ادامههه

سکوت مطلق، سنگین‌تر از هر فریادی بود. هاشیراها در جای خود خشک شده بودند. سانمی، که همیشه آماده‌ی از بین بردن هر موجود شیطانی بود، حالا دستش روی قبضه‌ی شمشیر لرزید؛ نه از ترس، بلکه از ناباوری. او منتظر بود صدای سوختن پوست و دود شدن یوکی را بشنود، اما تنها چیزی که شنید، صدای ملایم وزش باد بود.

موئیچیرو، که هنوز نفس‌هایش به شماره افتاده بود، با چشمانی که از شوک گشاد شده بود، به سمت ایوان دوید. او نمی‌توانست باور کند. در ذهنش، قانون طبیعت این بود: شیطان زیر نور خورشید می‌میرد. اما یوکی آنجا بود، ایستاده، باشکوه و درخشان، انگار که خورشید تنها تاییدکننده‌ی وجود اوست.

یوکی، در حالی که نور طلایی صبحگاهی موهای صورتی‌اش را می‌درخشاند، به آرامی برگشت. نگاهش از سرکشی و وحشتِ دقایق قبل، به آرامشی عمیق و تقریباً الهی تغییر کرده بود. او مستقیماً به چشم‌های موئیچیرو خیره شد.

او با صدایی که برخلاف حالت لرزانِ قبل، حالا شفاف و قدرتمند بود، گفت:

«نور خورشید دشمن من نیست… دیگه نیست. من دیگه اون تاریکی‌ای نیستم که موزان می‌خواست.»

او یک قدم به سمت موئیچیرو برداشت و در حالی که بقیه هاشیراها هنوز با شک و تردید به او نگاه می‌کردند، لب زد:

«من قدرت خودم رو پیدا کردم. قدرتی که نه از خون، بلکه از اراده‌ی خودم می‌آید.»

موئیچیرو، بدون توجه به نگاه‌های پرسش‌گر و تندِ بقیه هاشیراها، خودش را به یوکی رساند و او را در آغوش گرفت. او نمی‌خواست بداند چطور این اتفاق افتاد، فقط می‌خواست مطمئن شود که او واقعی است، که او دیگر از دست نرفته است. آغوش موئیچیرو در برابر نگاه‌های تیز هاشیراها، مثل یک حصار کوچک بود. اما آرامشِ این لحظه، دیری نپایید.

«این غیرممکنه! این یه جور شعبده‌بازی یا تکنیک خون‌آشامیِ جدید نیست؟!» صدای خشن سانمی سکوت را شکست. او با قدم‌هایی سنگین و خشمگین به سمت آن‌ها آمد، در حالی که رگ‌های گردنش از فشار عصبانیت بیرون زده بود. «هیچ شیطانی، حتی اگر دختر اون هیولا باشه، نمی‌تونه زیر نور خورشید دوام بیاره! این یه تله‌ست!»

اوبانای نیز از بالای شاخه‌ی درختی که نزدیک ایوان بود، با چشم‌های دو رنگ و نگاهی بدبین، پایین آمد. او با لحنی سرد و گزنده گفت: «ممکنه قدرت خودش رو پنهان کرده باشه تا از نزدیک به ما حمله کنه. ما نباید به این راحتی به یه موجود غیرقابل پیش‌بینی اعتماد کنیم. اون هنوز یه شیطانه، حتی اگه ادعای قهرمانی بکنه.»

موئیچیرو، که همیشه آرام و بی‌خیال به نظر می‌رسید، حالا با نگاهی که از همیشه سردتر و محافظت‌گرتر شده بود، سرش را بالا آورد. او یوکی را محکم‌تر در آغوش گرفت و رو به
دیدگاه ها (۰)

پارت ۸سایه‌ی غول‌پیکر، مثل یه پرده‌ی سیاه، خورشید رو پشت خود...

### پارت ۱۰ (پایان): میراثِ نور در قابِ خاطراتسه سال. انگار ...

🌙☀️~ همیشه بهمون گفتن خورشید و ماه هیچ‌وقت به هم نمی‌رسن…ولی...

p¹⁶(پنج سال بعد...)زمان، مثلِ جریانِ خونسردِ خون تویِ رگ‌ها،...

پارت ۵۲

Cold melody part 10صبح شد، اما نه اون صبح‌هایِ درخشان. استود...

**پارت ۱۸**در با صدایِ انفجاری باز شد و نورِ تندِ چراغ‌هایِ ...

پارت: 31 (بخش2) **زاویه دید: هیزل*سکوتِ خفه‌کننده‌ای بینمون ...

واکس حتی به الستور نگاه هم نکرد. مستقیم رفت سمت لوسیفر. لوسی...

چند پارتی پارت ۱صدایِ خش‌خشِ برگ‌های پاییزی زیر پاهام، تنها ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط