”
یونگی به لکهیِ خون رویِ زمین خیره شد. “این خون… شاید بتونیم با تحلیلش بفهمیم… نه، این کار زمان میبره. باید یه راهِ دیگه پیدا کنیم.”
چشمش به یه جعبهیِ کوچیکِ چوبی افتاد که رویِ میزِ نابی بود. جعبهای که نابی همیشه باهاش بازی میکرد و وسایلِ مهمشو توش میذاشت. انگار که یه چیزی اونجا گم شده باشه.
“ا.ت، اون جعبه رو بیار.”
ا.ت با دستهایِ لرزان، جعبه رو آورد. یونگی با دقت اونو باز کرد. داخلش پر بود از نقاشیهایِ نابی، مهرههایِ رنگی و چندتا شیءِ کوچیک. اما یه چیزی اونجا نبود. یه شیءِ کوچیکِ فلزی که نابی همیشه بهش وصل میکرد به کولهپشتیش… یه گردنبندِ کوچیکِ نقرهای که یه حرفِ ‘N’ روش حک شده بود. همیشه به گردنش بود!
“گردنبندش!” یونگی با هیجان گفت. “گردنبندِ نابی نیست! حتماً وقتی داشتن میبرد<bos>ش، افتاده.”
یونگی با عجله شروع به گشتنِ دورِ خونه کرد. شاید اون گردنبندِ کوچیک، تنها سرنخی باشه که بتونه اونا رو به سمتِ نابی هدایت کنه. ا.ت هم با امیدواری بهش کمک میکرد.
یونگی به سمتِ حیاط رفت. شاید از تویِ پنجره پرت شده باشه بیرون. داشت با دقتِ فراوان زمین رو بررسی میکرد که ناگهان، زیرِ بوتهیِ گلِ رزِ سرخ…
یه برقِ نقرهای!
با عجله خم شد و اونو برداشت. گردنبندِ کوچیکِ نابی بود! و رویِ زنجیرش… یه قطرهیِ خشک شدهیِ خون!
“پیداش کردم!” یونگی فریاد زد. “اینجا افتاده! یعنی از این سمت بردنش!”
یونگی با دقت به اطراف نگاه کرد. ردِ لاستیکِ یه ماشینِ سنگین، رویِ خاکیِ کنارِ حیاط، به وضوح دیده میشد. انگار که یه ماشینِ بزرگ، درست از همین نقطه، نابی رو با خودش برده باشه.
“این یه پیامِ دیگه است.” یونگی گفت. “اونا میدونن که ما میگردیم. دارن راهِ ما رو نشون میدن… یا شاید دارن ما رو به یه دام میکشن.”
با وجودِ تمامِ ترس و وحشت، یه ذره امید تو دلِ یونگی جوونه زد. گردنبندِ نابی، سرنخِ اول بود. حالا باید میفهمید که این مسیرِ لعنتی به کجا ختم میشه.
آقا یه نکته باید بگم .... الان یه چند روزی از دیدن ا.ت و یونگی گذشته ... و اون خونه ای که یونگی واسه ا.ت گرفته انقدر بزرگه که شاید برای رسیدن به اتاق از داخل حال ۵ دقیقه طول بکشه
وحشتِ ناشی از دیدنِ خون و عروسکِ نابی، مثلِ پتکِ داغی بر سرِ ا.ت و یونگی فرود اومده بود. ا.ت با صدایی لرزان، هی اسمِ نابی رو تکرار میکرد و دورِ اتاق میچرخید، انگار که شاید نابی رو گوشهیِ یه کمدِ پنهان کرده باشن. یونگی اما، با چشمهایِ تیزبینش، داشت اطراف رو بررسی میکرد. یه حسِ ششمِ قوی بهش میگفت که این ربطی به دزد و خلافکارایِ عادی نداره. این یه جورِ انتقامِ شخصی بود.
“این خون… این عروسک… اینا یه پیامه، ا.ت.” یونگی با صدایی گرفته گفت. “ولی نه برایِ ما. برایِ من.”
ا.ت با چشمهایِ اشکبار به یونگی نگاه کرد. “چی میگی یونگی؟ نابی چی شده؟”
یونگی دستاشو مشت کرد. “دزدها… یا هرکی که این کارو کرده، فکر کرده نابی دخترِ منه.” یه لحظه مکث کرد و نفسِ عمیقی کشید. “این یعنی… هدفشون من بودم. نابی فقط یه وسیلهست.”
ذهنِ یونگی مثلِ یه برق، شروع به مرورِ تمامِ دشمنانش کرد. کسایی که کینه داشتن، کسایی که ازش ضربه خورده بودن. کی میتونست اینقدر بیرحم باشه که یه بچه رو بدزده و اینجوری پیام بده؟
ناگهان، یه اسم مثلِ یه تیغ، تو ذهنش نشست. “سول”
سول، یکی از رقبایِ قدیمیِ یونگی تو دنیایِ زیرزمینی بود. کسی که یونگی یه بار حسابی نابودش کرده بود و شاید اون حالا دنبالِ انتقام بود. اون دیوونه بود. عاشقِ بازی دادن و شکنجه.
“ممکنه… ممکنه سول باشه.” یونگی زیرِ لب زمزمه کرد. “اون همیشه از راههایِ کثیف استفاده میکنه. اگه فکر کرده نابی دخترِ منه… اون میتونه هر کاری بکنه.”
ا.ت با شنیدنِ اسمِ سول، ترسید. داستانهایِ زیادی در موردِ بیرحمیِ سول شنیده بود. “ولی… چطور بفهمیم نابی اونجاست؟ چطور پیداش کنیم؟”
یونگی به لکهیِ خون رویِ زمین خیره شد. “این خون… شاید بتونیم با تحلیلش بفهمیم… نه، این کار زمان میبره. باید یه راهِ دیگه پیدا کنیم.”
چشمش به یه جعبهیِ کوچیکِ چوبی افتاد که رویِ میزِ نابی بود. جعبهای که نابی همیشه باهاش بازی میکرد و وسایلِ مهمشو توش میذاشت. انگار که یه چیزی اونجا گم شده باشه.
“ا.ت، اون جعبه رو بیار.”
ا.ت با دستهایِ لرزان، جعبه رو آورد. یونگی با دقت اونو باز کرد. داخلش پر بود از نقاشیهایِ نابی، مهرههایِ رنگی و چندتا شیءِ کوچیک. اما یه چیزی اونجا نبود. یه شیءِ کوچیکِ فلزی که نابی همیشه بهش وصل میکرد به کولهپشتیش… یه گردنبندِ کوچیکِ نقرهای که یه حرفِ ‘N’ روش حک شده بود. همیشه به گردنش بود!
“گردنبندش!” یونگی با هیجان گفت. “گردنبندِ نابی نیست! حتماً وقتی داشتن میبرد<bos>ش، افتاده.”
یونگی با عجله شروع به گشتنِ دورِ خونه کرد. شاید اون گردنبندِ کوچیک، تنها سرنخی باشه که بتونه اونا رو به سمتِ نابی هدایت کنه. ا.ت هم با امیدواری بهش کمک میکرد.
یونگی به سمتِ حیاط رفت. شاید از تویِ پنجره پرت شده باشه بیرون. داشت با دقتِ فراوان زمین رو بررسی میکرد که ناگهان، زیرِ بوتهیِ گلِ رزِ سرخ…
یه برقِ نقرهای!
با عجله خم شد و اونو برداشت. گردنبندِ کوچیکِ نابی بود! و رویِ زنجیرش… یه قطرهیِ خشک شدهیِ خون!
“پیداش کردم!” یونگی فریاد زد. “اینجا افتاده! یعنی از این سمت بردنش!”
یونگی با دقت به اطراف نگاه کرد. ردِ لاستیکِ یه ماشینِ سنگین، رویِ خاکیِ کنارِ حیاط، به وضوح دیده میشد. انگار که یه ماشینِ بزرگ، درست از همین نقطه، نابی رو با خودش برده باشه.
“این یه پیامِ دیگه است.” یونگی گفت. “اونا میدونن که ما میگردیم. دارن راهِ ما رو نشون میدن… یا شاید دارن ما رو به یه دام میکشن.”
با وجودِ تمامِ ترس و وحشت، یه ذره امید تو دلِ یونگی جوونه زد. گردنبندِ نابی، سرنخِ اول بود. حالا باید میفهمید که این مسیرِ لعنتی به کجا ختم میشه.
- ۱.۷k
- ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط